Pytanie
Czym jest duchowy dom z 1 Listu Piotra 2:5?
Odpowiedź
W 1 Liście Piotra 2:5 Piotr mówi swoim czytelnikom, że są budowani jako duchowy dom. Wyjaśnia, że każdy z nich jest żywym kamieniem, a wszystkie te kamienie razem tworzą dom. Używając słowa „duchowy”, Piotr pomaga swoim czytelnikom zrozumieć, że nie mówi o dosłownym, fizycznym domu, ale o tym, że Bóg dokonuje czegoś duchowego z tymi ludźmi, nie tylko indywidualnie, ale także we wspólnocie. Nie są to kamienie nieożywione; te kamienie mają życie. Razem są budowane w duchowy dom.
W Liście do Rzymian 8:9 Paweł wprowadza koncepcję podobną do twierdzenia Piotra, że wierzący są budowani jako duchowy dom. Paweł wyjaśnia, że Duch Chrystusa (Duch Święty) mieszka w każdym wierzącym. Paweł ilustruje również wspólny wzrost wierzących, opisując ich jako całość budynku, który jest budowany i wyrasta na świętą świątynię w Panu (Efezjan 2:21). Ilustracje te nie mają na celu jedynie przekazania idei wzrostu w budynku – budynek ten jest szczególnym rodzajem budynku i ma ważny cel. Budynek ten jest świątynią (Efezjan 2:22). W Starym Testamencie świątynia miała być miejscem, w którym Bóg spotykał się z ludzkością. Była to świątynia Boża (zobacz na przykład odniesienia do świątyni jako domu Bożego w 1 i 2 Księdze Kronik). Paweł wyjaśnia, że ten dom należący do Boga jest w rzeczywistości miejscem zamieszkania Boga. Wierzący są budowani razem w mieszkanie Boga, Ducha Świętego (Efezjan 2:22). Ponieważ Bóg jest Duchem (Jana 4:24), ma sens, że Jego mieszkanie jest mieszkaniem duchowym, a On żyje w wierzących poprzez Ducha Świętego.
Zarówno Piotr, jak i Paweł pomagają nam zrozumieć kilka kluczowych implikacji naszego wzrastania jako duchowego domu. Po pierwsze, wszyscy jesteśmy odbiorcami Bożej łaski – kiedy byliśmy martwi w grzechach, Bóg ożywił nas (Efezjan 2:4–10). Po drugie, ponieważ wszyscy otrzymaliśmy życie od Niego, jesteśmy równi – wszyscy jesteśmy żywymi kamieniami, które zostały ożywione w Chrystusie przez wiarę i w których mieszka Duch Święty. Po trzecie, mamy jedność dzięki temu, kim Bóg nas uczynił (Efezjan 4:3). Ponieważ On ożywił nas i uczynił nas jednym ciałem Chrystusa, mamy pokój z Bogiem (Rzymian 5:1) i między sobą.
Celem naszego budowania jako duchowego domu jest utworzenie zbiorowego kapłaństwa, które nieustannie składa Bogu duchowe ofiary (1 Piotra 2:5). Ale jakie ofiary ten duchowy dom, to kapłaństwo, składa Bogu? Piotr nie precyzuje tego poza wezwaniem wierzących do świętego życia (1 Piotra 1:14–16) i stwierdzeniem, że ofiary są duchowe. Paweł używa tego samego terminu „ofiara” w Liście do Rzymian 12:1, potwierdzając, że dzięki miłosierdziu Bożemu wierzący powinni składać swoje ciała jako żywą i świętą ofiarę. Jakże cudowne jest to, że jesteśmy istotami duchowymi, otrzymaliśmy nowe życie duchowe i razem dorastamy, stając się duchową siedzibą Boga – a jednak w swojej łasce Bóg pozwala nam czynić rzeczy o duchowej wartości za pomocą naszych fizycznych ciał.
To, co robimy z naszymi ciałami, ma znaczenie dla Boga i możemy używać tych ciał, aby oddawać cześć naszemu Stwórcy. Czyniąc to, możemy zachować nasze zachowanie „doskonałe” (1 Piotra 2:12, NASB). Nie ma w tej idei nic mistycznego ani tajemniczego – po prostu zostaliśmy stworzeni, aby używać fizycznych narzędzi, które dał nam Bóg, do celów, dla których nas stworzył. A kiedy zrozumiemy, że zostaliśmy stworzeni jako duchowy dom i że Bóg w nas mieszka, wtedy zrozumiemy, że wielbienie Boga oznacza używanie naszych ciał, aby Go czcić i służyć Mu.
English
Czym jest duchowy dom z 1 Listu Piotra 2:5?
