Pytanie
Jaki jest cel chrztu?
Odpowiedź
W Nowym Testamencie nie ma wersetu, który konkretnie wyjaśniałby cel chrztu. Dlatego też musimy określić cel chrztu na podstawie różnych fragmentów, a także kontekstu kulturowego pierwszego wieku.
Greckie słowo „chrzcić” (baptizó) oznacza dosłownie „zanurzać, zanurzać się”. Może odnosić się do tego, co dzieje się z tonącą osobą lub tonącym statkiem (Beasley-Murray, G., „Baptism”, New International Dictionary of New Testament Theology, tom 1, Colin Brown, red., Zondervan Pub., 1975). Jednak kościelne użycie tego słowa odnosi się do konkretnego obrzędu kościelnego. W wielu przypadkach sam obrzęd stał się oderwany od rzeczywistego znaczenia słowa „chrzcić”.
W Kościele rzymskokatolickim niemowlęta są „chrzczone” (skrapiane wodą, choć dawniej zanurzane) w celu „zmycia” grzechu pierworodnego. Niemowlę, gdy dorośnie, nadal będzie musiało zmierzyć się z popełnionymi grzechami, ale zgodnie z dogmatem katolickim grzech pierworodny został usunięty, dając jednostce szansę na ostateczne dostanie się do nieba.
W kościołach reformowanych niemowlęta są „chrzczone” (skrapiane wodą) jako znak Nowego Przymierza. Jest to symbol wiary rodziców i ich zamiaru wychowania dziecka w chrześcijańskim domu. Jest to postrzegane jako odpowiednik obrzezania ze Starego Testamentu. W Starym Testamencie, kiedy dziecko było obrzezane, nie miało ono wyboru w tej sprawie; rytuał ten był znakiem, że jego rodzice chcieli, aby zostało ono włączone do ludu przymierza Izraela. Podobnie w teologii reformowanej chrzest jest znakiem, że rodzice chcą, aby dziecko zostało włączone do kościoła.
Niektóre kościoły postrzegają chrzest jako pierwszy krok posłuszeństwa i niezbędny do zbawienia. W tych kościołach chrzest nie „zbawia” jednostki, ale po prostu wprowadza ją w życie naśladowania Chrystusa i jest niezbędny do ostatecznego zbawienia. Z tego punktu widzenia chrzest nie różni się zbytnio od koncepcji rzymskokatolickiej. Inne kościoły uważają chrzest za akt posłuszeństwa Chrystusowi, ale nie jest niezbędny do zbawienia.
Wiele chrztów wspomnianych w Nowym Testamencie to chrzest Jana Chrzciciela („ten, który chrzci”). Chrzest nie był powszechny w judaizmie, jednak nawróceni na judaizm poganie byli rzeczywiście chrzczeni. Kiedy Jan wzywał Żydów do pokuty i chrztu, wzywał ich do przyznania się do grzechów, wyrzeczenia się swojego dziedzictwa jako środka akceptacji przed Bogiem i pokuty. Kiedy ludzie przychodzili do Jana, aby przyjąć chrzest, przyznawali się, że nie są lepsi od pogan.
Cel chrztu Jana pomaga wyjaśnić, dlaczego przywódcy religijni odmówili udziału w nim. „Wtedy Jerozolima i cała Judea oraz cała okolica Jordanu wychodziły do niego i były przez niego chrzczone w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy. Ale gdy ujrzał wielu faryzeuszy i saduceuszy przychodzących do jego chrztu, rzekł do nich: «Plemię jaszczurcze! Kto was ostrzegł, abyście uciekali przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie owoce godne pokuty. I nie myślcie sobie: „Mamy Abrahama za ojca”, bo powiadam wam, że Bóg może z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi” (Mt 3,5-9).
Chociaż chrzest Jana nie jest tym samym, co chrzest chrześcijański, stanowi on jego tło. W I wieku, kiedy ktoś odpowiadał na wezwanie Chrystusa w wierze i przyjmował chrzest w imię Jezusa, odrzucał swoją własną sprawiedliwość i dziedzictwo religijne na rzecz Jezusa jako środka zbawienia. Było to oczywiste dla żydowskich nawróconych w I wieku, ale jego znaczenie często umyka współczesnym chrześcijanom XXI wieku. W pierwszym wieku chrzest był ostatnim krokiem do utożsamienia się z Chrystusem i Kościołem, a tym samym narażał daną osobę na prześladowania. Dopóki nie została ochrzczona, osoba ta mogła być po prostu ciekawa lub nawet w jakiś sposób wspierać Kościół, ale nie była uważana za prawdziwego chrześcijanina. Chrzest był wydarzeniem, które oznaczało całkowite oddanie się Chrystusowi.
Chrzest jest obrzędem, który publicznie identyfikuje daną osobę jako naśladowcę Chrystusa – chrześcijanina. Jest on zawarty w ostatniej instrukcji Jezusa dla Jego uczniów: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28:19). Kiedy ludzie odpowiadali na ewangelię, chrzest był publiczną odpowiedzią i zazwyczaj następował natychmiast (zob. Dzieje Apostolskie 2:38–41; 8:12; 10:47–48).
Chrzest w Nowym Testamencie symbolizuje zmartwychwstanie i obmycie. Symbol lub obrzęd nie powoduje nowego życia ani duchowego oczyszczenia, ale jest zewnętrzną ilustracją wewnętrznej rzeczywistości. Kiedy osoba zostaje zanurzona w wodzie, a następnie wynurzona z niej, symbolizuje to w widoczny sposób śmierć starego życia i zmartwychwstanie z Chrystusem. Jest to również obraz obmycia, ponieważ wydaje się, że takie było tło żydowskiego chrztu nawróconych pogan. Jednocześnie chrzest jest publicznym obrzędem inicjacji do Kościoła i publicznym wyznaniem identyfikacji z Chrystusem w śmierci i zmartwychwstaniu (zob. Rzymian 6:3–4).
Opierając się na definicji słowa baptizó, symbolice zmartwychwstania oraz fakcie, że każde użycie tego słowa w Nowym Testamencie dopuszcza lub sugeruje zanurzenie jako sposób chrztu, dochodzimy do wniosku, że zanurzenie, a nie pokropienie, jest najbardziej biblijnym sposobem chrztu. Chociaż pokropienie wodą może być symbolem obmycia, trudno uznać je za widzialny obraz zmartwychwstania. Ponieważ chrzest reprezentuje rzeczywistość w życiu osoby chrzczonej, tylko wierzący są właściwymi kandydatami do chrztu.
English
Jaki jest cel chrztu?
