Pytanie
Co oznacza wyrażenie „nie ufamy ciału” (Flp 3:3)?
Odpowiedź
W Liście do Filipian 3:3 Paweł pisze: „My jesteśmy obrzezani, którzy w duchu czcimy Boga i chlubimy się Chrystusem Jezusem, a nie ufamy ciału” (KJV). Paweł wyraża tu podstawową zasadę dla wierzących: nie powinniśmy ufać ciału.
Słowo „ciało” w tym kontekście odnosi się do wszelkich wysiłków, osiągnięć lub dokonań poza Chrystusem. Zamiast chwalić się naszymi możliwościami, powinniśmy chlubić się Panem (zob. Jeremiasz 9:24), który łaskawie zapewnia „każdy dobry dar i każdy doskonały dar” (Jakuba 1:17, ESV).
Aby lepiej zrozumieć, co oznacza nie pokładać ufności w ciele, możemy przyjrzeć się życiu Pawła. Przed nawróceniem Paweł ściśle przestrzegał Prawa Mojżeszowego, szczycąc się swoimi duchowymi i etnicznymi przywilejami (Flp 3:4–6). Jednak w drodze do Damaszku Paweł miał przełomowe spotkanie ze zmartwychwstałym Panem, który przemienił go w głosiciela wiary, którą kiedyś próbował zniszczyć (Galacjan 1:23). Jako naśladowca Chrystusa Paweł uznał wszystko, co należało do jego poprzedniego życia, za „stratę” w porównaniu z poznaniem Chrystusa (Flp 3,7-8). Paweł przeszedł od zaufania ciału do zaufania Chrystusowi. Nie chodziło tu o poniżanie siebie, ale o to, że Bóg na nowo zdefiniował, gdzie powinno leżeć zaufanie i pewność Pawła.
Brak zaufania do ciała oznacza wyrzeczenie się własnej sprawiedliwości i życie według Ducha. W Liście do Galatów 5:16–17 Paweł przeciwstawia życie według Ducha życiu według ciała. Duch i ciało są sobie przeciwne. Paweł pisze: „Mówię więc: postępujcie według Ducha, a nie będziecie spełniać pożądliwości ciała. Pożądliwości ciała są bowiem przeciwne Duchowi, a pożądliwości Ducha są przeciwne ciału, ponieważ są one sobie przeciwne, abyście nie czynili tego, co chcecie” (ESV). Radząc wierzącym, aby nie pokładali ufności w ciele, Paweł nakazuje nam, abyśmy kierowali się Duchem, który wydaje owoce miłości, radości, pokoju, cierpliwości, uprzejmości, dobroci, wierności, łagodności i opanowania (Galacjan 5:22–23, ESV).
Ponadto nieufność wobec ciała oznacza przyjęcie wystarczającej łaski Bożej. Paweł ponownie ilustruje to w 2 Liście do Koryntian 12, gdzie mówi o cierniu w swoim ciele i o tym, jak nauczył go on cieszyć się słabościami i trudnościami dla Chrystusa. Fizyczna dolegliwość skłoniła go do stwierdzenia: „Gdy jestem słaby, wtedy jestem silny” (2 Koryntian 12:10, ESV). Brak zaufania do ciała pozwala nam zatem bardziej polegać na łasce Bożej. Przekierowujemy nasze chlubienie się, aby chwalić się wyłącznie Chrystusem.
Brak zaufania do ciała oznacza porzucenie samodzielności i poleganie wyłącznie na Bogu. Oznacza to ciągłe powracanie do stóp krzyża, uznanie naszej potrzeby odkupieńczego dzieła Chrystusa i odrzucenie pokusy przypisywania sobie jakichkolwiek duchowych lub moralnych osiągnięć. Oznacza to również pokorne uznanie, że wszystko, co dobre w naszym życiu, wynika z łaski Bożej, a nie z naszej wartości (Efezjan 2:8-9).
Nie pokładać ufności w ciele oznacza całkowicie polegać na Chrystusie i porzucić pokładanie ufności w naszych własnych uczynkach. Prawdziwe obrzezanie jest obrzezaniem serca, dokonanym przez Ducha, a nie przez Prawo Mojżeszowe (Rz 2:29). Jako wierzący musimy na nowo zdefiniować nasze pojęcie sukcesu w odniesieniu do Chrystusa i Jego ludu. Kiedy uczymy się nie pokładać ufności w ciele, stajemy się bardziej wyczuleni na uświęcającą moc Ducha Świętego, który czyni nas skutecznymi świadkami ewangelii. Starajmy się więc poddać się Bogu, żyjąc naszą wiarą dzięki mocy Ducha.
English
Co oznacza wyrażenie „nie ufamy ciału” (Flp 3:3)?
