Pytanie
Co oznacza „błogosławieni, którzy płaczą”?
Odpowiedź
Ewangelia Mateusza 5 zawiera fragment Kazania na Górze Jezusa znany jako Błogosławieństwa. Werset 4 mówi: „Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni”. Należy pamiętać, że ta część nauczania Jezusa była skierowana do Jego najbliższych przyjaciół, a nie do ogółu społeczeństwa (werset 2). Nie możemy wyciągać jednego lub dwóch wersetów z całości i budować na nich teologii. Kazanie to było zbiorem prawd mających na celu przygotowanie Jego naśladowców do Jego królestwa, które wiązało się z radykalnie odmiennym stylem życia niż ten znany światu.
W Biblii słowo „błogosławiony” oznacza zazwyczaj „szczęśliwy”. Jednak w kontekście Ewangelii Mateusza 5 słowo „błogosławiony” najprawdopodobniej oznacza „stan godny pozazdroszczenia”. Kiedy ktoś osiąga szczęście, nazywamy go „błogosławionym”. W błogosławieństwach Jezus nazywa „błogosławionymi” niektórych ludzi, którzy wydają się być zupełnie przeciwieństwem tego stanu. Ludzie, którzy „płaczą”, nie wydają się być „błogosławieni” według większości innych ludzi. Jezus przeciwstawia światowe pojęcie szczęścia prawdziwemu błogosławieństwu – duchowemu dobrobytowi – które wynika z właściwej relacji z Bogiem.
Termin „płakać” oznacza „doświadczać głębokiego smutku”. Zgodnie z tematem duchowego błogosławieństwa Jezus wydaje się wskazywać, że ten smutek wynika z żalu z powodu grzechu. Ludzie, którzy zgadzają się z Bogiem co do zła w swoich sercach, mogą osiągnąć „godny pozazdroszczenia stan błogosławieństwa” dzięki pocieszeniu, jakie otrzymują dzięki komunii z Duchem Świętym. Jezus nazwał Ducha Świętego Pocieszycielem (J 14, 16. 26; 15:26; 2 Kor 1:4). Duch pociesza tych, którzy są szczerzy w kwestii własnego grzechu i wystarczająco pokorni, aby prosić o przebaczenie i uzdrowienie. Ci, którzy ukrywają swój grzech lub próbują go usprawiedliwić przed Bogiem, nigdy nie poznają pocieszenia płynącego z czystego serca, o którym Jezus mówi w Mt 5:8 (por. Prz 28:13; Iz 57:15).
W błogosławieństwach Jezus przypomina swoim uczniom, że nie mogą szukać szczęścia tak, jak robi to świat. Prawdziwej radości nie można znaleźć w egoistycznych ambicjach, wymówkach czy usprawiedliwianiu siebie. Godny pozazdroszczenia stan błogosławieństwa osiąga ten, kto płacze nad własnym grzechem. „Oto na nich spoglądam z łaską: na tych, którzy są pokorni i skruszeni w duchu, i którzy drżą przed moim słowem” (Izajasz 66:2). Kiedy zgadzamy się z Bogiem co do tego, jak złe są nasze grzechy, pokutujemy za nie i szukamy Jego mocy, aby się od nich odwrócić, Jezus obiecuje nam pocieszenie od Ducha Świętego. Ten rodzaj „płaczu”, który prowadzi do pokuty, jest prawdziwie błogosławiony (2 Koryntian 7:10). Skrucha skutkuje przebaczeniem i oczyszczeniem od Boga (Psalm 30:5). Kiedy zaufaliśmy Jezusowi jako naszemu osobistemu zastępcy za grzechy, nie jesteśmy już potępieni (Rzymian 8:1). Zamiast pogrążać się w poczuciu winy i wstydu, zdajemy sobie sprawę, że stoimy przed Bogiem jako usprawiedliwieni (2 Koryntian 5:21; Galacjan 3:24). Ci, którzy uczą się płakać z powodu swoich grzechów, odnajdują serce Boga. A bliska społeczność z Bogiem jest podstawą prawdziwego szczęścia.
English
Co oznacza „błogosławieni, którzy płaczą”?
