Pytanie
Co oznacza stwierdzenie „gdybym nawet położył się w Szeolu, Ty tam jesteś!” (Psalm 139:8)?
Odpowiedź
Psalm 139:7–8 pyta: „Gdzież się oddalę od Twojego Ducha? Gdzież ucieknę przed Twoim obliczem? Gdybym wzniósł się do nieba, Ty tam jesteś! Jeśli położę się w Szeolu, tam też jesteś!” (ESV). Fragment ten głosi wielkość wszechobecności Boga. Nie ma miejsca we wszechświecie, czy to w niebie wysoko ponad nami, czy w Szeolu daleko pod nami, gdzie Bóg byłby nieobecny. Ten pełen podziwu i zachwytu wniosek jest częścią szerszej refleksji Dawida na temat wiedzy Boga o Jego stworzeniu i Jego obecności w nim.
Psalm 139 przypisywany jest Dawidowi i stanowi długą medytację teologiczną nad trzema atrybutami Boga: wszechwiedzą (wersety 1–6), wszechobecnością (wersety 7–12) i wszechmocą (wersety 13–16). Psalm kończy się modlitwą o boskie przewodnictwo (wersety 17–24). Bezpośredni kontekst wersetów 7–12 dotyczy niemożliwości ucieczki Dawida przed obecnością Boga.
W paralelizmie Psalmu 139:8 pierwsza część zdania wskazuje w górę, na najwyższy poziom – niebo – a druga część w dół, na najniższy poziom – Szeol, czyli grób.
Pierwsza myśl Dawida brzmi: „Jeśli wstąpię do nieba, Ty tam jesteś!”. Możemy oczekiwać, że znajdziemy Boga w Jego mieszkaniu. Nie jest zaskoczeniem, że Bóg jest obecny na najwyższym poziomie stworzenia. Jednak kontrastujące stwierdzenie jest bardziej zaskakujące: „Jeśli położę się w Szeolu, Ty tam jesteś!”. Termin „Szeol” oznacza miejsce zmarłych (zob. Księga Hioba 14:13; Księga Izajasza 38:10). Szeol, mroczna podziemna kraina, utożsamiany jest z grobem, a w niektórych przypadkach z miejscem odcięcia od życia (Księga Koheleta 9:10). Czasownik przetłumaczony jako „pościelę sobie łóżko” przekazuje ideę śmierci – przygotowanie łóżka i położenie się w Szeolu. Ale nawet tam Bóg jest obecny. Starożytne kultury Bliskiego Wschodu postrzegały śmierć jako odejście od boskiej obecności, ale Psalm 139:8 potwierdza, że nawet w Szeolu Bóg jest obecny.
Śmierć nie stanowi przeszkody dla obecności Boga. Widzimy tę prawdę w Liście do Rzymian 8:38–39, gdzie apostoł Paweł mówi, że nic nie może oddzielić wierzących od miłości Boga, łącznie ze śmiercią. Wierzący w Chrystusa mają zwycięstwo nad śmiercią i obietnicę życia wiecznego z Bogiem (J 11:25–26). Niewierzący jednak nie znajdą obecności Boga w Szeolu zbyt pocieszającą. Nie ma miejsca, gdzie można by uciec przed sprawiedliwością Boga (zob. Amos 9:2). Grzesznicy, którzy nie okazali skruchy, nie unikną sprawiedliwego sądu Boga po śmierci (Hbr 9:27).
Śmierć, pogrzeb i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa potwierdzają obecność Boga w grobie. Ojciec nie pozwolił, aby Jego Syn pozostał w Szeolu, ale wzbudził Go z martwych (Psalm 16:10; Dzieje Apostolskie 2:27; 13:35).
Psalm 139:8 jest wspaniałym świadectwem wszechobecności Boga. On jest obecny w niebiosach powyżej i w Szeolu poniżej, a Jezus posiada klucze śmierci i Hadesu (Objawienie 1:18). Gdzie możemy uciec przed obecnością Boga? Nigdzie. „Jeśli żyjemy, żyjemy dla Pana, a jeśli umieramy, umieramy dla Pana. Tak więc, czy żyjemy, czy umieramy, należymy do Pana” (Rzymian 14:8).
Psalm 139 przypisywany jest Dawidowi i stanowi długą medytację teologiczną nad trzema atrybutami Boga: wszechwiedzą (wersety 1–6), wszechobecnością (wersety 7–12) i wszechmocą (wersety 13–16). Psalm kończy się modlitwą o boskie przewodnictwo (wersety 17–24). Bezpośredni kontekst wersetów 7–12 dotyczy niemożliwości ucieczki Dawida przed obecnością Boga.
W paralelizmie Psalmu 139:8 pierwsza część zdania wskazuje w górę, na najwyższy poziom – niebo – a druga część w dół, na najniższy poziom – Szeol, czyli grób.
Pierwsza myśl Dawida brzmi: „Jeśli wstąpię do nieba, Ty tam jesteś!”. Możemy oczekiwać, że znajdziemy Boga w Jego mieszkaniu. Nie jest zaskoczeniem, że Bóg jest obecny na najwyższym poziomie stworzenia. Jednak kontrastujące stwierdzenie jest bardziej zaskakujące: „Jeśli położę się w Szeolu, Ty tam jesteś!”. Termin „Szeol” oznacza miejsce zmarłych (zob. Księga Hioba 14:13; Księga Izajasza 38:10). Szeol, mroczna podziemna kraina, utożsamiany jest z grobem, a w niektórych przypadkach z miejscem odcięcia od życia (Księga Koheleta 9:10). Czasownik przetłumaczony jako „pościelę sobie łóżko” przekazuje ideę śmierci – przygotowanie łóżka i położenie się w Szeolu. Ale nawet tam Bóg jest obecny. Starożytne kultury Bliskiego Wschodu postrzegały śmierć jako odejście od boskiej obecności, ale Psalm 139:8 potwierdza, że nawet w Szeolu Bóg jest obecny.
Śmierć nie stanowi przeszkody dla obecności Boga. Widzimy tę prawdę w Liście do Rzymian 8:38–39, gdzie apostoł Paweł mówi, że nic nie może oddzielić wierzących od miłości Boga, łącznie ze śmiercią. Wierzący w Chrystusa mają zwycięstwo nad śmiercią i obietnicę życia wiecznego z Bogiem (J 11:25–26). Niewierzący jednak nie znajdą obecności Boga w Szeolu zbyt pocieszającą. Nie ma miejsca, gdzie można by uciec przed sprawiedliwością Boga (zob. Amos 9:2). Grzesznicy, którzy nie okazali skruchy, nie unikną sprawiedliwego sądu Boga po śmierci (Hbr 9:27).
Śmierć, pogrzeb i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa potwierdzają obecność Boga w grobie. Ojciec nie pozwolił, aby Jego Syn pozostał w Szeolu, ale wzbudził Go z martwych (Psalm 16:10; Dzieje Apostolskie 2:27; 13:35).
Psalm 139:8 jest wspaniałym świadectwem wszechobecności Boga. On jest obecny w niebiosach powyżej i w Szeolu poniżej, a Jezus posiada klucze śmierci i Hadesu (Objawienie 1:18). Gdzie możemy uciec przed obecnością Boga? Nigdzie. „Jeśli żyjemy, żyjemy dla Pana, a jeśli umieramy, umieramy dla Pana. Tak więc, czy żyjemy, czy umieramy, należymy do Pana” (Rzymian 14:8).