Pytanie
Co to znaczy być zakłopotanym, ale nie zrozpaczonym (2 List do Koryntian 4:8)?
Odpowiedź
W 2 Liście do Koryntian apostoł Paweł broni swojej posługi przed tymi, którzy atakują go i głoszoną przez niego ewangelię. Rozdział 4 jest kluczową częścią argumentacji Pawła, ponieważ uznaje on wiele słabości, na które zwracają uwagę jego przeciwnicy, zarówno fizycznych, jak i psychicznych (2 Koryntian 10:10). Jednak zamiast promować własną siłę, Paweł wskazuje na moc Boga, która podtrzymuje go w każdym kryzysie (2 Koryntian 4:7). W wersetach 8-9 wymienia cztery problemy, ale przeciwstawia je Bożej ochronie i zaopatrzeniu. Werset 8 zawiera jedną z tych interesujących antynomii, ponieważ Paweł stwierdza, że apostołowie są „zakłopotani, ale nie zrozpaczeni” (2 List do Koryntian 4:8).
Według słownika grecko-angielskiego Nowego Testamentu i innej wczesnej literatury chrześcijańskiej, słowo „zakłopotani” w języku oryginalnym oznacza po prostu „zdezorientowani”, „niepewni” lub „wątpiący”. Doskonały przykład tego słowa można znaleźć w Liście do Galatów 4:20, gdzie Paweł doświadcza „pastoralnego zakłopotania” z powodu niekonsekwentnego zachowania Galatów. W jednej chwili byli podekscytowani ewangelią, a w następnej podążali za fałszywymi nauczycielami (Galacjan 4:14–17)! Podobnie jak wielu pastorów w historii, Paweł doświadczał wątpliwości i niepewności co do swojej służby, osobistej siły i kościołów, które pozostawił podczas swoich podróży (2 Koryntian 11:28–29). Są to wątpliwości, które wyraża, opisując siebie jako „zakłopotanego, ale nie zrozpaczonego” (2 Koryntian 4:8).
Słowo przetłumaczone jako „rozpacz” ujawnia fascynującą grę słów: w języku oryginalnym jest to to samo słowo, które przetłumaczono jako „zakłopotany”, z wyjątkiem przedrostka ex-. Podobnie jak słowo extra w języku angielskim, przedrostek ex- w tym przypadku podkreśla w pełni znaczenie pierwotnego słowa. Chodzi o „ponad zakłopotanie” lub „całkowite zakłopotanie”. Paweł mówi, że doświadczył wątpliwości i zamieszania, ale nie do tego stopnia, aby popaść w rozpacz lub załamanie. Był zdezorientowany, ale nie totalnie zdezorientowany; wątpił, ale nie rozpaczał; był zagubiony, ale nigdy nie stracił wszystkiego. Głównym przesłaniem jest to, że Paweł doświadczył zamieszania i wątpliwości, ale Bóg nigdy nie pozwolił, aby to zakłopotanie go przytłoczyło.
A co z nami? Podobnie jak Paweł, często doświadczamy zmieszania i wątpliwości. Możemy się zastanawiać, dlaczego Bóg pozwala, aby spotkało nas coś złego, lub czy ktoś, na kim nam zależy, odniesie sukces w wierze chrześcijańskiej. Te uczucia niepewności są normalne. Podobnie jak Paweł, możemy czerpać pocieszenie z faktu, że Bóg pozostaje panem każdej sytuacji w naszym życiu. Możemy być „zakłopotani, ale nie zrozpaczeni”, ponieważ „nie patrzymy na to, co widzialne, ale na to, co niewidzialne, ponieważ to, co widzialne, jest przemijające, a to, co niewidzialne, jest wieczne” (2 Koryntian 4:18).
Według słownika grecko-angielskiego Nowego Testamentu i innej wczesnej literatury chrześcijańskiej, słowo „zakłopotani” w języku oryginalnym oznacza po prostu „zdezorientowani”, „niepewni” lub „wątpiący”. Doskonały przykład tego słowa można znaleźć w Liście do Galatów 4:20, gdzie Paweł doświadcza „pastoralnego zakłopotania” z powodu niekonsekwentnego zachowania Galatów. W jednej chwili byli podekscytowani ewangelią, a w następnej podążali za fałszywymi nauczycielami (Galacjan 4:14–17)! Podobnie jak wielu pastorów w historii, Paweł doświadczał wątpliwości i niepewności co do swojej służby, osobistej siły i kościołów, które pozostawił podczas swoich podróży (2 Koryntian 11:28–29). Są to wątpliwości, które wyraża, opisując siebie jako „zakłopotanego, ale nie zrozpaczonego” (2 Koryntian 4:8).
Słowo przetłumaczone jako „rozpacz” ujawnia fascynującą grę słów: w języku oryginalnym jest to to samo słowo, które przetłumaczono jako „zakłopotany”, z wyjątkiem przedrostka ex-. Podobnie jak słowo extra w języku angielskim, przedrostek ex- w tym przypadku podkreśla w pełni znaczenie pierwotnego słowa. Chodzi o „ponad zakłopotanie” lub „całkowite zakłopotanie”. Paweł mówi, że doświadczył wątpliwości i zamieszania, ale nie do tego stopnia, aby popaść w rozpacz lub załamanie. Był zdezorientowany, ale nie totalnie zdezorientowany; wątpił, ale nie rozpaczał; był zagubiony, ale nigdy nie stracił wszystkiego. Głównym przesłaniem jest to, że Paweł doświadczył zamieszania i wątpliwości, ale Bóg nigdy nie pozwolił, aby to zakłopotanie go przytłoczyło.
A co z nami? Podobnie jak Paweł, często doświadczamy zmieszania i wątpliwości. Możemy się zastanawiać, dlaczego Bóg pozwala, aby spotkało nas coś złego, lub czy ktoś, na kim nam zależy, odniesie sukces w wierze chrześcijańskiej. Te uczucia niepewności są normalne. Podobnie jak Paweł, możemy czerpać pocieszenie z faktu, że Bóg pozostaje panem każdej sytuacji w naszym życiu. Możemy być „zakłopotani, ale nie zrozpaczeni”, ponieważ „nie patrzymy na to, co widzialne, ale na to, co niewidzialne, ponieważ to, co widzialne, jest przemijające, a to, co niewidzialne, jest wieczne” (2 Koryntian 4:18).