Pytanie
Czym jest zmartwychwstanie do potępienia (J 5,29)?
Odpowiedź
Mówiąc o swojej władzy jako Syna Bożego, Jezus mówi: „Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą Jego głos i wyjdą – ci, którzy czynili dobrze, aby powstać do życia, a ci, którzy czynili zło, aby powstać na sąd” (J 5:28-29, NKJV). „Jego głos” w wersecie 28 jest określony jako „głos Syna Bożego” w wersecie 25. W dniu zmartwychwstania sam Jezus powoła wszystkich z grobów. Jezus mówi o dwóch zmartwychwstaniach: niektórzy zostaną wskrzeszeni do życia, a inni do potępienia, czyli „zmartwychwstania sądu” w ESV.
Głównym tematem Jana 5:19–29 jest władza Syna. Syn ma władzę uzdrawiania człowieka w szabat (zob. Jana 5:1–18), ponieważ jest „Panem szabatu” (Marka 2:27–28). Wrogowie Jezusa, którzy sprzeciwiali się Jego władzy, „chcieli Go zabić” (Jana 5:16, NKJV). Jednak Jezus spotęgował swoje roszczenia do władzy, mówiąc swoim wrogom: „Jak Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia ich, tak i Syn ożywia, kogo chce. Ojciec bowiem nie sądzi nikogo, ale cały sąd przekazał Synowi, aby wszyscy czcili Syna, tak jak czczą Ojca” (J 5:21–23a, ESV).
Słowa Jezusa były równie śmiałe i prowokacyjne, co prawdziwe: ogłosił On swoją władzę wskrzeszania umarłych, osądzania świata i otrzymywania czci w taki sam sposób jak Bóg Ojciec. Jezus ma „życie w sobie” (J 5,26) i ma moc ożywiania umarłych (wersety 24, 28–29). W „zmartwychwstaniu życia” pobożni zostaną wskrzeszeni i „nie będą sądzeni” (J 5,24, 29).
W zmartwychwstaniu do potępienia bezbożni zostaną wskrzeszeni do życia, aby zostać osądzeni. „Ci, którzy czynili zło, [powstaną] na zmartwychwstanie sądu [to znaczy, aby zostać skazani]” (J 5:29, AMP). Opis tego sądu znajdujemy w Apokalipsie 20:13–14: „Morze wydało zmarłych, którzy w nim byli, a śmierć i Hades wydały zmarłych, którzy w nich byli, i każdy został osądzony według swoich uczynków. Następnie śmierć i Hades zostały wrzucone do jeziora ognia. Jezioro ognia jest drugą śmiercią”.
Istnieją więc dwa zmartwychwstania i dwa wieczne przeznaczenia, a Jezus jest za to wszystko odpowiedzialny. Ci, którzy biorą udział w zmartwychwstaniu życia, są wierzącymi: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: kto słucha moich słów i wierzy w tego, który mnie posłał, ma życie wieczne. On... przeszedł ze śmierci do życia” (J 5,24, ESV).
Prorok Daniel również opisał prawdę o nadchodzącym dniu zmartwychwstania i ostrzegł przed dwoma losami: „Wielu spośród tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się: jedni do życia wiecznego, inni na hańbę i wieczne potępienie” (Daniel 12:2). Daniel łączy „zmartwychwstanie na potępienie”, o którym mówił Jezus, z niekończącą się hańbą i pogardą.
Wiara w Chrystusa jest wolą Bożą dla ludzkości: „Taka jest wola mojego Ojca, aby każdy, kto patrzy na Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6,40; zob. także werset 54). Wybór, przed którym stoimy, ma ogromne znaczenie: „Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu, ale kto nie wierzy, już został potępiony, ponieważ nie uwierzył w imię jedynego Syna Bożego” (J 3,18).
Jezus jest dawcą życia i ostatecznym Sędzią. Opierając się na obietnicach Boga, wierzący mają nadzieję na zmartwychwstanie do życia wiecznego (1 Kor 15:12–34). Pewnego dnia ci, którzy zostali usprawiedliwieni krwią Baranka, usłyszą głos Pana i powstaną z grobów, aby być z Nim na zawsze.
Głównym tematem Jana 5:19–29 jest władza Syna. Syn ma władzę uzdrawiania człowieka w szabat (zob. Jana 5:1–18), ponieważ jest „Panem szabatu” (Marka 2:27–28). Wrogowie Jezusa, którzy sprzeciwiali się Jego władzy, „chcieli Go zabić” (Jana 5:16, NKJV). Jednak Jezus spotęgował swoje roszczenia do władzy, mówiąc swoim wrogom: „Jak Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia ich, tak i Syn ożywia, kogo chce. Ojciec bowiem nie sądzi nikogo, ale cały sąd przekazał Synowi, aby wszyscy czcili Syna, tak jak czczą Ojca” (J 5:21–23a, ESV).
Słowa Jezusa były równie śmiałe i prowokacyjne, co prawdziwe: ogłosił On swoją władzę wskrzeszania umarłych, osądzania świata i otrzymywania czci w taki sam sposób jak Bóg Ojciec. Jezus ma „życie w sobie” (J 5,26) i ma moc ożywiania umarłych (wersety 24, 28–29). W „zmartwychwstaniu życia” pobożni zostaną wskrzeszeni i „nie będą sądzeni” (J 5,24, 29).
W zmartwychwstaniu do potępienia bezbożni zostaną wskrzeszeni do życia, aby zostać osądzeni. „Ci, którzy czynili zło, [powstaną] na zmartwychwstanie sądu [to znaczy, aby zostać skazani]” (J 5:29, AMP). Opis tego sądu znajdujemy w Apokalipsie 20:13–14: „Morze wydało zmarłych, którzy w nim byli, a śmierć i Hades wydały zmarłych, którzy w nich byli, i każdy został osądzony według swoich uczynków. Następnie śmierć i Hades zostały wrzucone do jeziora ognia. Jezioro ognia jest drugą śmiercią”.
Istnieją więc dwa zmartwychwstania i dwa wieczne przeznaczenia, a Jezus jest za to wszystko odpowiedzialny. Ci, którzy biorą udział w zmartwychwstaniu życia, są wierzącymi: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: kto słucha moich słów i wierzy w tego, który mnie posłał, ma życie wieczne. On... przeszedł ze śmierci do życia” (J 5,24, ESV).
Prorok Daniel również opisał prawdę o nadchodzącym dniu zmartwychwstania i ostrzegł przed dwoma losami: „Wielu spośród tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się: jedni do życia wiecznego, inni na hańbę i wieczne potępienie” (Daniel 12:2). Daniel łączy „zmartwychwstanie na potępienie”, o którym mówił Jezus, z niekończącą się hańbą i pogardą.
Wiara w Chrystusa jest wolą Bożą dla ludzkości: „Taka jest wola mojego Ojca, aby każdy, kto patrzy na Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6,40; zob. także werset 54). Wybór, przed którym stoimy, ma ogromne znaczenie: „Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu, ale kto nie wierzy, już został potępiony, ponieważ nie uwierzył w imię jedynego Syna Bożego” (J 3,18).
Jezus jest dawcą życia i ostatecznym Sędzią. Opierając się na obietnicach Boga, wierzący mają nadzieję na zmartwychwstanie do życia wiecznego (1 Kor 15:12–34). Pewnego dnia ci, którzy zostali usprawiedliwieni krwią Baranka, usłyszą głos Pana i powstaną z grobów, aby być z Nim na zawsze.