Pytanie
W jaki sposób zazdrość jest zgubą dla kości (Przysłów 14:30)?
Odpowiedź
Egoizm jest dominującą cechą wszystkich grzechów. Jak na ironię, kiedy skupiamy się na sobie w niezdrowy sposób – kiedy nasze życie kręci się wokół naszych własnych interesów i pragnień, skazujemy się na samozniszczenie. Zazdrość jest podsycana przez egoizm. Wiąże się z gorzkim, niespełnionym pragnieniem posiadania rzeczy, osiągnięć lub sukcesów należących do innych. Biblia stanowczo podkreśla autodestrukcyjny charakter zazdrości: „Zdrowy umysł jest życiem dla ciała, ale zazdrość jest zgnilizną kości” (Przysłów 14:30, NKJV). Niektóre tłumaczenia podają, że zazdrość jest „jak rak w kościach” (NLT) lub „jak rak kości” (GW).
Hebrajskie słowo przetłumaczone jako „zazdrość” w Księdze Przysłów 14:30 opisuje intensywne, a czasem gwałtowne emocje lub nienasycone pragnienie. Termin ten jest ściśle związany z zazdrością, gniewem i zapałem. Kości odnoszą się do stanu całej osoby. Kości są siedzibą zdrowia i siły człowieka. Zatem zgnilizna kości jest stanem moralnego, duchowego i fizycznego rozkładu. Pielęgnowanie zazdrości jest zgnilizną kości, ponieważ jest szkodliwe dla ciała, umysłu, ducha i duszy człowieka. Jest jak choroba, która niszczy siłę moralną człowieka, osłabia ciało i ostatecznie prowadzi do śmierci. W innym miejscu Biblia potwierdza, że nasze namiętne emocje mają bezpośredni wpływ na nasz stan fizyczny. „Radosne serce rozjaśnia twarz, ale smutek ducha przygnębia” – stwierdza Salomon (Przysłów 15:13; zob. także Przysłów 15:30; 17:22 i 18:14).
Biblia nie pozostawia wątpliwości, że zazdrość jest grzechem, którego należy unikać (Rzymian 1:29; Tytus 3:3; 1 Piotra 2:1–2). Apostoł Paweł wymienia zazdrość wśród „uczynków ciała” (ESV) lub „pożądliwości grzesznej natury” (NLT) i ostrzega, że „każdy, kto prowadzi takie życie, nie odziedziczy Królestwa Bożego” (Galacjan 5:19–21, NLT). Jezus mówi, że zazdrość jest grzechem serca: „Z wnętrza bowiem, z serca człowieka, pochodzą złe myśli, niemoralność seksualna, kradzież, morderstwo, cudzołóstwo, chciwość, niegodziwość, oszustwo, pożądliwości, zazdrość, oszczerstwo, duma i głupota. Wszystkie te nikczemne rzeczy pochodzą z wnętrza i one was skalają” (Ewangelia Marka 7:21–23, NLT).
Jakub ostrzega przed żywieniem „gorzkiej zazdrości i samolubnych ambicji w waszych sercach, nie chwalcie się tym ani nie zaprzeczajcie prawdzie. Taka „mądrość” nie pochodzi z nieba, ale jest ziemska, nie duchowa, demoniczna. Bo gdzie jest zazdrość i samolubne ambicje, tam panuje nieporządek i wszelkie złe praktyki” (List Jakuba 3:14–16).
Osoba ogarnięta zazdrością nie ma spokoju ducha ani zdrowia ciała i ducha. Zazdrość jest przeciwieństwem zadowolenia i spokoju. Paweł mówi Tymoteuszowi, że „pobożność z zadowoleniem jest wielkim zyskiem, ponieważ nic nie przynieśliśmy na świat i nic nie możemy z niego wynieść. Ale jeśli mamy pożywienie i odzienie, będziemy zadowoleni. Ci zaś, którzy pragną być bogaci, wpadają w pokusę, w sidła, w wiele bezsensownych i szkodliwych pragnień, które pogrążają ludzi w ruinie i zniszczeniu” (1 Tymoteusza 6:6–9, ESV).
Zazdrość ujawnia brak zaufania do Boga. Z tego powodu autor Listu do Hebrajczyków napomina: „Niech wasze życie będzie wolne od miłości do pieniędzy i bądźcie zadowoleni z tego, co macie, ponieważ Bóg powiedział: «Nigdy cię nie opuszczę, nigdy cię nie porzucę»” (List do Hebrajczyków 13:5). Jeśli pokładamy naszą nadzieję i zaufanie w Bogu, On staje się naszą „częścią” (Psalm 73:26; 142:5) i wszystkim, czego potrzebujemy (2 Piotra 1:3–4). Podobnie jak Dawid, nie będziemy niczego pragnąć, ponieważ nasz kielich przepełnia się dobrocią i miłosierdziem przez całe nasze życie, gdy żyjemy na zawsze w obecności Boga (Psalm 23). Jeśli szukamy Pana i rozkoszujemy się Nim, On spełnia pragnienia naszych serc i nie brakuje nam niczego dobrego (Psalm 34:10; 37:4).
Zazdrość dzieli ludzi i rozbija rodziny (Łk 15:25–32; Rdz 37:4–11), ale miłość jest cierpliwa, łaskawa i nie zazdrości (1 Kor 13:4). Zazdrość jest zgubą dla kości, ponieważ sygnalizuje brak miłości i brak światła. Bóg wzywa nas, abyśmy „żyli jako dzieci światłości” (Efezjan 5:8) i „odrzucili uczynki ciemności, a przyoblekli się w zbroję światłości”. Zachowujmy się przyzwoicie, jak w ciągu dnia, nie oddając się hulankom i pijaństwu, nie oddając się niemoralności seksualnej i rozpuście, nie oddając się sporom i zazdrości. Raczej przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie myślcie o tym, jak zaspokajać pragnienia ciała” (Rz 13, 12–14).
Hebrajskie słowo przetłumaczone jako „zazdrość” w Księdze Przysłów 14:30 opisuje intensywne, a czasem gwałtowne emocje lub nienasycone pragnienie. Termin ten jest ściśle związany z zazdrością, gniewem i zapałem. Kości odnoszą się do stanu całej osoby. Kości są siedzibą zdrowia i siły człowieka. Zatem zgnilizna kości jest stanem moralnego, duchowego i fizycznego rozkładu. Pielęgnowanie zazdrości jest zgnilizną kości, ponieważ jest szkodliwe dla ciała, umysłu, ducha i duszy człowieka. Jest jak choroba, która niszczy siłę moralną człowieka, osłabia ciało i ostatecznie prowadzi do śmierci. W innym miejscu Biblia potwierdza, że nasze namiętne emocje mają bezpośredni wpływ na nasz stan fizyczny. „Radosne serce rozjaśnia twarz, ale smutek ducha przygnębia” – stwierdza Salomon (Przysłów 15:13; zob. także Przysłów 15:30; 17:22 i 18:14).
Biblia nie pozostawia wątpliwości, że zazdrość jest grzechem, którego należy unikać (Rzymian 1:29; Tytus 3:3; 1 Piotra 2:1–2). Apostoł Paweł wymienia zazdrość wśród „uczynków ciała” (ESV) lub „pożądliwości grzesznej natury” (NLT) i ostrzega, że „każdy, kto prowadzi takie życie, nie odziedziczy Królestwa Bożego” (Galacjan 5:19–21, NLT). Jezus mówi, że zazdrość jest grzechem serca: „Z wnętrza bowiem, z serca człowieka, pochodzą złe myśli, niemoralność seksualna, kradzież, morderstwo, cudzołóstwo, chciwość, niegodziwość, oszustwo, pożądliwości, zazdrość, oszczerstwo, duma i głupota. Wszystkie te nikczemne rzeczy pochodzą z wnętrza i one was skalają” (Ewangelia Marka 7:21–23, NLT).
Jakub ostrzega przed żywieniem „gorzkiej zazdrości i samolubnych ambicji w waszych sercach, nie chwalcie się tym ani nie zaprzeczajcie prawdzie. Taka „mądrość” nie pochodzi z nieba, ale jest ziemska, nie duchowa, demoniczna. Bo gdzie jest zazdrość i samolubne ambicje, tam panuje nieporządek i wszelkie złe praktyki” (List Jakuba 3:14–16).
Osoba ogarnięta zazdrością nie ma spokoju ducha ani zdrowia ciała i ducha. Zazdrość jest przeciwieństwem zadowolenia i spokoju. Paweł mówi Tymoteuszowi, że „pobożność z zadowoleniem jest wielkim zyskiem, ponieważ nic nie przynieśliśmy na świat i nic nie możemy z niego wynieść. Ale jeśli mamy pożywienie i odzienie, będziemy zadowoleni. Ci zaś, którzy pragną być bogaci, wpadają w pokusę, w sidła, w wiele bezsensownych i szkodliwych pragnień, które pogrążają ludzi w ruinie i zniszczeniu” (1 Tymoteusza 6:6–9, ESV).
Zazdrość ujawnia brak zaufania do Boga. Z tego powodu autor Listu do Hebrajczyków napomina: „Niech wasze życie będzie wolne od miłości do pieniędzy i bądźcie zadowoleni z tego, co macie, ponieważ Bóg powiedział: «Nigdy cię nie opuszczę, nigdy cię nie porzucę»” (List do Hebrajczyków 13:5). Jeśli pokładamy naszą nadzieję i zaufanie w Bogu, On staje się naszą „częścią” (Psalm 73:26; 142:5) i wszystkim, czego potrzebujemy (2 Piotra 1:3–4). Podobnie jak Dawid, nie będziemy niczego pragnąć, ponieważ nasz kielich przepełnia się dobrocią i miłosierdziem przez całe nasze życie, gdy żyjemy na zawsze w obecności Boga (Psalm 23). Jeśli szukamy Pana i rozkoszujemy się Nim, On spełnia pragnienia naszych serc i nie brakuje nam niczego dobrego (Psalm 34:10; 37:4).
Zazdrość dzieli ludzi i rozbija rodziny (Łk 15:25–32; Rdz 37:4–11), ale miłość jest cierpliwa, łaskawa i nie zazdrości (1 Kor 13:4). Zazdrość jest zgubą dla kości, ponieważ sygnalizuje brak miłości i brak światła. Bóg wzywa nas, abyśmy „żyli jako dzieci światłości” (Efezjan 5:8) i „odrzucili uczynki ciemności, a przyoblekli się w zbroję światłości”. Zachowujmy się przyzwoicie, jak w ciągu dnia, nie oddając się hulankom i pijaństwu, nie oddając się niemoralności seksualnej i rozpuście, nie oddając się sporom i zazdrości. Raczej przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie myślcie o tym, jak zaspokajać pragnienia ciała” (Rz 13, 12–14).