Pytanie
Co oznacza „wiara ewangelii” w Liście do Filipian 1:27?
Odpowiedź
List do Filipian 1:27 mówi: „Postępujcie w sposób godny Ewangelii Chrystusowej, abyście, niezależnie od tego, czy przybędę do was, czy będę nieobecny, słyszał o was, że trwacie w jednym duchu, jednogłośnie walcząc o wiarę Ewangelii” (ESV). Aby zrozumieć wyrażenie „wiara Ewangelii”, musimy przeanalizować zarówno bezpośredni kontekst, jak i powiązane fragmenty biblijne.
Głównym tematem Listu do Filipian jest zachęta. W Liście do Filipian 1:27 Paweł zachęca wierzących, aby postępowali „godnie z ewangelią Chrystusową” (ESV). Postępowanie godne ewangelii Chrystusowej oznacza, że „trwamy w jednym duchu, jednogłośnie walcząc o wiarę ewangelii” (ESV). Wierzący powinni dążyć do „wiary ewangelii”.
Użycie przez Pawła słowa „zamiast” zamiast „w” jest kluczem do zrozumienia, czym jest „wiara w ewangelię”. Kiedy ktoś mówi o „wierze w ewangelię”, nacisk kładzie się na osobiste przekonanie i zaufanie. Osoba wierząca w ewangelię jest przekonana, że Jezus żył, umarł i zmartwychwstał trzeciego dnia (zob. 1 Koryntian 15:1–4). „Wiara ewangelii” (Flp 1:27, ESV) przenosi jednak naszą uwagę z osobistego przekonania na wspólną wiarę wszystkich wierzących. Zasadniczo „wiara ewangelii” dotyczy całości tego, w co wierzą chrześcijanie. Ma ona moc jednoczącą. Wierzący są wspólnie oddani „wszystkim objawionym prawdom, nakazanym obowiązkom i obiecanym błogosławieństwom” zawartym w ewangelii (Joseph Benson, Benson Commentary on the Old and New Testaments).
„Wiara ewangelii” odpowiada zatem kilku fragmentom Nowego Testamentu. Na przykład w Liście do Rzymian 1:16–17 Paweł pisze: „Nie wstydzę się Ewangelii, jest ona bowiem mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy, najpierw Żyda, potem Greka. W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boża z wiary w wiarę, jak napisano: «Sprawiedliwy z wiary żyć będzie»” (ESV). Poprzez ewangelię Bóg przyciąga do siebie zarówno Żydów, jak i pogan, tworząc grono wierzących, którzy nie wstydzą się „głosić cnoty Tego, który powołał [nas] z ciemności do swojej cudownej światłości” (1 Piotra 2:9, ESV).
O Kościele jako ciele Paweł pisze: „Jest jedno ciało i jeden Duch, tak jak zostaliście powołani do jednej nadziei, która należy do waszego powołania, jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich” (Efezjan 4:4–6, ESV). Jako jedno ciało wierzący powinni „starannie zachowywać jedność Ducha w więzi pokoju” (Efezjan 4:3, ESV). Ta jedność wiary i celu towarzyszy wierze w ewangelię.
Paweł mówi, że powinniśmy „dążyć” do wiary ewangelii. Sugeruje to obecność sprzeciwu i potrzebę wysiłku. W dążeniu do wiary ewangelii wierzący powinni „rozważać, jak pobudzać się nawzajem do miłości i dobrych uczynków, nie zaniedbując wspólnych spotkań, jak to jest w zwyczaju niektórych, ale zachęcając się nawzajem, a tym bardziej, im bardziej widzicie zbliżający się Dzień” (List do Hebrajczyków 10:24–25, ESV). Wzajemna miłość, dobre uczynki, wspólnota i zachęcanie się nawzajem są „obowiązkami nakazanymi” przez ewangelię.
Wyrażenie „wiara ewangelii” przypomina wierzącym, że wiara to coś więcej niż osobiste przekonanie; jest to również wspólna wiara wszystkich wierzących. Nie chodzi o to, że „wierzę w ewangelię”, ale „wierzymy w ewangelię” (zob. Ewangelia Jana 6:69). Ponieważ wyznajemy te same prawdy i wierzymy w tę samą ewangelię, powinniśmy pracować „ramię w ramię” (Flp 1:27, ESV) z naszymi braćmi i siostrami w Chrystusie dla ewangelii, zachowując ducha miłości, pokoju i jedności.
Głównym tematem Listu do Filipian jest zachęta. W Liście do Filipian 1:27 Paweł zachęca wierzących, aby postępowali „godnie z ewangelią Chrystusową” (ESV). Postępowanie godne ewangelii Chrystusowej oznacza, że „trwamy w jednym duchu, jednogłośnie walcząc o wiarę ewangelii” (ESV). Wierzący powinni dążyć do „wiary ewangelii”.
Użycie przez Pawła słowa „zamiast” zamiast „w” jest kluczem do zrozumienia, czym jest „wiara w ewangelię”. Kiedy ktoś mówi o „wierze w ewangelię”, nacisk kładzie się na osobiste przekonanie i zaufanie. Osoba wierząca w ewangelię jest przekonana, że Jezus żył, umarł i zmartwychwstał trzeciego dnia (zob. 1 Koryntian 15:1–4). „Wiara ewangelii” (Flp 1:27, ESV) przenosi jednak naszą uwagę z osobistego przekonania na wspólną wiarę wszystkich wierzących. Zasadniczo „wiara ewangelii” dotyczy całości tego, w co wierzą chrześcijanie. Ma ona moc jednoczącą. Wierzący są wspólnie oddani „wszystkim objawionym prawdom, nakazanym obowiązkom i obiecanym błogosławieństwom” zawartym w ewangelii (Joseph Benson, Benson Commentary on the Old and New Testaments).
„Wiara ewangelii” odpowiada zatem kilku fragmentom Nowego Testamentu. Na przykład w Liście do Rzymian 1:16–17 Paweł pisze: „Nie wstydzę się Ewangelii, jest ona bowiem mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy, najpierw Żyda, potem Greka. W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boża z wiary w wiarę, jak napisano: «Sprawiedliwy z wiary żyć będzie»” (ESV). Poprzez ewangelię Bóg przyciąga do siebie zarówno Żydów, jak i pogan, tworząc grono wierzących, którzy nie wstydzą się „głosić cnoty Tego, który powołał [nas] z ciemności do swojej cudownej światłości” (1 Piotra 2:9, ESV).
O Kościele jako ciele Paweł pisze: „Jest jedno ciało i jeden Duch, tak jak zostaliście powołani do jednej nadziei, która należy do waszego powołania, jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich” (Efezjan 4:4–6, ESV). Jako jedno ciało wierzący powinni „starannie zachowywać jedność Ducha w więzi pokoju” (Efezjan 4:3, ESV). Ta jedność wiary i celu towarzyszy wierze w ewangelię.
Paweł mówi, że powinniśmy „dążyć” do wiary ewangelii. Sugeruje to obecność sprzeciwu i potrzebę wysiłku. W dążeniu do wiary ewangelii wierzący powinni „rozważać, jak pobudzać się nawzajem do miłości i dobrych uczynków, nie zaniedbując wspólnych spotkań, jak to jest w zwyczaju niektórych, ale zachęcając się nawzajem, a tym bardziej, im bardziej widzicie zbliżający się Dzień” (List do Hebrajczyków 10:24–25, ESV). Wzajemna miłość, dobre uczynki, wspólnota i zachęcanie się nawzajem są „obowiązkami nakazanymi” przez ewangelię.
Wyrażenie „wiara ewangelii” przypomina wierzącym, że wiara to coś więcej niż osobiste przekonanie; jest to również wspólna wiara wszystkich wierzących. Nie chodzi o to, że „wierzę w ewangelię”, ale „wierzymy w ewangelię” (zob. Ewangelia Jana 6:69). Ponieważ wyznajemy te same prawdy i wierzymy w tę samą ewangelię, powinniśmy pracować „ramię w ramię” (Flp 1:27, ESV) z naszymi braćmi i siostrami w Chrystusie dla ewangelii, zachowując ducha miłości, pokoju i jedności.