Pytanie
Jak możemy „wejść do Jego bram z dziękczynieniem” (Psalm 100:4)?
Odpowiedź
W starożytnym Izraelu, kiedy lud Boży gromadził się w świątyni, aby wielbić Pana, zaczynał od śpiewania tego psalmu: „Wejdźcie do Jego bram z dziękczynieniem, do Jego przedsionków z uwielbieniem. Bądźcie Mu wdzięczni i błogosławcie Jego imię” (Psalm 100:4, NKJV). Psalmista rozpoczął swój refren, zapraszając współwyznawców do podzielenia się jego podekscytowaniem i radosnym uniesieniem: „Wszyscy na ziemi, radujcie się przed Panem! Służcie Panu z radością! Przyjdźcie przed Jego oblicze z pieśniami!” (wersety 1–2, ESV).
Psalmy jako całość skupiają się znacznie bardziej na Bogu niż na ludzkich doświadczeniach. Być może lepiej niż jakakolwiek inna część Pisma Świętego, Psalmy prowadzą nas do uwielbienia i uczą, jak chwalić Pana. Dzięki psalmom wierzący mogą przyjść i spotkać się z Panem w niezwykły sposób.
„Wejdźcie do Jego bram” jest synonimem wejścia przed oblicze Pana. Jak zauważa jeden z komentatorów, wejście przed oblicze Boga jest samo w sobie „pierwszym i podstawowym ludzkim aktem, który stanowi uwielbienie. (...) Psalm 100 inicjuje uwielbienie i przedstawia teologię uwielbienia” (Mays, J. L., Psalms, John Knox Press, 1994, s. 317).
Znany jako „Stary setny”, Psalm 100 uczy nas, abyśmy nasze spotkania z Bogiem rozpoczynali od szczerej wdzięczności i entuzjastycznej chwały. Wzywa nas, abyśmy radowali się w obecności Boga, świętowali, krzyczeli, wielbili z radością i śpiewali z radości.
Dlaczego? Ponieważ Pan jest Bogiem! Niezaprzeczalna odpowiedź pojawia się w Psalmie 100:3: „Wiedzcie, że Pan jest Bogiem! To On nas stworzył i należymy do Niego” (ESV). Wchodzimy do Jego bram – przychodzimy przed Jego oblicze – uznając, że tylko On jest Bogiem. Nasza wdzięczność ma swoje źródło w naszej intymnej i osobistej relacji z Bogiem wszechświata. On jest źródłem naszego życia i sednem naszej istoty. On nas stworzył i należymy do Niego: „Jesteśmy Jego ludem, owcami Jego pastwiska” (Psalm 100:3, NLT). Jako nasz Dobry Pasterz, On nas prowadzi, troszczy się o każdego z nas indywidualnie, zaspokaja nasze potrzeby i chroni nas.
„Albowiem Pan jest dobry” – kontynuuje psalmista – „Jego miłość trwa na wieki, a Jego wierność przez wszystkie pokolenia” (Psalm 100:5, ESV). Wdzięczność, która ma swoje źródło w głębokim, osobistym przekonaniu o niezwykłej dobroci Boga, Jego trwałej miłości i ponadczasowej wierności, zaprowadzi nas prosto do Jego tronu.
Nasza trwała, intymna znajomość Boga pozwala nam „dziękować w każdej sytuacji, bo taka jest wola Boża” dla tych, którzy należą do Chrystusa Jezusa (1 Tesaloniczan 5:18, NLT). Oprócz poznania Go, uświadomienie sobie, kim jesteśmy w Nim – dziećmi Bożymi (1 Jana 3:1), owcami Jego trzody (Jana 10:14), członkami Jego rodziny (Jana 1:12–13) i spadkobiercami Jego królestwa (Rzymian 8:17) – prowadzi nas bezpośrednio do Jego bram z dziękczynieniem.
Według psalmisty możemy wejść do Jego bram z dziękczynieniem, „służąc Panu z radością” (Psalm 100:2; zob. także 1 Piotra 4:8–11). Apostoł Paweł wyraził swoją wdzięczność poprzez służbę: „Dziękuję Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, który dał mi siłę do wykonywania Jego dzieła. Uznał mnie za godnego zaufania i powołał do służby” (1 Tymoteusza 1:12, NLT).
Jak jeszcze możemy wejść do Jego bram z dziękczynieniem? Możemy pomyśleć o wszystkich sposobach, w jakie Bóg nas pobłogosławił, zbawił, przemienił i wysłuchał naszych modlitw! Możemy Mu dziękować własnymi słowami. Według psalmisty możemy nawet wykrzykiwać nasze podziękowania, jeśli chcemy.
Możemy wejść do Jego bram z dziękczynieniem, śpiewając radosne pieśni uwielbienia, takie jak „Freedom Song” i „Blessed Be Your Name”, lub hymny, takie jak „To God Be the Glory” i „How Great Thou Art”. Możemy wejść do Jego bram z dziękczynieniem, przywołując na myśl wersety biblijne, takie jak Psalm 106:1: „Chwalcie Pana. Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo Jego miłość trwa na wieki”. Możemy głośno podnieść nasze głosy i wołać: „Błogosław, duszo moja, Pana, i wszystko, co jest we mnie, błogosław Jego święte imię!” (Psalm 103:1, ESV). Nie musimy czekać. Możemy błogosławić Pana w każdej chwili i przez cały czas. Jego chwała może nieustannie być na naszych ustach (Psalm 34:1).
Psalmy jako całość skupiają się znacznie bardziej na Bogu niż na ludzkich doświadczeniach. Być może lepiej niż jakakolwiek inna część Pisma Świętego, Psalmy prowadzą nas do uwielbienia i uczą, jak chwalić Pana. Dzięki psalmom wierzący mogą przyjść i spotkać się z Panem w niezwykły sposób.
„Wejdźcie do Jego bram” jest synonimem wejścia przed oblicze Pana. Jak zauważa jeden z komentatorów, wejście przed oblicze Boga jest samo w sobie „pierwszym i podstawowym ludzkim aktem, który stanowi uwielbienie. (...) Psalm 100 inicjuje uwielbienie i przedstawia teologię uwielbienia” (Mays, J. L., Psalms, John Knox Press, 1994, s. 317).
Znany jako „Stary setny”, Psalm 100 uczy nas, abyśmy nasze spotkania z Bogiem rozpoczynali od szczerej wdzięczności i entuzjastycznej chwały. Wzywa nas, abyśmy radowali się w obecności Boga, świętowali, krzyczeli, wielbili z radością i śpiewali z radości.
Dlaczego? Ponieważ Pan jest Bogiem! Niezaprzeczalna odpowiedź pojawia się w Psalmie 100:3: „Wiedzcie, że Pan jest Bogiem! To On nas stworzył i należymy do Niego” (ESV). Wchodzimy do Jego bram – przychodzimy przed Jego oblicze – uznając, że tylko On jest Bogiem. Nasza wdzięczność ma swoje źródło w naszej intymnej i osobistej relacji z Bogiem wszechświata. On jest źródłem naszego życia i sednem naszej istoty. On nas stworzył i należymy do Niego: „Jesteśmy Jego ludem, owcami Jego pastwiska” (Psalm 100:3, NLT). Jako nasz Dobry Pasterz, On nas prowadzi, troszczy się o każdego z nas indywidualnie, zaspokaja nasze potrzeby i chroni nas.
„Albowiem Pan jest dobry” – kontynuuje psalmista – „Jego miłość trwa na wieki, a Jego wierność przez wszystkie pokolenia” (Psalm 100:5, ESV). Wdzięczność, która ma swoje źródło w głębokim, osobistym przekonaniu o niezwykłej dobroci Boga, Jego trwałej miłości i ponadczasowej wierności, zaprowadzi nas prosto do Jego tronu.
Nasza trwała, intymna znajomość Boga pozwala nam „dziękować w każdej sytuacji, bo taka jest wola Boża” dla tych, którzy należą do Chrystusa Jezusa (1 Tesaloniczan 5:18, NLT). Oprócz poznania Go, uświadomienie sobie, kim jesteśmy w Nim – dziećmi Bożymi (1 Jana 3:1), owcami Jego trzody (Jana 10:14), członkami Jego rodziny (Jana 1:12–13) i spadkobiercami Jego królestwa (Rzymian 8:17) – prowadzi nas bezpośrednio do Jego bram z dziękczynieniem.
Według psalmisty możemy wejść do Jego bram z dziękczynieniem, „służąc Panu z radością” (Psalm 100:2; zob. także 1 Piotra 4:8–11). Apostoł Paweł wyraził swoją wdzięczność poprzez służbę: „Dziękuję Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, który dał mi siłę do wykonywania Jego dzieła. Uznał mnie za godnego zaufania i powołał do służby” (1 Tymoteusza 1:12, NLT).
Jak jeszcze możemy wejść do Jego bram z dziękczynieniem? Możemy pomyśleć o wszystkich sposobach, w jakie Bóg nas pobłogosławił, zbawił, przemienił i wysłuchał naszych modlitw! Możemy Mu dziękować własnymi słowami. Według psalmisty możemy nawet wykrzykiwać nasze podziękowania, jeśli chcemy.
Możemy wejść do Jego bram z dziękczynieniem, śpiewając radosne pieśni uwielbienia, takie jak „Freedom Song” i „Blessed Be Your Name”, lub hymny, takie jak „To God Be the Glory” i „How Great Thou Art”. Możemy wejść do Jego bram z dziękczynieniem, przywołując na myśl wersety biblijne, takie jak Psalm 106:1: „Chwalcie Pana. Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo Jego miłość trwa na wieki”. Możemy głośno podnieść nasze głosy i wołać: „Błogosław, duszo moja, Pana, i wszystko, co jest we mnie, błogosław Jego święte imię!” (Psalm 103:1, ESV). Nie musimy czekać. Możemy błogosławić Pana w każdej chwili i przez cały czas. Jego chwała może nieustannie być na naszych ustach (Psalm 34:1).