Pytanie
Kim byli synowie Noego i co stało się z nimi oraz ich potomkami?
Odpowiedź
Noe miał trzech synów: Sema, Chama i Jafeta, zanim Bóg zesłał potop, aby zniszczyć świat (Rdz 5:32). Kiedy wymienia się imiona trzech synów Noego, zawsze najpierw pojawia się imię Sema (np. Rdz 9:18; 10:2, 21), mimo że był on drugim z urodzonych (Biblia często wymienia osoby według znaczenia, a nie wieku). Jafet był najstarszy (Rdz 10:21), a Cham najmłodszy (Rdz 9:24).
Jafet urodził się, gdy Noe miał 500 lat, a potop nastąpił 100 lat później (Rdz 7:6–7). Ponieważ Sem miał 100 lat dwa lata po potopie (Rdz 11:10), musiał urodzić się, gdy Noe miał 502 lata. Nie ma żadnych zapisów dotyczących daty urodzin Chama, poza tym, że urodził się on jakiś czas po Semie (Rdz 9, 24).
„Sem był przodkiem wszystkich synów Ebera” (Rdz 10:21), co jest ważne, ponieważ słowo „Eber” jest źródłem hebrajskiego słowa oznaczającego „Hebrajczyk”. Słowo „Sem” oznacza „imię”, co sugeruje, że Noe spodziewał się, iż imię tego syna stanie się wielkie. Miał rację – współczesne słowa „semicki” i „Semita” pochodzą od imienia Sema. Biblia podaje, że Sem miał pięciu synów: Elama, Aszura, Arpaksada, Luda i Arama (Rdz 10:22). Sem dożył 600 lat (Rdz 11:10–11) i stał się przodkiem ludów semickich (Rdz 10:1, 21–31). Abraham, potomek Sema, jest pierwszą osobą w Biblii, o której mówi się jako o „Hebrajczyku” (Rdz 14:13).
Noe pobłogosławił Sema ponad jego braci (Rdz 9:26–27) i to właśnie przez Sema przyszło obiecane potomstwo, które miało zgładzić szatana (Rdz 3:15). Nasienie to wywodzi się od syna Adama, Seta (Rdz 5:1–32), poprzez Sema, Abrahama, Judę i Dawida, aż do Chrystusa (Łk 3:36).
Syn Sema, Elam, był ojcem Elamitów, którzy później osiedlili się na wschód od Mezopotamii. Syn Sema, Aszur, którego imię jest związane ze słowem Asyria, jest najprawdopodobniej ojcem tych, którzy osiedlili się w starożytnym regionie Asyrii (Rdz 2:14). Wielu uczonych uważa, że imię Arfaksad jest złożoną formą hebrajskiego słowa oznaczającego „Chaldeę”, która była regionem w południowej Mezopotamii (Rdz 11:10–13). To właśnie przez Arfaksada przyszedł Eber. Uczeni uważają, że potomkowie Luda, syna Sema, stali się znani jako Lydowie z Azji Mniejszej. A Aram jest identyfikowany przez biblistów z obszarem na północny wschód od Ziemi Obiecanej, znanym dziś jako Syria (por. 2 Król. 16:6). Synowie Arama są wymienieni w Księdze Rodzaju 10:23. Spośród synów Arama, Uz jest później wspomniany w Księdze Hioba (Hiob 1:1).
Pierworodny syn Noego, Jafet, jest wymieniony jako ojciec Gomera, Magoga, Madaja, Javana, Tubala, Meshecha i Tirasa (Rdz 10:2). Ich potomkowie stali się ludem zamieszkującym północ i zachód Izraela i po wydarzeniu z wieżą Babel mówili językami, które dziś klasyfikuje się jako języki indoeuropejskie.
Błogosławiąc swojego syna Jafeta, Noe powiedział: „Niech Bóg rozszerzy terytorium Jafeta; niech Jafet mieszka w namiotach Sema, a Kanaan niech będzie niewolnikiem Jafeta” (Rdz 9:27). Istnieją dwie szkoły myślenia dotyczące znaczenia tej przepowiedni dotyczącej Jafeta.
Niektórzy uczeni są zdania, że powiększenie terytorium Jafeta odnosi się do znacznego wzrostu liczby jego potomków. Komentarz „niech Jafet mieszka w namiotach Sema” oznacza, że Jafet będzie miał udział w błogosławieństwach Sema. Zgodnie z tym poglądem miał nadejść czas, kiedy Bóg będzie działał przede wszystkim poprzez Sema (lud Izraela), ale później Jafet zostanie wprowadzony w wiarę Izraela, aby mieć udział w błogosławieństwach Izraela. Podobna przepowiednia pojawia się w przymierzu z Abrahamem, kiedy Bóg obiecuje pobłogosławić wszystkie narody poprzez potomstwo Abrahama (Rdz 12:3). Jej spełnienie znajduje się w Chrystusie i w ewangelii, która dotarła do pogan wraz z powstaniem Kościoła (Dz 15:7; Rz 15:16; Ga 2:2). Inni uczeni są zdania, że rozszerzenie terytorium Jafeta odnosi się do powiększenia terytorium, a życie „w namiotach Sema” oznacza podbój terytorium Semitów przez Jafetytów. Zgodnie z tym poglądem wypełnieniem proroctwa były podboje Palestyny przez Greków i Rzymian.
Cham, najmłodszy z trzech synów Noego, miał czterech synów: Kusza, Mizraima (hebrajskie słowo oznaczające „Egipt”), Puta i Kanaana (Rdz 10:6; 1 Krn 1:8). Egipt był później nazywany „krainą Chama” (Ps 78:51; 105:23; 106:22). W Księdze Rodzaju 10:6–20 pokazano, że ludy chamickie stały się bezbożną i światową potęgą. To właśnie ziemia palestyńska została przydzielona synowi Chama, Kanaanowi, i przez wieki znajdowała się pod kontrolą Egipcjan. Cham jest ojcem Arabów, Kananejczyków i Afrykanów, w tym Egipcjan. Z powodu grzechu Chama wobec ojca (Rdz 9:20–25) Noe przeklął Kanaana, mówiąc, że będzie on sługą Sema (Rdz 9:26). Spełniło się to wieki później, kiedy Izraelici wkroczyli do ziemi Kanaan i podporządkowali sobie jej mieszkańców (1 Krl 9:20–21).
Jafet urodził się, gdy Noe miał 500 lat, a potop nastąpił 100 lat później (Rdz 7:6–7). Ponieważ Sem miał 100 lat dwa lata po potopie (Rdz 11:10), musiał urodzić się, gdy Noe miał 502 lata. Nie ma żadnych zapisów dotyczących daty urodzin Chama, poza tym, że urodził się on jakiś czas po Semie (Rdz 9, 24).
„Sem był przodkiem wszystkich synów Ebera” (Rdz 10:21), co jest ważne, ponieważ słowo „Eber” jest źródłem hebrajskiego słowa oznaczającego „Hebrajczyk”. Słowo „Sem” oznacza „imię”, co sugeruje, że Noe spodziewał się, iż imię tego syna stanie się wielkie. Miał rację – współczesne słowa „semicki” i „Semita” pochodzą od imienia Sema. Biblia podaje, że Sem miał pięciu synów: Elama, Aszura, Arpaksada, Luda i Arama (Rdz 10:22). Sem dożył 600 lat (Rdz 11:10–11) i stał się przodkiem ludów semickich (Rdz 10:1, 21–31). Abraham, potomek Sema, jest pierwszą osobą w Biblii, o której mówi się jako o „Hebrajczyku” (Rdz 14:13).
Noe pobłogosławił Sema ponad jego braci (Rdz 9:26–27) i to właśnie przez Sema przyszło obiecane potomstwo, które miało zgładzić szatana (Rdz 3:15). Nasienie to wywodzi się od syna Adama, Seta (Rdz 5:1–32), poprzez Sema, Abrahama, Judę i Dawida, aż do Chrystusa (Łk 3:36).
Syn Sema, Elam, był ojcem Elamitów, którzy później osiedlili się na wschód od Mezopotamii. Syn Sema, Aszur, którego imię jest związane ze słowem Asyria, jest najprawdopodobniej ojcem tych, którzy osiedlili się w starożytnym regionie Asyrii (Rdz 2:14). Wielu uczonych uważa, że imię Arfaksad jest złożoną formą hebrajskiego słowa oznaczającego „Chaldeę”, która była regionem w południowej Mezopotamii (Rdz 11:10–13). To właśnie przez Arfaksada przyszedł Eber. Uczeni uważają, że potomkowie Luda, syna Sema, stali się znani jako Lydowie z Azji Mniejszej. A Aram jest identyfikowany przez biblistów z obszarem na północny wschód od Ziemi Obiecanej, znanym dziś jako Syria (por. 2 Król. 16:6). Synowie Arama są wymienieni w Księdze Rodzaju 10:23. Spośród synów Arama, Uz jest później wspomniany w Księdze Hioba (Hiob 1:1).
Pierworodny syn Noego, Jafet, jest wymieniony jako ojciec Gomera, Magoga, Madaja, Javana, Tubala, Meshecha i Tirasa (Rdz 10:2). Ich potomkowie stali się ludem zamieszkującym północ i zachód Izraela i po wydarzeniu z wieżą Babel mówili językami, które dziś klasyfikuje się jako języki indoeuropejskie.
Błogosławiąc swojego syna Jafeta, Noe powiedział: „Niech Bóg rozszerzy terytorium Jafeta; niech Jafet mieszka w namiotach Sema, a Kanaan niech będzie niewolnikiem Jafeta” (Rdz 9:27). Istnieją dwie szkoły myślenia dotyczące znaczenia tej przepowiedni dotyczącej Jafeta.
Niektórzy uczeni są zdania, że powiększenie terytorium Jafeta odnosi się do znacznego wzrostu liczby jego potomków. Komentarz „niech Jafet mieszka w namiotach Sema” oznacza, że Jafet będzie miał udział w błogosławieństwach Sema. Zgodnie z tym poglądem miał nadejść czas, kiedy Bóg będzie działał przede wszystkim poprzez Sema (lud Izraela), ale później Jafet zostanie wprowadzony w wiarę Izraela, aby mieć udział w błogosławieństwach Izraela. Podobna przepowiednia pojawia się w przymierzu z Abrahamem, kiedy Bóg obiecuje pobłogosławić wszystkie narody poprzez potomstwo Abrahama (Rdz 12:3). Jej spełnienie znajduje się w Chrystusie i w ewangelii, która dotarła do pogan wraz z powstaniem Kościoła (Dz 15:7; Rz 15:16; Ga 2:2). Inni uczeni są zdania, że rozszerzenie terytorium Jafeta odnosi się do powiększenia terytorium, a życie „w namiotach Sema” oznacza podbój terytorium Semitów przez Jafetytów. Zgodnie z tym poglądem wypełnieniem proroctwa były podboje Palestyny przez Greków i Rzymian.
Cham, najmłodszy z trzech synów Noego, miał czterech synów: Kusza, Mizraima (hebrajskie słowo oznaczające „Egipt”), Puta i Kanaana (Rdz 10:6; 1 Krn 1:8). Egipt był później nazywany „krainą Chama” (Ps 78:51; 105:23; 106:22). W Księdze Rodzaju 10:6–20 pokazano, że ludy chamickie stały się bezbożną i światową potęgą. To właśnie ziemia palestyńska została przydzielona synowi Chama, Kanaanowi, i przez wieki znajdowała się pod kontrolą Egipcjan. Cham jest ojcem Arabów, Kananejczyków i Afrykanów, w tym Egipcjan. Z powodu grzechu Chama wobec ojca (Rdz 9:20–25) Noe przeklął Kanaana, mówiąc, że będzie on sługą Sema (Rdz 9:26). Spełniło się to wieki później, kiedy Izraelici wkroczyli do ziemi Kanaan i podporządkowali sobie jej mieszkańców (1 Krl 9:20–21).