Pytanie
Jakie jest znaczenie wyrażenia „strumienie na pustyni” w Księdze Izajasza 43:19?
Odpowiedź
Księga Izajasza 43:19 wspomina o „strumieniach na pustyni” jako części obietnicy danej ludowi Bożemu: „Oto czynię coś nowego, a nawet teraz to się dzieje. Czy nie widzicie tego? Zaprawdę, utoruję drogę na pustyni i strumienie na pustkowiu” (BSB). Obraz ten jest również oddany jako „rzeki na suchym pustkowiu” (NLT) i „rzeki na pustyni” (NASB). W kontekście Bóg obiecuje, że uwolni Izraela z niewoli Babilonu (Księga Izajasza 43:14). Pan, „Odkupiciel, Święty Izraela”, wyzwoli Izrael z Babilonu.
W Izajasza 43:16–17 Bóg porównuje wyzwolenie Izraela z Babilonu do ich wcześniejszego wyjścia z Egiptu, kiedy to Bóg „wytyczył drogę przez morze, ścieżkę przez potężne wody” (werset 16). Pan obiecuje, że teraz uczyni „coś nowego” (werset 19):
„Zaprawdę, utoruję drogę na pustyni
i strumienie na pustkowiu. . . .
Zapewnię wodę na pustyni
i rzeki na pustkowiu,
aby napoić mój wybrany lud” (wersety 19–20, BSB).
W rezultacie „lud, który dla siebie ukształtowałem, będzie głosił moją chwałę” (werset 21, BSB).
Tak jak Bóg zapewnił drogę przez Morze Czerwone podczas wyjścia Izraelitów z Egiptu (Księga Wyjścia 14:21), tak samo zapewni im „strumienie na pustyni” podczas powrotu z wygnania w Babilonie. Pan zapewniłby im wszystko, czego potrzebowali, aby opuścić Babilon i ponownie osiedlić się w Ziemi Obiecanej. Nawet gdy wydaje się, że nie ma wyjścia, Bóg toruje drogę tym, którzy Mu ufają. Ta droga byłaby tak cudowna jak „strumienie na pustyni”.
Obraz strumieni na pustyni jest powszechny w Piśmie Świętym, ponieważ Bóg dodaje otuchy swojemu ludowi w potrzebie. W Księdze Izajasza 41 Pan obiecuje swojemu ludowi, że w ich słabości zapewni im wszystko, czego potrzebują:
„Ubodzy i potrzebujący szukają wody,
ale jej nie ma;
ich języki są spieczone pragnieniem.
Ale Ja, Pan, odpowiem im;
Ja, Bóg Izraela, nie opuszczę ich.
Sprawię, że rzeki popłyną na jałowych wzgórzach,
a źródła w dolinach.
Zmienię pustynię w stawy wodne,
a spieczoną ziemię w źródła” (wersety 17–18).
W Psalmie 126:4 wierni modlą się: „Przywróć nam szczęście, Panie, jak strumienie w Negewie”.
Jezus porównał dar swojego Ducha do wody żywej: „Każdy, kto jest spragniony, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak mówi Pismo, z jego wnętrza popłyną rzeki wody żywej” (J 7,37-38). Jezus użył podobnej metafory, gdy rozmawiał z Samarytanką przy studni: „Każdy, kto pije wodę, którą Ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął. Woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody tryskającej ku życiu wiecznemu” (J 4,14).
Klasyczna książka religijna zatytułowana „Strumienie na pustyni” została opublikowana w 1925 roku przez panią Lettie Cowman, pionierkę misji w Japonii i Chinach. Swoje rozważania religijne zebrała podczas śmiertelnej choroby męża, a wynik tej pracy przyniósł pocieszenie niezliczonym czytelnikom, którzy również borykają się z trudnościami.
W Izajasza 43:16–17 Bóg porównuje wyzwolenie Izraela z Babilonu do ich wcześniejszego wyjścia z Egiptu, kiedy to Bóg „wytyczył drogę przez morze, ścieżkę przez potężne wody” (werset 16). Pan obiecuje, że teraz uczyni „coś nowego” (werset 19):
„Zaprawdę, utoruję drogę na pustyni
i strumienie na pustkowiu. . . .
Zapewnię wodę na pustyni
i rzeki na pustkowiu,
aby napoić mój wybrany lud” (wersety 19–20, BSB).
W rezultacie „lud, który dla siebie ukształtowałem, będzie głosił moją chwałę” (werset 21, BSB).
Tak jak Bóg zapewnił drogę przez Morze Czerwone podczas wyjścia Izraelitów z Egiptu (Księga Wyjścia 14:21), tak samo zapewni im „strumienie na pustyni” podczas powrotu z wygnania w Babilonie. Pan zapewniłby im wszystko, czego potrzebowali, aby opuścić Babilon i ponownie osiedlić się w Ziemi Obiecanej. Nawet gdy wydaje się, że nie ma wyjścia, Bóg toruje drogę tym, którzy Mu ufają. Ta droga byłaby tak cudowna jak „strumienie na pustyni”.
Obraz strumieni na pustyni jest powszechny w Piśmie Świętym, ponieważ Bóg dodaje otuchy swojemu ludowi w potrzebie. W Księdze Izajasza 41 Pan obiecuje swojemu ludowi, że w ich słabości zapewni im wszystko, czego potrzebują:
„Ubodzy i potrzebujący szukają wody,
ale jej nie ma;
ich języki są spieczone pragnieniem.
Ale Ja, Pan, odpowiem im;
Ja, Bóg Izraela, nie opuszczę ich.
Sprawię, że rzeki popłyną na jałowych wzgórzach,
a źródła w dolinach.
Zmienię pustynię w stawy wodne,
a spieczoną ziemię w źródła” (wersety 17–18).
W Psalmie 126:4 wierni modlą się: „Przywróć nam szczęście, Panie, jak strumienie w Negewie”.
Jezus porównał dar swojego Ducha do wody żywej: „Każdy, kto jest spragniony, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak mówi Pismo, z jego wnętrza popłyną rzeki wody żywej” (J 7,37-38). Jezus użył podobnej metafory, gdy rozmawiał z Samarytanką przy studni: „Każdy, kto pije wodę, którą Ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął. Woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody tryskającej ku życiu wiecznemu” (J 4,14).
Klasyczna książka religijna zatytułowana „Strumienie na pustyni” została opublikowana w 1925 roku przez panią Lettie Cowman, pionierkę misji w Japonii i Chinach. Swoje rozważania religijne zebrała podczas śmiertelnej choroby męża, a wynik tej pracy przyniósł pocieszenie niezliczonym czytelnikom, którzy również borykają się z trudnościami.