Pytanie
Co Jezus miał na myśli, mówiąc, że powinniśmy przebaczać innym siedemdziesiąt razy siedem razy?
Odpowiedź
Jezus powiedział, że mamy przebaczać innym „siedemdziesiąt razy siedem” w odpowiedzi na pytanie Piotra: „Panie, ile razy mam przebaczać mojemu bratu, gdy zgrzeszy przeciwko mnie? Aż siedem razy?” (Mt 18:21-22). Aby w pełni zrozumieć słowa Jezusa, musimy spojrzeć na kontekst całego rozdziału, ponieważ Jezus mówił nie tylko o wzajemnym przebaczaniu, ale także o charakterze chrześcijańskim, zarówno w kościele, jak i poza nim. Napomnienie, aby przebaczać naszemu bratu siedemdziesiąt razy siedem, następuje po wypowiedzi Jezusa na temat dyscypliny w kościele (Mt 18:15-20), w której ustanawia On zasady przywracania grzeszącego brata.
Piotr, chcąc uchodzić za szczególnie wyrozumiałego i życzliwego, zapytał Jezusa, czy przebaczenie należy ofiarować siedem razy. Ówcześni żydowscy rabini nauczali, że przebaczanie komuś więcej niż trzy razy jest zbędne, powołując się na Księgę Amosa 1:3-13, gdzie Bóg trzykrotnie przebaczył wrogom Izraela, a następnie ich ukarał. Oferując przebaczenie ponad dwukrotnie większe niż w przykładzie ze Starego Testamentu, Piotr prawdopodobnie oczekiwał dodatkowej pochwały od Pana. Kiedy Jezus odpowiedział, że przebaczenie należy ofiarować czterysta dziewięćdziesiąt razy, znacznie więcej niż proponował Piotr, musiało to zaskoczyć słuchających go uczniów. Chociaż byli z Jezusem już od jakiegoś czasu, nadal myśleli w ograniczonych kategoriach prawa, a nie w nieograniczonych kategoriach łaski.
Mówiąc, że mamy przebaczać tym, którzy grzeszą przeciwko nam siedemdziesiąt razy siedem, Jezus nie ograniczał przebaczenia do 490 razy, liczby, która w praktyce jest nie do policzenia w życiowych sytuacjach. Chrześcijanie o przebaczających sercach nie tylko nie ograniczają liczby przebaczeń, ale przebaczają z taką samą łaską po raz tysięczny, jak po raz pierwszy. Chrześcijanie są zdolni do takiego rodzaju przebaczenia tylko dlatego, że Duch Boży żyje w nas i to On daje nam zdolność do ciągłego przebaczania, tak jak Bóg ciągle nam przebacza.
Przypowieść Jezusa o niewybaczającym słudze następuje bezpośrednio po Jego przemowie o „siedemdziesięciu razy siedem”, podkreślając, że jeśli nam wybaczono ogromny dług grzechu wobec świętego Boga, to o ileż bardziej powinniśmy być chętni do przebaczenia tym, którzy grzeszą przeciwko nam, którzy są tak samo grzeszni jak oni? Paweł nawiązuje do tego przykładu w Liście do Efezjan 4:32, gdzie napomina nas, abyśmy przebaczali sobie nawzajem „tak jak Bóg w Chrystusie przebaczył wam”. Najwyraźniej przebaczenie nie powinno być udzielane w ograniczonym zakresie, ale powinno być obfite, przepełnione i dostępne dla wszystkich, tak jak niezmierzona łaska Boża jest wylewana na nas.
Piotr, chcąc uchodzić za szczególnie wyrozumiałego i życzliwego, zapytał Jezusa, czy przebaczenie należy ofiarować siedem razy. Ówcześni żydowscy rabini nauczali, że przebaczanie komuś więcej niż trzy razy jest zbędne, powołując się na Księgę Amosa 1:3-13, gdzie Bóg trzykrotnie przebaczył wrogom Izraela, a następnie ich ukarał. Oferując przebaczenie ponad dwukrotnie większe niż w przykładzie ze Starego Testamentu, Piotr prawdopodobnie oczekiwał dodatkowej pochwały od Pana. Kiedy Jezus odpowiedział, że przebaczenie należy ofiarować czterysta dziewięćdziesiąt razy, znacznie więcej niż proponował Piotr, musiało to zaskoczyć słuchających go uczniów. Chociaż byli z Jezusem już od jakiegoś czasu, nadal myśleli w ograniczonych kategoriach prawa, a nie w nieograniczonych kategoriach łaski.
Mówiąc, że mamy przebaczać tym, którzy grzeszą przeciwko nam siedemdziesiąt razy siedem, Jezus nie ograniczał przebaczenia do 490 razy, liczby, która w praktyce jest nie do policzenia w życiowych sytuacjach. Chrześcijanie o przebaczających sercach nie tylko nie ograniczają liczby przebaczeń, ale przebaczają z taką samą łaską po raz tysięczny, jak po raz pierwszy. Chrześcijanie są zdolni do takiego rodzaju przebaczenia tylko dlatego, że Duch Boży żyje w nas i to On daje nam zdolność do ciągłego przebaczania, tak jak Bóg ciągle nam przebacza.
Przypowieść Jezusa o niewybaczającym słudze następuje bezpośrednio po Jego przemowie o „siedemdziesięciu razy siedem”, podkreślając, że jeśli nam wybaczono ogromny dług grzechu wobec świętego Boga, to o ileż bardziej powinniśmy być chętni do przebaczenia tym, którzy grzeszą przeciwko nam, którzy są tak samo grzeszni jak oni? Paweł nawiązuje do tego przykładu w Liście do Efezjan 4:32, gdzie napomina nas, abyśmy przebaczali sobie nawzajem „tak jak Bóg w Chrystusie przebaczył wam”. Najwyraźniej przebaczenie nie powinno być udzielane w ograniczonym zakresie, ale powinno być obfite, przepełnione i dostępne dla wszystkich, tak jak niezmierzona łaska Boża jest wylewana na nas.