Czym jest religijność?

Religijność może oznaczać „pobożność” lub „stan bycia religijnym”; jednakże na potrzeby niniejszego artykułu rozważymy drugorzędną definicję „przesadnego uzewnętrzniania niektórych aspektów działalności religijnej”. Bycie religijnym oznacza bycie „nadmiernie lub sentymentalnie religijnym” lub praktykowanie swojej religii w sposób nachalny. Religijność w takim przypadku charakteryzuje się zatem nadmiernym zaangażowaniem w działalność religijną. Religijność zazwyczaj wiąże się z ekstremalnym zapałem wykraczającym poza normy wyznawanej wiary. Jest to coś więcej niż tylko zamiłowanie do religii; jest to afektacja w religii. Przesadna religijność zazwyczaj odzwierciedla indywidualne przekonania danej osoby bardziej niż przekonania samej organizacji religijnej.

Podsumowując, religijność może być terminem używanym zarówno przez chrześcijan, jak i niechrześcijan w odniesieniu do skrajnych form aktywności religijnej. Skrajna religijność to nieodpowiednie oddanie rytuałom i tradycjom religii. Skrajna religijność nie powinna być cechą charakterystyczną wyznawcy Jezusa Chrystusa, ale niestety czasami tak jest. Kiedy chrześcijanin odwraca wzrok od osobistej relacji z Jezusem Chrystusem, może to skutkować taką religijnością. Często łatwiej jest przestrzegać zasad, rytuałów i tradycji religii niż utrzymywać żarliwą relację z Panem.

Jak można uniknąć skrajnej religijności? Jest to kwestia perspektywy i priorytetów. Co jest priorytetem? Czy jest to wielbienie i naśladowanie Pana Jezusa Chrystusa, czy też wypełnianie rytuałów organizacji religijnej? Jaka jest perspektywa? Czy służymy Bogu, aby „zasłużyć” na Jego miłość lub aby być widzianym i podziwianym przez innych ludzi, czy też służymy Bogu, ponieważ Go kochamy i jesteśmy wdzięczni za cudowne zbawienie, które nam zapewnił? Religia, rytuały i tradycje nie są problemem. Problemem jest postawa stojąca za praktykami religijnymi.