Pytanie
Co Biblia mówi o tym, że Bóg zamienia przekleństwa w błogosławieństwa (Księga Powtórzonego Prawa 23:5)?
Odpowiedź
W Księdze Powtórzonego Prawa 22:5–23:18 Pan przypomina Izraelowi o jego powołaniu do bycia świętym ludem, oddzielonym, aby postępować w czystości przed ludźmi świata. Jedno z przepisów dotyczących świętości w kulcie zabraniało udziału komukolwiek pochodzenia amonickiego lub moabickiego: „Żaden Amonita ani Moabita, ani żaden z ich potomków nie może wejść do zgromadzenia Pana... Nie wyszli bowiem na spotkanie was z chlebem i wodą, gdy wychodziliście z Egiptu, i wynajęli Balaama, syna Beora z Pethor w Aram Naharaim, aby rzucił na was klątwę. Jednak Pan, wasz Bóg, nie posłuchał Balaama, ale zamienił przekleństwo w błogosławieństwo dla was, ponieważ Pan, wasz Bóg, was miłuje. Nie zawierajcie z nimi przymierza przyjaźni, dopóki żyjecie” (Księga Powtórzonego Prawa 23:3–6; zob. także Księga Nehemiasza 13:1–3).
Pomimo pokrewieństwa z Izraelitami poprzez brata Abrahama, Lota (Księga Rodzaju 19:36–38), lud Ammon i Moab został wykluczony ze świętego zgromadzenia z dwóch powodów: ponieważ sprzeciwiali się Izraelowi i nie okazali gościnności ludowi Bożemu podczas jego wędrówki przez pustynię do Kanaanu (Księga Powtórzonego Prawa 2:26–37); oraz dlatego, że Balak, król Moabu, zatrudnił Balaama, fałszywego proroka nastawionego na zysk, aby rzucił klątwy na Izrael (Księga Liczb 22:1–41). Okazując wielką wierność Izraelowi, Bóg powiedział Balaamowi: „Nie wolno ci rzucać klątwy na ten lud, ponieważ jest on błogosławiony” (werset 12).
W strachu i przerażeniu przed ogromną hordą Izraelitów król Balak desperacko próbował zmusić Balaama do przeklęcia ludu Bożego (Księga Liczb 23:4–24:25). Jednak bez względu na to, jaką strategię stosowali, Pan zamieniał ich przekleństwa w błogosławieństwa dla Izraela (zob. Księga Liczb 23:11; 24:10). Balak był niezwykle sfrustrowany niezdolnością Balaama do przeklęcia Izraela: „Wtedy gniew Balaka zapłonął przeciwko Balaamowi. Uderzył dłońmi i rzekł do niego: «Wezwałem cię, abyś przeklął moich wrogów, a ty trzykrotnie ich pobłogosławiłeś»” (Księga Liczb 24:10). Balaam pobłogosławił Izrael jeszcze cztery razy – w sumie siedem błogosławieństw.
„Przekleństwo” w kontekście Księgi Powtórzonego Prawa 23:5 oznacza wywołanie zła lub boskiej kary na kogoś. Jednak Boże przymierze z Izraelem zawarte przez Abrahama miało na celu obdarowanie ich obfitymi błogosławieństwami: „Uczynię z ciebie wielki naród i będę ci błogosławił; uczynię wielkim twoje imię, a ty będziesz błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy cię błogosławią, a przeklinał tych, którzy cię przeklinają; i wszystkie narody ziemi będą błogosławione przez ciebie” (Rdz 12:2–3; zob. także Rdz 18:18; 26:4; Pwt 1:10–11). Doświadczenie Balaama dowodzi, że nikt nie może skutecznie przekląć tych, których Bóg wybrał, aby ich błogosławił. Każdy, kto ich przeklina, zostanie przeklęty przez Pana. Biblia mówi, że Bóg zamienia przekleństwa w błogosławieństwa z powodu swojej miłości do swojego ludu (Księga Powtórzonego Prawa 7:13; 23:5).
Boża obietnica zamiany przekleństw w błogosławieństwa ostatecznie spełniła się w Jezusie Chrystusie, który „wykupił nas od przekleństwa Prawa, stając się za nas przekleństwem – napisano bowiem: «Przeklęty każdy, kto zawisł na drzewie» – aby w Chrystusie Jezusie błogosławieństwo Abrahama doszło do pogan, abyśmy przez wiarę otrzymali obiecanego Ducha” (Galacjan 3:13–4, ESV; zob. także List do Galatów 3:16).
Po upadku Adama i Ewy boskie przekleństwa spadły na Boże stworzenie (Rdz 3:14–19; 8:21). Przekleństwa te są konsekwencją ludzkiego nieposłuszeństwa (Pwt 28:15–19). Jednak dzięki odkupieńczej ofierze Jezusa Chrystusa na krzyżu przekleństwo upadku ludzkości zostało odwrócone (Dz 3:25–26; Ga 3:29). W przyszłym królestwie niebieskim „nie będzie już żadnego przekleństwa. Będzie tam tron Boga i Baranka, a Jego słudzy będą Mu oddawać cześć” (Obj 22:3, NLT).
Jeśli nieposłuszeństwo sprowadza przekleństwa, posłuszeństwo Panu sprowadza Jego błogosławieństwa (Pwt 11:26–28; 28:1–14; 30:15–20). Wierzący są wezwani, aby „czynić dobrze tym, którzy was nienawidzą, błogosławić tych, którzy was przeklinają, modlić się za tych, którzy was źle traktują” (Łk 6:27–28; zob. także Mt 5:39–42). Możemy zamienić przekleństwa w błogosławieństwa, gdy „błogosławimy, a nie przeklinamy” naszych wrogów i tych, którzy nas prześladują (Rz 12:14). Apostoł Paweł świadczył: „Gdy nas przeklinają, błogosławimy; gdy nas prześladują, znosimy to; gdy nas zniesławiają, odpowiadamy łagodnie” (1 Kor 4:12–13).
Pomimo pokrewieństwa z Izraelitami poprzez brata Abrahama, Lota (Księga Rodzaju 19:36–38), lud Ammon i Moab został wykluczony ze świętego zgromadzenia z dwóch powodów: ponieważ sprzeciwiali się Izraelowi i nie okazali gościnności ludowi Bożemu podczas jego wędrówki przez pustynię do Kanaanu (Księga Powtórzonego Prawa 2:26–37); oraz dlatego, że Balak, król Moabu, zatrudnił Balaama, fałszywego proroka nastawionego na zysk, aby rzucił klątwy na Izrael (Księga Liczb 22:1–41). Okazując wielką wierność Izraelowi, Bóg powiedział Balaamowi: „Nie wolno ci rzucać klątwy na ten lud, ponieważ jest on błogosławiony” (werset 12).
W strachu i przerażeniu przed ogromną hordą Izraelitów król Balak desperacko próbował zmusić Balaama do przeklęcia ludu Bożego (Księga Liczb 23:4–24:25). Jednak bez względu na to, jaką strategię stosowali, Pan zamieniał ich przekleństwa w błogosławieństwa dla Izraela (zob. Księga Liczb 23:11; 24:10). Balak był niezwykle sfrustrowany niezdolnością Balaama do przeklęcia Izraela: „Wtedy gniew Balaka zapłonął przeciwko Balaamowi. Uderzył dłońmi i rzekł do niego: «Wezwałem cię, abyś przeklął moich wrogów, a ty trzykrotnie ich pobłogosławiłeś»” (Księga Liczb 24:10). Balaam pobłogosławił Izrael jeszcze cztery razy – w sumie siedem błogosławieństw.
„Przekleństwo” w kontekście Księgi Powtórzonego Prawa 23:5 oznacza wywołanie zła lub boskiej kary na kogoś. Jednak Boże przymierze z Izraelem zawarte przez Abrahama miało na celu obdarowanie ich obfitymi błogosławieństwami: „Uczynię z ciebie wielki naród i będę ci błogosławił; uczynię wielkim twoje imię, a ty będziesz błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy cię błogosławią, a przeklinał tych, którzy cię przeklinają; i wszystkie narody ziemi będą błogosławione przez ciebie” (Rdz 12:2–3; zob. także Rdz 18:18; 26:4; Pwt 1:10–11). Doświadczenie Balaama dowodzi, że nikt nie może skutecznie przekląć tych, których Bóg wybrał, aby ich błogosławił. Każdy, kto ich przeklina, zostanie przeklęty przez Pana. Biblia mówi, że Bóg zamienia przekleństwa w błogosławieństwa z powodu swojej miłości do swojego ludu (Księga Powtórzonego Prawa 7:13; 23:5).
Boża obietnica zamiany przekleństw w błogosławieństwa ostatecznie spełniła się w Jezusie Chrystusie, który „wykupił nas od przekleństwa Prawa, stając się za nas przekleństwem – napisano bowiem: «Przeklęty każdy, kto zawisł na drzewie» – aby w Chrystusie Jezusie błogosławieństwo Abrahama doszło do pogan, abyśmy przez wiarę otrzymali obiecanego Ducha” (Galacjan 3:13–4, ESV; zob. także List do Galatów 3:16).
Po upadku Adama i Ewy boskie przekleństwa spadły na Boże stworzenie (Rdz 3:14–19; 8:21). Przekleństwa te są konsekwencją ludzkiego nieposłuszeństwa (Pwt 28:15–19). Jednak dzięki odkupieńczej ofierze Jezusa Chrystusa na krzyżu przekleństwo upadku ludzkości zostało odwrócone (Dz 3:25–26; Ga 3:29). W przyszłym królestwie niebieskim „nie będzie już żadnego przekleństwa. Będzie tam tron Boga i Baranka, a Jego słudzy będą Mu oddawać cześć” (Obj 22:3, NLT).
Jeśli nieposłuszeństwo sprowadza przekleństwa, posłuszeństwo Panu sprowadza Jego błogosławieństwa (Pwt 11:26–28; 28:1–14; 30:15–20). Wierzący są wezwani, aby „czynić dobrze tym, którzy was nienawidzą, błogosławić tych, którzy was przeklinają, modlić się za tych, którzy was źle traktują” (Łk 6:27–28; zob. także Mt 5:39–42). Możemy zamienić przekleństwa w błogosławieństwa, gdy „błogosławimy, a nie przeklinamy” naszych wrogów i tych, którzy nas prześladują (Rz 12:14). Apostoł Paweł świadczył: „Gdy nas przeklinają, błogosławimy; gdy nas prześladują, znosimy to; gdy nas zniesławiają, odpowiadamy łagodnie” (1 Kor 4:12–13).