Pytanie
Jakie prawa zostały dane Izraelowi w bezpośredniej odpowiedzi na praktyki pogańskie?
Odpowiedź
W Księdze Kapłańskiej 18 Pan przeciwstawia prawa, które daje Izraelitom, prawom otaczających ich narodów. Przyjrzenie się niektórym szczegółom tych praw dostarcza wielu informacji zarówno dla zrozumienia Biblii, jak i współczesnych zastosowań.
Księga Kapłańska 18:24 mówi: „Niech się nie zbezczeszczacie żadnym z tych sposobów, bo w ten sposób zbezcześciły się narody, które zamierzam wygnać przed wami”. Czym były „żadne z tych sposobów”? Rozdział 18 skupia się na niemoralnych praktykach seksualnych, w tym kazirodztwie, zoofilii, czynnościach seksualnych między osobami tej samej płci i cudzołóstwie. Oprócz zakazu niemoralności seksualnej, Księga Kapłańska 18 porusza temat ohydnej praktyki składania ofiar z dzieci Molechowi (werset 21).
Po tej liście przykazań Pan mówi, że to właśnie te grzechy zbezcześciły ziemię Kanaan: „W ten sposób narody [...] stały się nieczyste. Nawet ziemia została zbezczeszczona, więc ukarałem ją za jej grzech, a ziemia wypluła swoich mieszkańców” (Księga Kapłańska 18:24-25).
Trzykrotnie w ostatnich wersetach tego rozdziału Pan nazywa grzechy seksualne i składanie ofiar z dzieci „rzeczami obrzydliwymi” (lub „ohydnymi” w niektórych tłumaczeniach). Ponownie, Księga Kapłańska 18 kładzie nacisk na życie odmienne od otaczających narodów, a konkretnie Egiptu i Kanaanu. Natomiast Izraelici mieli żyć przed Nim jako „czyści”.
Co więcej, „obrzydliwości” wymienione w Księdze Kapłańskiej 18 były powodem, dla którego Bóg usunął Kananejczyków z tej ziemi. Lud ten żył w buncie przeciwko Bogu i Jego drogom, a Izraelici otrzymali ich ziemię.
Jakie współczesne wnioski można wyciągnąć z tych wersetów? Po pierwsze, wiele grzesznych praktyk bezbożnego społeczeństwa jest związanych z niemoralnością seksualną i wykorzystywaniem kobiet i dzieci. Po drugie, lud Boży ma wyraźne przykazanie, aby żyć w sposób odrębny od otaczającej go kultury. Celem nie jest „dopasowanie się”, ale „wyróżnienie się” jako ludzie żyjący zgodnie z normami moralnymi nadanymi przez Boga.
Bezpośrednio po Księdze Kapłańskiej 18 znajduje się fragment, który skupia się na świętości Boga i przykazaniu, aby kochać bliźniego jak siebie samego (Księga Kapłańska 19:1, 18). Celem tych przykazań nie jest po prostu ogłoszenie tego, czemu Bóg się sprzeciwia, ale także podkreślenie tego, kim On jest, Jego wielkości oraz pozytywnej reakcji, jaką Jego lud powinien okazywać wobec Niego i innych ludzi.
Księga Kapłańska 18:24 mówi: „Niech się nie zbezczeszczacie żadnym z tych sposobów, bo w ten sposób zbezcześciły się narody, które zamierzam wygnać przed wami”. Czym były „żadne z tych sposobów”? Rozdział 18 skupia się na niemoralnych praktykach seksualnych, w tym kazirodztwie, zoofilii, czynnościach seksualnych między osobami tej samej płci i cudzołóstwie. Oprócz zakazu niemoralności seksualnej, Księga Kapłańska 18 porusza temat ohydnej praktyki składania ofiar z dzieci Molechowi (werset 21).
Po tej liście przykazań Pan mówi, że to właśnie te grzechy zbezcześciły ziemię Kanaan: „W ten sposób narody [...] stały się nieczyste. Nawet ziemia została zbezczeszczona, więc ukarałem ją za jej grzech, a ziemia wypluła swoich mieszkańców” (Księga Kapłańska 18:24-25).
Trzykrotnie w ostatnich wersetach tego rozdziału Pan nazywa grzechy seksualne i składanie ofiar z dzieci „rzeczami obrzydliwymi” (lub „ohydnymi” w niektórych tłumaczeniach). Ponownie, Księga Kapłańska 18 kładzie nacisk na życie odmienne od otaczających narodów, a konkretnie Egiptu i Kanaanu. Natomiast Izraelici mieli żyć przed Nim jako „czyści”.
Co więcej, „obrzydliwości” wymienione w Księdze Kapłańskiej 18 były powodem, dla którego Bóg usunął Kananejczyków z tej ziemi. Lud ten żył w buncie przeciwko Bogu i Jego drogom, a Izraelici otrzymali ich ziemię.
Jakie współczesne wnioski można wyciągnąć z tych wersetów? Po pierwsze, wiele grzesznych praktyk bezbożnego społeczeństwa jest związanych z niemoralnością seksualną i wykorzystywaniem kobiet i dzieci. Po drugie, lud Boży ma wyraźne przykazanie, aby żyć w sposób odrębny od otaczającej go kultury. Celem nie jest „dopasowanie się”, ale „wyróżnienie się” jako ludzie żyjący zgodnie z normami moralnymi nadanymi przez Boga.
Bezpośrednio po Księdze Kapłańskiej 18 znajduje się fragment, który skupia się na świętości Boga i przykazaniu, aby kochać bliźniego jak siebie samego (Księga Kapłańska 19:1, 18). Celem tych przykazań nie jest po prostu ogłoszenie tego, czemu Bóg się sprzeciwia, ale także podkreślenie tego, kim On jest, Jego wielkości oraz pozytywnej reakcji, jaką Jego lud powinien okazywać wobec Niego i innych ludzi.