Pytanie
Dlaczego Paweł mówi: „Gdy stałem się mężczyzną, porzuciłem dziecinne sprawy” (1 List do Koryntian 13:11)?
Odpowiedź
Kiedy Paweł stwierdza w 1 Liście do Koryntian 13:11 (NKJV): „Gdy stałem się mężczyzną, porzuciłem dziecinne sprawy”, posługuje się powszechną ilustracją, której każdy doświadcza w życiu – procesem wzrostu i dojrzewania. Wykorzystuje tę ilustrację, aby przekazać ideę, że w momencie pisania on i jego słuchacze posiadali tylko część Bożego objawienia, ale w pewnym momencie w przyszłości ta część zostanie uzupełniona. Paweł i Koryntianie znali tylko część, oczekując pełnego objawienia Pisma Świętego, jednak w przyszłości mieli uzyskać pełną wiedzę o woli Bożej. Wtedy porzuciliby to, co częściowe, zostawiając za sobą „dziecięce sposoby postępowania”.
Pierwszy List do Koryntian 13 znajduje się w środku dyskusji dotyczącej szczególnych darów, które Bóg dał ludziom w celu ustanowienia autorytetu Kościoła i zapewnienia dalszego objawienia (Hbr 2:4). Rozdział 12 ustanawia jedność i cel darów udzielonych Kościołowi przez Boga (por. 1 Kor 12:7, 11). Rozdział 13 ustanawia główny motyw wykorzystania udzielonych darów, a mianowicie miłość. Rozdział 14 zawiera informacje dotyczące nadrzędnego daru proroctwa, a także instrukcje dla Kościoła dotyczące właściwego wykorzystania darów udzielonych zgromadzeniu.
W połowie 1 Listu do Koryntian 13, gdy Paweł omawia główny motyw wykorzystania darów duchowych, mówi nam: „Gdy stałem się mężczyzną, porzuciłem rzeczy dziecięce” (NKJV). Przed tym stwierdzeniem Paweł pisze: „Ale gdzie są proroctwa, tam ustaną; gdzie są języki, tam zamilkną; gdzie jest wiedza, tam przeminie” (1 List do Koryntian 13:8). W momencie, gdy Paweł to pisze, w przyszłości nadejdzie moment, w którym te dary – proroctwo, języki i nadprzyrodzona wiedza – znikną. Te trzy dary wiążą się z dalszym objawieniem. Potrzeba dalszego objawienia zostanie pewnego dnia odłożona na bok, tak jak dojrzały dorosły odrzuca rzeczy dziecinne.
W 1 Liście do Koryntian 13:10 Paweł stwierdza, że „gdy nadejdzie pełnia, to, co jest częściowe, zniknie”. Czym jest ta „pełnia”? Oryginalne greckie słowo można przetłumaczyć jako „dojrzałość” (por. 1 Koryntian 14:20), „doskonałość” (por. Jakuba 3:2) lub „pełnia” (por. Kolosan 1:28). Ze względu na charakter stylu pisania Pawła – często używa on antynomicznych stwierdzeń, jak w 1 Liście do Koryntian 2:6 i 1 Liście do Koryntian 14:20 – wydaje się, że „pełnia” jest najlepszym tłumaczeniem, równoważącym „to, co jest częściowe”. Paweł mógł mieć na myśli pełne objawienie Słowa Bożego (por. Objawienie 22:18). Alternatywnie mógł odnosić się do stanu wiecznego, czyli uwielbienia wierzących.
Kiedy Paweł stwierdza: „Kiedy stałem się mężczyzną, porzuciłem rzeczy dziecięce”, wskazuje albo na 1) porzucenie darów objawienia w świetle pełnego objawienia w Biblii, albo na 2) dopełnienie Bożego planu wobec Jego dzieci. W każdym razie, kiedy nadejdzie pełnia, to, co częściowe, zniknie (Hbr 2:3–4).
Pierwszy List do Koryntian 13 znajduje się w środku dyskusji dotyczącej szczególnych darów, które Bóg dał ludziom w celu ustanowienia autorytetu Kościoła i zapewnienia dalszego objawienia (Hbr 2:4). Rozdział 12 ustanawia jedność i cel darów udzielonych Kościołowi przez Boga (por. 1 Kor 12:7, 11). Rozdział 13 ustanawia główny motyw wykorzystania udzielonych darów, a mianowicie miłość. Rozdział 14 zawiera informacje dotyczące nadrzędnego daru proroctwa, a także instrukcje dla Kościoła dotyczące właściwego wykorzystania darów udzielonych zgromadzeniu.
W połowie 1 Listu do Koryntian 13, gdy Paweł omawia główny motyw wykorzystania darów duchowych, mówi nam: „Gdy stałem się mężczyzną, porzuciłem rzeczy dziecięce” (NKJV). Przed tym stwierdzeniem Paweł pisze: „Ale gdzie są proroctwa, tam ustaną; gdzie są języki, tam zamilkną; gdzie jest wiedza, tam przeminie” (1 List do Koryntian 13:8). W momencie, gdy Paweł to pisze, w przyszłości nadejdzie moment, w którym te dary – proroctwo, języki i nadprzyrodzona wiedza – znikną. Te trzy dary wiążą się z dalszym objawieniem. Potrzeba dalszego objawienia zostanie pewnego dnia odłożona na bok, tak jak dojrzały dorosły odrzuca rzeczy dziecinne.
W 1 Liście do Koryntian 13:10 Paweł stwierdza, że „gdy nadejdzie pełnia, to, co jest częściowe, zniknie”. Czym jest ta „pełnia”? Oryginalne greckie słowo można przetłumaczyć jako „dojrzałość” (por. 1 Koryntian 14:20), „doskonałość” (por. Jakuba 3:2) lub „pełnia” (por. Kolosan 1:28). Ze względu na charakter stylu pisania Pawła – często używa on antynomicznych stwierdzeń, jak w 1 Liście do Koryntian 2:6 i 1 Liście do Koryntian 14:20 – wydaje się, że „pełnia” jest najlepszym tłumaczeniem, równoważącym „to, co jest częściowe”. Paweł mógł mieć na myśli pełne objawienie Słowa Bożego (por. Objawienie 22:18). Alternatywnie mógł odnosić się do stanu wiecznego, czyli uwielbienia wierzących.
Kiedy Paweł stwierdza: „Kiedy stałem się mężczyzną, porzuciłem rzeczy dziecięce”, wskazuje albo na 1) porzucenie darów objawienia w świetle pełnego objawienia w Biblii, albo na 2) dopełnienie Bożego planu wobec Jego dzieci. W każdym razie, kiedy nadejdzie pełnia, to, co częściowe, zniknie (Hbr 2:3–4).