Pytanie
Czym jest obrzezanie Chrystusa (Kol 2:11)?
Odpowiedź
Wszyscy ludzie rodzą się z grzesznym sercem. Oznacza to, że ich umysł, wola i emocje są z natury oddzielone od Boga i wrogie Mu (Rzymian 3:23; 5:10; Efezjan 2:3). Na szczęście Jezus Chrystus jest w stanie przemienić serce człowieka poprzez ewangelię (Marka 1:15). W Kolosan 2:11 apostoł Paweł symbolicznie odnosi się do tej przemiany, używając obrazu obrzezania: „w nim też zostaliście obrzezani obrzezką, dokonaną nie ręką ludzką, gdy wyzuliście się z grzesznego ciała ziemskiego; to jest obrzezanie Chrystusowe.” (Kolosan 2:11). Tak jak fizyczne obrzezanie usuwa napletek mężczyzny, tak wiara w Jezusa usuwa wrodzone oddzielenie grzesznika od Boga i jego wrogość wobec Niego.
Bóg nakazał dosłowny akt obrzezania – usunięcie napletka mężczyzny – jako symbol swojego przymierza z Izraelem. Powiedział do Abrahama, ojca Izraelitów: „Będziecie obrzezani w ciele napletka waszego i będzie to znakiem przymierza między mną a wami” (Rdz 17:11, ESV). Obrzezanie odgrywało kluczową rolę w ważnych wydarzeniach Starego Testamentu, takich jak wyjście Izraelitów z Egiptu (Księga Wyjścia 4:24–26) i wejście narodu do Ziemi Obiecanej (Księga Jozuego 5:1).
W szczególności Prawo Mojżeszowe nakazywało obrzezanie w ósmym dniu po urodzeniu (Księga Kapłańska 12:3) i zawierało wytyczne dotyczące związanych z tym praktyk, takich jak to, czy osoby niebędące Izraelitami powinny być obrzezane (Księga Wyjścia 12:48–49). Jednak ostatecznym celem obrzezania było symboliczne wyrażenie duchowej wierności Boga wobec Izraelitów poprzez przymierze, które z nimi zawarł.
Mojżesz jest pierwszym biblijnym pisarzem, który odnosi się do obrzezania w sposób symboliczny: „Obrzeżcie więc napletek serca waszego i nie bądźcie już uparci” (Księga Powtórzonego Prawa 10:16, ESV; por. 30:6). Jeremiasz później przyjmuje tę symbolikę, ostrzegając Izraelitów swoich czasów: „Obrzezajcie się dla Pana, usuwając napletek waszych serc, mężowie Judy i mieszkańcy Jerozolimy, aby nie wybuchnął mój gniew jak ogień i nie spalił was, nie dając się ugasić, z powodu zła waszych uczynków” (Jeremiasz 4:4, ESV; por. 9:25–26).
Obrzezanie jest również ważnym tematem w Nowym Testamencie. Kiedy Bóg rozszerzył swoją zbawczą łaskę na nieobrzezanych pogan (Dz 10:44–48), wywiązała się debata na temat różnicy między ludźmi czystymi a nieczystymi (Dz 11:1–18). Na soborze jerozolimskim Piotr argumentował, że Bóg dał Ducha Świętego nieobrzezanym wierzącym i „oczyścił ich serca przez wiarę” (Dz 15:9, ESV). Dodał, że wymaganie od nich obrzezania byłoby wystawianiem Boga na próbę: „Dlaczego więc próbujecie wystawiać Boga na próbę, nakładając na szyje pogan jarzmo, którego ani my, ani nasi przodkowie nie byliśmy w stanie unieść?” (Dz 15:10). Jako przewodniczący soboru Jakub poparł argument Piotra przeciwko wymaganiu obrzezania od pogan, stwierdzając: „Uważam zatem, że nie powinniśmy utrudniać życia poganom, którzy nawracają się do Boga” (Dz 15:19).
Paweł również używa obrazu obrzezania, aby opisać wewnętrzną przemianę w Liście do Kolosan 2. W tym kontekście apostoł zachęca wierzących, aby żyli zgodnie ze swoją tożsamością w Chrystusie (Kol 2:6-7). Po ostrzeżeniu ich przed fałszywymi naukami i przypomnieniu im o ich statusie w Chrystusie (Kol 2:8-10), przywołuje obraz obrzezania. Kiedy Paweł pisze: „W Nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką dokonanym”, odnosi się do ich nawrócenia poprzez ewangelię (werset 11, ESV). „Zrzucenie ciała cielesnego” oznacza usunięcie ich grzesznej natury, podobnie jak obrzezanie usuwa napletek mężczyzny. Ta nowa rzeczywistość następuje dzięki „obrzezaniu Chrystusa”, tak nazwanemu, ponieważ zostało ono dokonane poprzez Jego śmierć i zmartwychwstanie. W tłumaczeniu NLT Kolosan 2:11 brzmi następująco: „Kiedy przyszliście do Chrystusa, zostaliście „obrzezani”, ale nie poprzez fizyczny zabieg. Chrystus dokonał duchowego obrzezania – odcięcia waszej grzesznej natury”.
W Nowym Testamencie zewnętrznym wyrazem nowego życia chrześcijanina i jego relacji z Bogiem jest chrzest wodą (np. Dzieje Apostolskie 2:38). Chrzest symbolizuje, że dana osoba umarła wraz z Jezusem i została wskrzeszona do nowego życia wraz z Nim (Rz 6:3–4). Obrzezanie było znakiem Starego Przymierza, a chrzest jest znakiem Nowego Przymierza, ale oba wskazują na miłość Boga do grzeszników i łaskę, jaką im okazuje (J 3:16; Ef 2:8–9).
Bóg nakazał dosłowny akt obrzezania – usunięcie napletka mężczyzny – jako symbol swojego przymierza z Izraelem. Powiedział do Abrahama, ojca Izraelitów: „Będziecie obrzezani w ciele napletka waszego i będzie to znakiem przymierza między mną a wami” (Rdz 17:11, ESV). Obrzezanie odgrywało kluczową rolę w ważnych wydarzeniach Starego Testamentu, takich jak wyjście Izraelitów z Egiptu (Księga Wyjścia 4:24–26) i wejście narodu do Ziemi Obiecanej (Księga Jozuego 5:1).
W szczególności Prawo Mojżeszowe nakazywało obrzezanie w ósmym dniu po urodzeniu (Księga Kapłańska 12:3) i zawierało wytyczne dotyczące związanych z tym praktyk, takich jak to, czy osoby niebędące Izraelitami powinny być obrzezane (Księga Wyjścia 12:48–49). Jednak ostatecznym celem obrzezania było symboliczne wyrażenie duchowej wierności Boga wobec Izraelitów poprzez przymierze, które z nimi zawarł.
Mojżesz jest pierwszym biblijnym pisarzem, który odnosi się do obrzezania w sposób symboliczny: „Obrzeżcie więc napletek serca waszego i nie bądźcie już uparci” (Księga Powtórzonego Prawa 10:16, ESV; por. 30:6). Jeremiasz później przyjmuje tę symbolikę, ostrzegając Izraelitów swoich czasów: „Obrzezajcie się dla Pana, usuwając napletek waszych serc, mężowie Judy i mieszkańcy Jerozolimy, aby nie wybuchnął mój gniew jak ogień i nie spalił was, nie dając się ugasić, z powodu zła waszych uczynków” (Jeremiasz 4:4, ESV; por. 9:25–26).
Obrzezanie jest również ważnym tematem w Nowym Testamencie. Kiedy Bóg rozszerzył swoją zbawczą łaskę na nieobrzezanych pogan (Dz 10:44–48), wywiązała się debata na temat różnicy między ludźmi czystymi a nieczystymi (Dz 11:1–18). Na soborze jerozolimskim Piotr argumentował, że Bóg dał Ducha Świętego nieobrzezanym wierzącym i „oczyścił ich serca przez wiarę” (Dz 15:9, ESV). Dodał, że wymaganie od nich obrzezania byłoby wystawianiem Boga na próbę: „Dlaczego więc próbujecie wystawiać Boga na próbę, nakładając na szyje pogan jarzmo, którego ani my, ani nasi przodkowie nie byliśmy w stanie unieść?” (Dz 15:10). Jako przewodniczący soboru Jakub poparł argument Piotra przeciwko wymaganiu obrzezania od pogan, stwierdzając: „Uważam zatem, że nie powinniśmy utrudniać życia poganom, którzy nawracają się do Boga” (Dz 15:19).
Paweł również używa obrazu obrzezania, aby opisać wewnętrzną przemianę w Liście do Kolosan 2. W tym kontekście apostoł zachęca wierzących, aby żyli zgodnie ze swoją tożsamością w Chrystusie (Kol 2:6-7). Po ostrzeżeniu ich przed fałszywymi naukami i przypomnieniu im o ich statusie w Chrystusie (Kol 2:8-10), przywołuje obraz obrzezania. Kiedy Paweł pisze: „W Nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką dokonanym”, odnosi się do ich nawrócenia poprzez ewangelię (werset 11, ESV). „Zrzucenie ciała cielesnego” oznacza usunięcie ich grzesznej natury, podobnie jak obrzezanie usuwa napletek mężczyzny. Ta nowa rzeczywistość następuje dzięki „obrzezaniu Chrystusa”, tak nazwanemu, ponieważ zostało ono dokonane poprzez Jego śmierć i zmartwychwstanie. W tłumaczeniu NLT Kolosan 2:11 brzmi następująco: „Kiedy przyszliście do Chrystusa, zostaliście „obrzezani”, ale nie poprzez fizyczny zabieg. Chrystus dokonał duchowego obrzezania – odcięcia waszej grzesznej natury”.
W Nowym Testamencie zewnętrznym wyrazem nowego życia chrześcijanina i jego relacji z Bogiem jest chrzest wodą (np. Dzieje Apostolskie 2:38). Chrzest symbolizuje, że dana osoba umarła wraz z Jezusem i została wskrzeszona do nowego życia wraz z Nim (Rz 6:3–4). Obrzezanie było znakiem Starego Przymierza, a chrzest jest znakiem Nowego Przymierza, ale oba wskazują na miłość Boga do grzeszników i łaskę, jaką im okazuje (J 3:16; Ef 2:8–9).