Pytanie
Co oznacza stwierdzenie, że miłość nie pamięta złego (1 List do Koryntian 13:5)?
Odpowiedź
W 1 Liście do Koryntian 13, „rozdziale o miłości”, mamy listę cech miłości. W opisie miłości znajdują się również rzeczy, którymi miłość nie jest. Werset 5 mówi, że miłość „nie pamięta złego”. Lub, jak tłumaczy to Amplified Bible, „nie bierze pod uwagę zła, które jej wyrządzono [nie zwraca uwagi na wyrządzoną krzywdę]”.
Ta idea niepamiętania złego wiąże się bezpośrednio ze słowami Pawła skierowanymi do wiernych w Koryncie we wcześniejszej części listu. Niektórzy członkowie kościoła wytaczali procesy innym chrześcijanom. Zamiast rozstrzygać sprawy kościelne między sobą w duchu pokory i miłości, ciągnęli się nawzajem do sądu. Paweł zajmuje stanowcze stanowisko w tej sprawie: „Sam fakt, że toczycie między sobą procesy, oznacza, że już ponieśliście całkowitą porażkę. Dlaczego raczej nie dać się skrzywdzić? Dlaczego raczej nie dać się oszukać?” (1 Koryntian 6:7). Aby zwalczać postawę domagania się „oko za oko”, Paweł napisał, że miłość „nie pamięta złego”. W rzeczywistości lepiej jest dać się oszukać, niż nie okazywać miłości.
Jezus Chrystus dał nam najlepszy przykład tego rodzaju miłości. Na krzyżu zapłacił cenę za grzechy całego świata. Gdy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł (Rzymian 5:8). Jezus nie rozpamiętywał krzywd, lecz umierając modlił się z krzyża: „Ojcze, przebacz im” (Łukasz 23:34).
List do Kolosan 3:13-14 również łączy przebaczenie z miłością: „Wybaczajcie sobie nawzajem wszelkie przewinienia. Wybaczajcie, jak Pan wam wybaczył. A ponad to wszystko przyobleczcie się w miłość, która wszystko łączy w doskonałej jedności”. Odmowa prowadzenia rejestru krzywd jest wyraźnym wyrazem Bożej miłości i przebaczenia.
Często ludzie mówią, że się kochają, ale gdy tylko ktoś się zdenerwuje, pojawia się lista dawnych grzechów! Padają oskarżenia, przywołuje się bolesne wspomnienia, a przeszłość nie jest już przeszłością. To nie jest miłość. Prawdziwa, boska miłość przebacza i nie pamięta otrzymanych zniewag. Miłość nie skupia się na własnym bólu, ale na potrzebach ukochanej osoby.
Oczywiście nie powinniśmy pozwalać ludziom nadal ranić lub znęcać się nad nami lub innymi. Nie tego uczy 1 List do Koryntian 13:6. Celem jest posiadanie ducha pojednania, przebaczanie tym, którzy szukają przebaczenia, pozostawiając przeszłość w przeszłości.
Niektórzy ludzie mają własne interesy do załatwienia, ale chrześcijańska miłość stara się zakopać topór wojenny. Miłość nie pamięta złego, ponieważ przebaczamy tak, jak Chrystus nam przebaczył. Kiedy Piotr zapytał Jezusa: „Panie, ile razy gdy mój brat zgrzeszy przeciwko mnie, ja mam mu przebaczyć? Czy aż siedem razy?”, Jezus odpowiedział mu: „Nie mówię ci, że siedem razy, ale siedemdziesiąt siedem razy” (Mt 18, 21-22). To jest miłość.
Ta idea niepamiętania złego wiąże się bezpośrednio ze słowami Pawła skierowanymi do wiernych w Koryncie we wcześniejszej części listu. Niektórzy członkowie kościoła wytaczali procesy innym chrześcijanom. Zamiast rozstrzygać sprawy kościelne między sobą w duchu pokory i miłości, ciągnęli się nawzajem do sądu. Paweł zajmuje stanowcze stanowisko w tej sprawie: „Sam fakt, że toczycie między sobą procesy, oznacza, że już ponieśliście całkowitą porażkę. Dlaczego raczej nie dać się skrzywdzić? Dlaczego raczej nie dać się oszukać?” (1 Koryntian 6:7). Aby zwalczać postawę domagania się „oko za oko”, Paweł napisał, że miłość „nie pamięta złego”. W rzeczywistości lepiej jest dać się oszukać, niż nie okazywać miłości.
Jezus Chrystus dał nam najlepszy przykład tego rodzaju miłości. Na krzyżu zapłacił cenę za grzechy całego świata. Gdy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł (Rzymian 5:8). Jezus nie rozpamiętywał krzywd, lecz umierając modlił się z krzyża: „Ojcze, przebacz im” (Łukasz 23:34).
List do Kolosan 3:13-14 również łączy przebaczenie z miłością: „Wybaczajcie sobie nawzajem wszelkie przewinienia. Wybaczajcie, jak Pan wam wybaczył. A ponad to wszystko przyobleczcie się w miłość, która wszystko łączy w doskonałej jedności”. Odmowa prowadzenia rejestru krzywd jest wyraźnym wyrazem Bożej miłości i przebaczenia.
Często ludzie mówią, że się kochają, ale gdy tylko ktoś się zdenerwuje, pojawia się lista dawnych grzechów! Padają oskarżenia, przywołuje się bolesne wspomnienia, a przeszłość nie jest już przeszłością. To nie jest miłość. Prawdziwa, boska miłość przebacza i nie pamięta otrzymanych zniewag. Miłość nie skupia się na własnym bólu, ale na potrzebach ukochanej osoby.
Oczywiście nie powinniśmy pozwalać ludziom nadal ranić lub znęcać się nad nami lub innymi. Nie tego uczy 1 List do Koryntian 13:6. Celem jest posiadanie ducha pojednania, przebaczanie tym, którzy szukają przebaczenia, pozostawiając przeszłość w przeszłości.
Niektórzy ludzie mają własne interesy do załatwienia, ale chrześcijańska miłość stara się zakopać topór wojenny. Miłość nie pamięta złego, ponieważ przebaczamy tak, jak Chrystus nam przebaczył. Kiedy Piotr zapytał Jezusa: „Panie, ile razy gdy mój brat zgrzeszy przeciwko mnie, ja mam mu przebaczyć? Czy aż siedem razy?”, Jezus odpowiedział mu: „Nie mówię ci, że siedem razy, ale siedemdziesiąt siedem razy” (Mt 18, 21-22). To jest miłość.