Pytanie
Jakie znaczenie mają kosze z figami w Księdze Jeremiasza 24?
Odpowiedź
Po jednym z ataków Babilończyków na Jerozolimę Bóg dał prorokowi Jeremiaszowi interesującą wizję: „Pan pokazał mi dwa kosze fig ustawione przed świątynią Pańską. Jeden kosz zawierał bardzo dobre figi, takie jak te, które dojrzewają wcześnie; drugi kosz zawierał bardzo złe figi, tak złe, że nie nadawały się do spożycia” (Jeremiasz 24:1–2). Każdy kosz fig miał swoje znaczenie, co Pan wyjaśnia Jeremiaszowi w kolejnych wersetach.
Nabuchodonozor, król Babilonu, trzykrotnie najeżdżał Judę: w 605, 597 i 586 r. p.n.e. Podczas ostatniego z tych podbojów Nabuchodonozor zniszczył Jerozolimę i świątynię, wyganiając wszystkich, którzy pozostali. Podczas drugiej inwazji Nabuchodonozor uprowadził króla Jojachina (Jekoniasza) z Judy oraz rzemieślników i kowali. Wtedy Jeremiasz miał wizję dwóch koszy fig przed świątynią (Jeremiasz 24:1).
Figi w dwóch koszach były różnej jakości. Pierwszy kosz zawierał figi dobre do spożycia, podczas gdy drugi był zgniły (Jeremiasz 24:2–3). Bóg wyjaśnił Jeremiaszowi, że tych, którzy zostali uprowadzeni do niewoli babilońskiej, będzie traktował jak dobre figi (Jeremiasz 24:5). Będzie miał na nich oko i pewnego dnia sprowadzi tę resztkę z powrotem do kraju (Jeremiasz 24:6). Da im serce, aby Go poznali, a oni powrócą do Niego całym sercem (Jeremiasz 24:7).
W przeciwieństwie do dobrych fig, kosz złych fig ilustrował naturę tych, którzy pozostali w Jerozolimie, i tych, którzy uciekli do Egiptu (Jeremiasz 24:7–8). W tej grupie znalazł się niegodziwy król Sedekiasz, którego Nabuchodonozor umieścił na tronie w miejsce Jojachina. Bóg nakazał wszystkim udać się na wygnanie, aby chronić ich przed sądem, który miał spaść na tę ziemię (Jeremiasz 21:8–10). Pomimo miłosiernego ostrzeżenia Boga, Sedekiasz, jego urzędnicy i wielu innych Żydów odmówiło posłuszeństwa Bogu i pozostało w kraju. W rezultacie Bóg ogłosił, że całkowicie zniszczy ich z tej ziemi mieczem, głodem i zarazą (Jeremiasz 24:9–10). Byli oni złymi figami. Ziemia Obiecana została dana ich przodkom, ale Bóg postanowił, że to właśnie to pokolenie nie będzie już cieszyć się swoim domem. Zostaną oni usunięci, a błogosławieństwo tej ziemi zostanie dane innemu pokoleniu.
Po ustaleniu symboliki koszy z figami w Jeremiasza 24, kontrastującej posłusznych i buntowników, Bóg powraca do tego tematu w Jeremiasza 29. Część przesłania proroka, napisana z Jerozolimy do wygnańców w Babilonie, była ponura: „Tak mówi Pan o królu, który zasiada na tronie Dawida, i o wszystkich mieszkańcach tego miasta, waszych współobywatelach, którzy nie poszli z wami na wygnanie – tak, tak mówi Pan Zastępów: «Słać będę na nich miecz, głód i zarazę, i uczynię ich jak figi, które są tak złe, że nie można ich jeść»” (Jeremiasz 29:16-17). Na ludzie tym spoczęła klątwa Boża, a On sam wyjaśnia jej przyczynę: „Nie słuchali bowiem moich słów – mówi Pan – słów, które wielokrotnie im przekazywałem przez moich sług, proroków” (werset 19).
Nawet w sądzie jest miłosierdzie. Lud Judy został wygnany do Babilonu za swoje przeszłe nieposłuszeństwo Bogu, ale Bóg miłosiernie chronił wszystkich, którzy posłusznie poddali się Jego nakazowi i dobrowolnie udali się na wygnanie. Byli oni dobrymi figami. W rzeczywistości, pośród tego sądu, Bóg daje swojemu ludowi piękną obietnicę: „Tak mówi Pan: «Gdy minie siedemdziesiąt lat dla Babilonu, przyjdę do was i spełnię moją dobrą obietnicę, aby sprowadzić was z powrotem do tego miejsca. Bo znam plany, jakie mam wobec was – mówi Pan – plany pomyślności, a nie zguby, aby dać wam nadzieję i przyszłość»” (Jeremiasz 29:10-11).
Jeremiasz 29 jest żywym przypomnieniem tego, jak długo cierpliwy jest Bóg. Chociaż lud Judy nie zasługiwał na kolejną szansę, Bóg okazał mu swoje miłosierdzie. Podobnie nikt z nas nie zasługuje na Jego dobroć. Wszyscy byliśmy martwi w naszych grzechach i występkach (Efezjan 2:1), a z natury byliśmy nawet dziećmi gniewu Bożego (Efezjan 2:3). Ale Bóg jest bogaty w miłosierdzie i bardzo nas umiłował (Efezjan 2:4). Pozwolił nam mieć życie w Jezusie Chrystusie (Efezjan 2:5). Dzięki Jego miłosierdziu i miłości jesteśmy zbawieni przez łaskę poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa (Efezjan 2:8–9).
Niektórzy przypadkowi czytelnicy Pisma Świętego mogą pomyśleć, że Bóg Starego Testamentu jest Bogiem gniewu, podczas gdy Bóg Nowego Testamentu jest Bogiem łaski. Jednak jeśli po prostu przeczytamy to, co On powiedział, zobaczymy, że jest On taki sam w obu epokach. Jest święty i łaskawy w całej historii. Dwa kosze fig w Jeremiaszu 24 pokazują nam dwie ważne i niezmienne zasady dotyczące Boga. Po pierwsze, jest On miłosierny i łaskawy do najwyższego stopnia. Zawsze zapewnia ludziom sposób na otrzymanie miłosierdzia. Po drugie, Bóg nie rezygnuje ze swojej świętości. Jeśli droga miłosierdzia zostanie zignorowana, następują surowe i nieuniknione konsekwencje. Kosze fig w Jeremiasza 24 przypominają nam, że miłosierdzie jest dostępne – miłosierdzie, o którym dziś wiemy, że pochodzi z łaski poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa.
Nabuchodonozor, król Babilonu, trzykrotnie najeżdżał Judę: w 605, 597 i 586 r. p.n.e. Podczas ostatniego z tych podbojów Nabuchodonozor zniszczył Jerozolimę i świątynię, wyganiając wszystkich, którzy pozostali. Podczas drugiej inwazji Nabuchodonozor uprowadził króla Jojachina (Jekoniasza) z Judy oraz rzemieślników i kowali. Wtedy Jeremiasz miał wizję dwóch koszy fig przed świątynią (Jeremiasz 24:1).
Figi w dwóch koszach były różnej jakości. Pierwszy kosz zawierał figi dobre do spożycia, podczas gdy drugi był zgniły (Jeremiasz 24:2–3). Bóg wyjaśnił Jeremiaszowi, że tych, którzy zostali uprowadzeni do niewoli babilońskiej, będzie traktował jak dobre figi (Jeremiasz 24:5). Będzie miał na nich oko i pewnego dnia sprowadzi tę resztkę z powrotem do kraju (Jeremiasz 24:6). Da im serce, aby Go poznali, a oni powrócą do Niego całym sercem (Jeremiasz 24:7).
W przeciwieństwie do dobrych fig, kosz złych fig ilustrował naturę tych, którzy pozostali w Jerozolimie, i tych, którzy uciekli do Egiptu (Jeremiasz 24:7–8). W tej grupie znalazł się niegodziwy król Sedekiasz, którego Nabuchodonozor umieścił na tronie w miejsce Jojachina. Bóg nakazał wszystkim udać się na wygnanie, aby chronić ich przed sądem, który miał spaść na tę ziemię (Jeremiasz 21:8–10). Pomimo miłosiernego ostrzeżenia Boga, Sedekiasz, jego urzędnicy i wielu innych Żydów odmówiło posłuszeństwa Bogu i pozostało w kraju. W rezultacie Bóg ogłosił, że całkowicie zniszczy ich z tej ziemi mieczem, głodem i zarazą (Jeremiasz 24:9–10). Byli oni złymi figami. Ziemia Obiecana została dana ich przodkom, ale Bóg postanowił, że to właśnie to pokolenie nie będzie już cieszyć się swoim domem. Zostaną oni usunięci, a błogosławieństwo tej ziemi zostanie dane innemu pokoleniu.
Po ustaleniu symboliki koszy z figami w Jeremiasza 24, kontrastującej posłusznych i buntowników, Bóg powraca do tego tematu w Jeremiasza 29. Część przesłania proroka, napisana z Jerozolimy do wygnańców w Babilonie, była ponura: „Tak mówi Pan o królu, który zasiada na tronie Dawida, i o wszystkich mieszkańcach tego miasta, waszych współobywatelach, którzy nie poszli z wami na wygnanie – tak, tak mówi Pan Zastępów: «Słać będę na nich miecz, głód i zarazę, i uczynię ich jak figi, które są tak złe, że nie można ich jeść»” (Jeremiasz 29:16-17). Na ludzie tym spoczęła klątwa Boża, a On sam wyjaśnia jej przyczynę: „Nie słuchali bowiem moich słów – mówi Pan – słów, które wielokrotnie im przekazywałem przez moich sług, proroków” (werset 19).
Nawet w sądzie jest miłosierdzie. Lud Judy został wygnany do Babilonu za swoje przeszłe nieposłuszeństwo Bogu, ale Bóg miłosiernie chronił wszystkich, którzy posłusznie poddali się Jego nakazowi i dobrowolnie udali się na wygnanie. Byli oni dobrymi figami. W rzeczywistości, pośród tego sądu, Bóg daje swojemu ludowi piękną obietnicę: „Tak mówi Pan: «Gdy minie siedemdziesiąt lat dla Babilonu, przyjdę do was i spełnię moją dobrą obietnicę, aby sprowadzić was z powrotem do tego miejsca. Bo znam plany, jakie mam wobec was – mówi Pan – plany pomyślności, a nie zguby, aby dać wam nadzieję i przyszłość»” (Jeremiasz 29:10-11).
Jeremiasz 29 jest żywym przypomnieniem tego, jak długo cierpliwy jest Bóg. Chociaż lud Judy nie zasługiwał na kolejną szansę, Bóg okazał mu swoje miłosierdzie. Podobnie nikt z nas nie zasługuje na Jego dobroć. Wszyscy byliśmy martwi w naszych grzechach i występkach (Efezjan 2:1), a z natury byliśmy nawet dziećmi gniewu Bożego (Efezjan 2:3). Ale Bóg jest bogaty w miłosierdzie i bardzo nas umiłował (Efezjan 2:4). Pozwolił nam mieć życie w Jezusie Chrystusie (Efezjan 2:5). Dzięki Jego miłosierdziu i miłości jesteśmy zbawieni przez łaskę poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa (Efezjan 2:8–9).
Niektórzy przypadkowi czytelnicy Pisma Świętego mogą pomyśleć, że Bóg Starego Testamentu jest Bogiem gniewu, podczas gdy Bóg Nowego Testamentu jest Bogiem łaski. Jednak jeśli po prostu przeczytamy to, co On powiedział, zobaczymy, że jest On taki sam w obu epokach. Jest święty i łaskawy w całej historii. Dwa kosze fig w Jeremiaszu 24 pokazują nam dwie ważne i niezmienne zasady dotyczące Boga. Po pierwsze, jest On miłosierny i łaskawy do najwyższego stopnia. Zawsze zapewnia ludziom sposób na otrzymanie miłosierdzia. Po drugie, Bóg nie rezygnuje ze swojej świętości. Jeśli droga miłosierdzia zostanie zignorowana, następują surowe i nieuniknione konsekwencje. Kosze fig w Jeremiasza 24 przypominają nam, że miłosierdzie jest dostępne – miłosierdzie, o którym dziś wiemy, że pochodzi z łaski poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa.