Pytanie
Co oznacza stwierdzenie „kamienie będą wołać” z Ewangelii Łukasza 19:40?
Odpowiedź
Wspomnienie o krzyczących skałach lub kamieniach pojawia się w kontekście triumfalnego wjazdu Jezusa do Jerozolimy na tydzień przed Jego śmiercią. Jezus jechał na grzbiecie pożyczonego osiołka, a tłumy ludzi wychwalały Go jako „króla, który przychodzi w imieniu Pana” (Łk 19:38). Kiedy faryzeusze w tłumie usłyszeli, jak ludzie wielbią Jezusa, powiedzieli do Niego: „Nauczycielu, upomnij swoich uczniów!” (werset 39).
Faryzeusze musieli wiedzieć, że nie są w stanie powstrzymać entuzjazmu ludu, więc wezwali Jezusa, aby położył kres temu, co uważali za bluźnierstwo.
Jezus odpowiedział: „Powiadam wam, [...] jeśli oni zamilkną, kamienie wołać będą” (Łk 19:40). Co Jezus miał na myśli, wypowiadając te słowa? Czy chodziło Mu o to, że skały dosłownie zaczną wołać na cześć Pana? Najprawdopodobniej nie. Wyrażenie „kamienie będą wołać” wydaje się być przysłowiem i nie należy go rozumieć dosłownie. Wydaje się, że oznacza ono, iż bardziej prawdopodobne jest, że nastąpi coś niemożliwego, niż że Król królów wejdzie do swojej stolicy bez honorów.
Mówiąc, że kamienie będą wołać, Jezus wskazuje, że należy zachęcać ludzi do okrzyków radości, a nie je tłumić. Mieszkańcy Jerozolimy wyrażają wielką radość, a radość ta jest tak właściwa, tak potrzebna, że gdyby nie wyrazili swojej chwały, to właściwe byłoby, aby tę pustkę wypełniły przedmioty nieożywione. List do Kolosan 1:16 mówi, że całe stworzenie zostało stworzone dla chwały Bożej. Wszystko w stworzeniu głosi Jego chwałę. Jednak ludzie zostali stworzeni na obraz Boży (Rdz 1, 27), więc to my powinniśmy chwalić Boga.
Wkrótce po triumfalnym wjeździe Jezusa ludzie zamilkli. A w piątek domagali się Jego ukrzyżowania (Łk 23:18–23).
Idea skał wołających na cześć Pana jest poetyckim, zaskakującym obrazem. W całym Piśmie Świętym znajdują się podobne poetyckie fragmenty, które przedstawiają przedmioty nieożywione wielbiące Boga. Na przykład w Psalmie 114:6 góry skaczą. Izajasz 55:12 mówi: „Wyjdziecie z radością i poprowadzeni będziecie w pokoju; góry i wzgórza będą śpiewać przed wami, a wszystkie drzewa polne będą klaskać w dłonie”. W całym Psalmie 148 znajduje się wiele przykładów stworzeń wielbiących swojego Stwórcę – słońce, księżyc, gwiazdy, niebiosa, wodę, niebo, zwierzęta i ludzi. Wszystko i wszyscy zostali stworzeni dla przyjemności suwerennego Pana.
Faryzeusze musieli wiedzieć, że nie są w stanie powstrzymać entuzjazmu ludu, więc wezwali Jezusa, aby położył kres temu, co uważali za bluźnierstwo.
Jezus odpowiedział: „Powiadam wam, [...] jeśli oni zamilkną, kamienie wołać będą” (Łk 19:40). Co Jezus miał na myśli, wypowiadając te słowa? Czy chodziło Mu o to, że skały dosłownie zaczną wołać na cześć Pana? Najprawdopodobniej nie. Wyrażenie „kamienie będą wołać” wydaje się być przysłowiem i nie należy go rozumieć dosłownie. Wydaje się, że oznacza ono, iż bardziej prawdopodobne jest, że nastąpi coś niemożliwego, niż że Król królów wejdzie do swojej stolicy bez honorów.
Mówiąc, że kamienie będą wołać, Jezus wskazuje, że należy zachęcać ludzi do okrzyków radości, a nie je tłumić. Mieszkańcy Jerozolimy wyrażają wielką radość, a radość ta jest tak właściwa, tak potrzebna, że gdyby nie wyrazili swojej chwały, to właściwe byłoby, aby tę pustkę wypełniły przedmioty nieożywione. List do Kolosan 1:16 mówi, że całe stworzenie zostało stworzone dla chwały Bożej. Wszystko w stworzeniu głosi Jego chwałę. Jednak ludzie zostali stworzeni na obraz Boży (Rdz 1, 27), więc to my powinniśmy chwalić Boga.
Wkrótce po triumfalnym wjeździe Jezusa ludzie zamilkli. A w piątek domagali się Jego ukrzyżowania (Łk 23:18–23).
Idea skał wołających na cześć Pana jest poetyckim, zaskakującym obrazem. W całym Piśmie Świętym znajdują się podobne poetyckie fragmenty, które przedstawiają przedmioty nieożywione wielbiące Boga. Na przykład w Psalmie 114:6 góry skaczą. Izajasz 55:12 mówi: „Wyjdziecie z radością i poprowadzeni będziecie w pokoju; góry i wzgórza będą śpiewać przed wami, a wszystkie drzewa polne będą klaskać w dłonie”. W całym Psalmie 148 znajduje się wiele przykładów stworzeń wielbiących swojego Stwórcę – słońce, księżyc, gwiazdy, niebiosa, wodę, niebo, zwierzęta i ludzi. Wszystko i wszyscy zostali stworzeni dla przyjemności suwerennego Pana.