Pytanie
Co oznacza stwierdzenie, że istnieje tylko jeden chrzest (Efezjan 4:5)?
Odpowiedź
List do Efezjan 4:4-6 mówi: „Jest jedno ciało i jeden Duch, tak jak zostaliście powołani do jednej nadziei, gdy zostaliście powołani; jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest; jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich”. Ponieważ w Nowym Testamencie jest mowa o różnych „chrztach”, czytanie o „jednym chrzcie” może być nieco mylące. Słowo „chrzcić” zawsze oznacza „zanurzyć lub zanurzyć się”. Tak więc, kiedy mowa o chrzcie, chodzi o całkowite zanurzenie się w czymś innym. Chrzest oznacza „całkowite zaangażowanie”. Oznacza również, że nastąpiła zmiana. Chrzczeni ludzie są zmienionymi ludźmi.
Ogólnie rzecz biorąc, istnieją dwa rodzaje chrztu: chrzest fizyczny (wodny) i chrzest duchowy. Jeden odbywa się w wodzie, a drugi w Duchu Świętym.
Chrzest wodny został nakazany przez Jezusa wszystkim Jego naśladowcom (Dz 1,8). List do Kolosan 2,12 mówi: „Zostaliście bowiem pogrzebani wraz z Nim w chrzcie, w którym to zostaliście również wzbudzeni wraz z Nim przez wiarę w potężne działanie Boga, który wzbudził Go z martwych”. Chrzest wodny nie zbawia nas; zbawia nas wiara w dokonane dzieło Chrystusa (Ef 2,8-9; Rzymian 10:9). Chrzest wodny jest jednak zewnętrznym znakiem wewnętrznej przemiany. Jest on wspaniałym obrazem śmierci, pogrzebu i zmartwychwstania Chrystusa. Zanurzenie w wodzie symbolizuje oczyszczenie naszych serc i zmycie naszych grzechów krwią Jezusa (Dz 2:38). Poprzez chrzest wodny wierzący publicznie głoszą swoje świadectwo, że narodzili się na nowo dzięki łasce Bożej.
List do Rzymian 6:3 mówi o duchowym chrzcie: „Czy nie wiecie, że wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy ochrzczeni w Jego śmierć?”. Ten duchowy chrzest „w Chrystusa” jest dokonywany przez Ducha Świętego w momencie, gdy skruszeni grzesznicy przyjmują dar zbawienia i rodzą się na nowo (J 3:5; Ef 2:18; 1 Kor 12:13; Dzieje Apostolskie 8:12). Odpowiadamy na wezwanie Ducha Świętego i rodzimy się w rodzinie Bożej (J 6:44; 1 Kor 6:19). Przez ten „chrzest” utożsamiamy się ze śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa; od tego momentu uważamy się za „ukrzyżowanych wraz z Chrystusem” (Ga 2:20). Decydujemy się utracić siebie i zanurzyć się w Nim (Mt 16:24), a Duch Święty sprawia, że tak się dzieje.
Chrzest Duchem Świętym został obiecany przez Jana Chrzciciela, który powiedział, że Jezus „ochrzci was Duchem Świętym i ogniem” (Łk 3:16). Nikt nie rozumiał, co Jan miał na myśli, dopóki Jezus nie wstąpił do nieba (Dz 1:9). Jezus obiecał uczniom, że pośle im „Pocieszyciela” (J 14:26; 15:26; Łk 24:49). Jego naśladowcy mieli czekać w Jerozolimie, aż nadejdzie „obietnica Ojca” (Dz 1:4). Obietnica ta spełniła się w Dziejach Apostolskich 2. Duch Święty został wylany na uczniów i od tego momentu nigdy nie byli już tacy sami. Byli odważni w swoim świadectwie, mieli moc czynienia cudów, byli gotowi znosić prześladowania i wszyscy oprócz jednego zginęli śmiercią męczeńską. Tak powstał Kościół. W całej Księdze Dziejów Apostolskich chrzest Duchem Świętym powtarzał się, gdy ludzie poznawali Jezusa, zarówno Żydzi, jak i poganie, i służył on zjednoczeniu Kościoła, gdy żydowscy wierzący zdali sobie sprawę, że Duch Święty został wylany również na ich pogańskich braci.
Wśród wierzących istnieją pewne różnice zdań dotyczące chrztu Duchem Świętym. Niektórzy chrześcijanie uważają, że chrzest Duchem Świętym jest tożsamy z chrztem w Chrystusie i że następuje on w momencie zbawienia, nawet jeśli wierzący nie jest tego świadomy. Inni chrześcijanie uważają, że chrzest Duchem Świętym należy utożsamiać z napełnieniem Duchem Świętym, które często następuje po doświadczeniu zbawienia – być może wiele lat później – gdy wierzący otwiera się na kontrolę Ducha Świętego. Niektórzy uważają, że chrzest Duchem Świętym zawsze towarzyszą znaki (takie jak mówienie językami), a inni uważają, że takie znaki nie są konieczne.
Kiedy Paweł pisał do wierzących w Efezie o „jednym chrzcie”, przypominał im, że niezależnie od ich pochodzenia lub narodowości, wszyscy służą temu samemu Panu, podzielają tę samą wiarę i doświadczyli tego samego chrztu. Mógł odnosić się do chrztu wodą, tj. wszyscy wierzący mają to samo świadectwo zbawienia i zostali ochrzczeni w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego. Mógł też odnosić się do chrztu Duchem Świętym, tj. wszyscy wierzący zostali włączeni do Ciała Chrystusa dzięki mocy Ducha Świętego. Tak czy inaczej, nacisk kładziony jest na jedność między chrześcijanami. Werset 3 mówi: „Starajcie się zachować jedność Ducha dzięki więzi pokoju”. Duch Święty działa na rzecz zjednoczenia wierzących i daje im pewność, że są dziećmi Bożymi (Rz 8,16; Ef 1,13-14). Przypominając kościołowi, że wszyscy mają podobne świadectwo i wszyscy są uczestnikami tego samego Ducha Świętego, Paweł zachęcał ich do wspólnej pracy dla sprawy Chrystusa, aby przesłanie odkupienia nadal rozprzestrzeniało się po całym świecie (Mt 28,19).
Ogólnie rzecz biorąc, istnieją dwa rodzaje chrztu: chrzest fizyczny (wodny) i chrzest duchowy. Jeden odbywa się w wodzie, a drugi w Duchu Świętym.
Chrzest wodny został nakazany przez Jezusa wszystkim Jego naśladowcom (Dz 1,8). List do Kolosan 2,12 mówi: „Zostaliście bowiem pogrzebani wraz z Nim w chrzcie, w którym to zostaliście również wzbudzeni wraz z Nim przez wiarę w potężne działanie Boga, który wzbudził Go z martwych”. Chrzest wodny nie zbawia nas; zbawia nas wiara w dokonane dzieło Chrystusa (Ef 2,8-9; Rzymian 10:9). Chrzest wodny jest jednak zewnętrznym znakiem wewnętrznej przemiany. Jest on wspaniałym obrazem śmierci, pogrzebu i zmartwychwstania Chrystusa. Zanurzenie w wodzie symbolizuje oczyszczenie naszych serc i zmycie naszych grzechów krwią Jezusa (Dz 2:38). Poprzez chrzest wodny wierzący publicznie głoszą swoje świadectwo, że narodzili się na nowo dzięki łasce Bożej.
List do Rzymian 6:3 mówi o duchowym chrzcie: „Czy nie wiecie, że wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy ochrzczeni w Jego śmierć?”. Ten duchowy chrzest „w Chrystusa” jest dokonywany przez Ducha Świętego w momencie, gdy skruszeni grzesznicy przyjmują dar zbawienia i rodzą się na nowo (J 3:5; Ef 2:18; 1 Kor 12:13; Dzieje Apostolskie 8:12). Odpowiadamy na wezwanie Ducha Świętego i rodzimy się w rodzinie Bożej (J 6:44; 1 Kor 6:19). Przez ten „chrzest” utożsamiamy się ze śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa; od tego momentu uważamy się za „ukrzyżowanych wraz z Chrystusem” (Ga 2:20). Decydujemy się utracić siebie i zanurzyć się w Nim (Mt 16:24), a Duch Święty sprawia, że tak się dzieje.
Chrzest Duchem Świętym został obiecany przez Jana Chrzciciela, który powiedział, że Jezus „ochrzci was Duchem Świętym i ogniem” (Łk 3:16). Nikt nie rozumiał, co Jan miał na myśli, dopóki Jezus nie wstąpił do nieba (Dz 1:9). Jezus obiecał uczniom, że pośle im „Pocieszyciela” (J 14:26; 15:26; Łk 24:49). Jego naśladowcy mieli czekać w Jerozolimie, aż nadejdzie „obietnica Ojca” (Dz 1:4). Obietnica ta spełniła się w Dziejach Apostolskich 2. Duch Święty został wylany na uczniów i od tego momentu nigdy nie byli już tacy sami. Byli odważni w swoim świadectwie, mieli moc czynienia cudów, byli gotowi znosić prześladowania i wszyscy oprócz jednego zginęli śmiercią męczeńską. Tak powstał Kościół. W całej Księdze Dziejów Apostolskich chrzest Duchem Świętym powtarzał się, gdy ludzie poznawali Jezusa, zarówno Żydzi, jak i poganie, i służył on zjednoczeniu Kościoła, gdy żydowscy wierzący zdali sobie sprawę, że Duch Święty został wylany również na ich pogańskich braci.
Wśród wierzących istnieją pewne różnice zdań dotyczące chrztu Duchem Świętym. Niektórzy chrześcijanie uważają, że chrzest Duchem Świętym jest tożsamy z chrztem w Chrystusie i że następuje on w momencie zbawienia, nawet jeśli wierzący nie jest tego świadomy. Inni chrześcijanie uważają, że chrzest Duchem Świętym należy utożsamiać z napełnieniem Duchem Świętym, które często następuje po doświadczeniu zbawienia – być może wiele lat później – gdy wierzący otwiera się na kontrolę Ducha Świętego. Niektórzy uważają, że chrzest Duchem Świętym zawsze towarzyszą znaki (takie jak mówienie językami), a inni uważają, że takie znaki nie są konieczne.
Kiedy Paweł pisał do wierzących w Efezie o „jednym chrzcie”, przypominał im, że niezależnie od ich pochodzenia lub narodowości, wszyscy służą temu samemu Panu, podzielają tę samą wiarę i doświadczyli tego samego chrztu. Mógł odnosić się do chrztu wodą, tj. wszyscy wierzący mają to samo świadectwo zbawienia i zostali ochrzczeni w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego. Mógł też odnosić się do chrztu Duchem Świętym, tj. wszyscy wierzący zostali włączeni do Ciała Chrystusa dzięki mocy Ducha Świętego. Tak czy inaczej, nacisk kładziony jest na jedność między chrześcijanami. Werset 3 mówi: „Starajcie się zachować jedność Ducha dzięki więzi pokoju”. Duch Święty działa na rzecz zjednoczenia wierzących i daje im pewność, że są dziećmi Bożymi (Rz 8,16; Ef 1,13-14). Przypominając kościołowi, że wszyscy mają podobne świadectwo i wszyscy są uczestnikami tego samego Ducha Świętego, Paweł zachęcał ich do wspólnej pracy dla sprawy Chrystusa, aby przesłanie odkupienia nadal rozprzestrzeniało się po całym świecie (Mt 28,19).