Pytanie
Czego możemy się nauczyć z tego, że Bóg wyzwolił Izrael z domu niewoli (Księga Powtórzonego Prawa 13:5)?
Odpowiedź
Termin „dom niewoli” (NKJV) lub „dom niewolnictwa” (NIV) jest często używany w Starym Testamencie w odniesieniu do okresu niewoli Izraela w Egipcie pod panowaniem faraona (Księga Wyjścia 20:2; Księga Jeremiasza 34:13; Księga Micheasza 6:4). Kiedy analizujemy fragmenty dotyczące wyzwolenia Izraela z domu niewoli, nasuwaja się kilka kluczowych wniosków dotyczących natury Boga i Jego miłości do swojego ludu: „Ponieważ Pan was miłuje i ponieważ chce dotrzymać przysięgi, którą złożył waszym ojcom, Pan wywiódł was potężną ręką i wyzwolił z domu niewoli, z rąk faraona, króla egipskiego” (Księga Powtórzonego Prawa 7:8).
W Księdze Powtórzonego Prawa 7 Izrael jest u progu wejścia do Ziemi Obiecanej. Mojżesz wyjaśnia, że lud Boży ma być „ludem świętym dla Pana, Boga waszego. Pan, Bóg wasz, wybrał was spośród wszystkich ludów na powierzchni ziemi, abyście byli Jego ludem, Jego drogocenną własnością” (Księga Powtórzonego Prawa 7:6). Bóg nie wybrał Izraela dlatego, że był liczny (Księga Powtórzonego Prawa 7:7), ale po prostu dlatego, że go kochał. Jego decyzja nie była oparta na żadnych cechach ani wyróżnieniach tego ludu, ale wyłącznie na Jego własnej woli.
To samo dotyczy naszej relacji z Bogiem, która nie zależy od tego, co robimy lub na co zasługujemy, ale wyłącznie od Bożej miłości i łaski: „On bowiem wybrał nas w Nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. W miłości przeznaczył nas do przyjęcia za synów przez Jezusa Chrystusa, zgodnie z upodobaniem swojej woli, ku chwale swojej chwalebnej łaski, którą nas obdarzył w Umiłowanym” (Efezjan 1:4–6; zob. także Efezjan 2:8).
Naturą Boga jest miłość (1 Jana 4:7–21). Bóg obdarzył swoją miłością Izrael i ponieważ ich kochał, wywiódł ich z Egiptu, wybawiając ich „mocną ręką” z niewoli (Pwt 26:8). Kiedy Bóg nas zbawia, potężnie wyzwala nas z niewoli grzechu (Rz 6:6, 18; J 8:36).
Bóg chce, abyśmy pamiętali, że chociaż kiedyś byliśmy niewolnikami grzechu, On nas wyzwolił: „Strzeżcie się, abyście nie zapomnieli Pana, który wywiódł was z ziemi egipskiej, z domu niewoli” (Księga Powtórzonego Prawa 6:12, NKJV). Izrael nie miał zapominać, że Pan ich odkupił, i my również nie powinniśmy o tym zapominać. Jesteśmy teraz wolni, ale ta wolność miała wysoką cenę – ofiarę życia Chrystusa na krzyżu (Ewangelia Marka 10:45).
Tak jak krew pierwszego baranka paschalnego ocaliła Izrael przed Niszczycielem (Księga Wyjścia 12:12–13), tak Jezus Chrystus stał się naszym doskonałym Barankiem Paschalnym: „Wiadomo bowiem, że nie rzeczami przemijającymi, srebrem lub złotem, zostaliście wykupieni z próżnego sposobu życia przekazanego wam przez przodków, ale drogocenną krwią Chrystusa, baranka bez skazy i bez zmazy” (1 Piotra 1:18–19; zob. także 1 Koryntian 5:7).
Miłość Boga jest związana z Jego przysięgą. On jest wierny w swojej miłości do nas aż do końca i pragnie, abyśmy kochali Go w ten sam sposób, przestrzegając Jego przykazań (Księga Powtórzonego Prawa 7:9) i usuwając zło spośród nas (Księga Powtórzonego Prawa 13:5). Apostoł Paweł wyjaśnił: „Chrystus wyzwolił nas, abyśmy byli wolni. Stańcie więc mocno i nie poddawajcie się ponownie pod jarzmo niewoli” (Galacjan 5:1). Piotr napomniał chrześcijan: „Odrzućcie więc wszelką złośliwość i wszelki fałsz, obłudę, zazdrość i wszelką złośliwość. Jak nowo narodzone niemowlęta, pragnijcie czystego mleka duchowego, abyście dzięki niemu wzrastali w zbawieniu, skoro już zakosztowaliście, że Pan jest dobry” (1 Piotra 2:1-3).
Pan wyzwolił Izrael z „domu niewoli”, tak jak dzisiaj wyzwala wierzących z grzechu i ciemności ich przeszłości (Efezjan 5:1–27; 1 Piotra 1:13–23). Jesteśmy Jego „ludem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, szczególną własnością Boga”. Kierowany miłością, Bóg ratuje nas dla swoich dobrych celów i wyodrębnia, abyśmy „głosili chwałę Tego, który powołał was z ciemności do swojej cudownej światłości. Kiedyś nie byliście ludem, ale teraz jesteście ludem Bożym; kiedyś nie otrzymaliście miłosierdzia, ale teraz otrzymaliście miłosierdzie” (1 Piotra 2:9–10). Odkupieni z domu niewoli, „trzymamy się z dala od światowych pragnień, które toczą wojnę przeciwko [naszym] duszom” (1 Piotra 2:11–12, NLT).
W Księdze Powtórzonego Prawa 7 Izrael jest u progu wejścia do Ziemi Obiecanej. Mojżesz wyjaśnia, że lud Boży ma być „ludem świętym dla Pana, Boga waszego. Pan, Bóg wasz, wybrał was spośród wszystkich ludów na powierzchni ziemi, abyście byli Jego ludem, Jego drogocenną własnością” (Księga Powtórzonego Prawa 7:6). Bóg nie wybrał Izraela dlatego, że był liczny (Księga Powtórzonego Prawa 7:7), ale po prostu dlatego, że go kochał. Jego decyzja nie była oparta na żadnych cechach ani wyróżnieniach tego ludu, ale wyłącznie na Jego własnej woli.
To samo dotyczy naszej relacji z Bogiem, która nie zależy od tego, co robimy lub na co zasługujemy, ale wyłącznie od Bożej miłości i łaski: „On bowiem wybrał nas w Nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. W miłości przeznaczył nas do przyjęcia za synów przez Jezusa Chrystusa, zgodnie z upodobaniem swojej woli, ku chwale swojej chwalebnej łaski, którą nas obdarzył w Umiłowanym” (Efezjan 1:4–6; zob. także Efezjan 2:8).
Naturą Boga jest miłość (1 Jana 4:7–21). Bóg obdarzył swoją miłością Izrael i ponieważ ich kochał, wywiódł ich z Egiptu, wybawiając ich „mocną ręką” z niewoli (Pwt 26:8). Kiedy Bóg nas zbawia, potężnie wyzwala nas z niewoli grzechu (Rz 6:6, 18; J 8:36).
Bóg chce, abyśmy pamiętali, że chociaż kiedyś byliśmy niewolnikami grzechu, On nas wyzwolił: „Strzeżcie się, abyście nie zapomnieli Pana, który wywiódł was z ziemi egipskiej, z domu niewoli” (Księga Powtórzonego Prawa 6:12, NKJV). Izrael nie miał zapominać, że Pan ich odkupił, i my również nie powinniśmy o tym zapominać. Jesteśmy teraz wolni, ale ta wolność miała wysoką cenę – ofiarę życia Chrystusa na krzyżu (Ewangelia Marka 10:45).
Tak jak krew pierwszego baranka paschalnego ocaliła Izrael przed Niszczycielem (Księga Wyjścia 12:12–13), tak Jezus Chrystus stał się naszym doskonałym Barankiem Paschalnym: „Wiadomo bowiem, że nie rzeczami przemijającymi, srebrem lub złotem, zostaliście wykupieni z próżnego sposobu życia przekazanego wam przez przodków, ale drogocenną krwią Chrystusa, baranka bez skazy i bez zmazy” (1 Piotra 1:18–19; zob. także 1 Koryntian 5:7).
Miłość Boga jest związana z Jego przysięgą. On jest wierny w swojej miłości do nas aż do końca i pragnie, abyśmy kochali Go w ten sam sposób, przestrzegając Jego przykazań (Księga Powtórzonego Prawa 7:9) i usuwając zło spośród nas (Księga Powtórzonego Prawa 13:5). Apostoł Paweł wyjaśnił: „Chrystus wyzwolił nas, abyśmy byli wolni. Stańcie więc mocno i nie poddawajcie się ponownie pod jarzmo niewoli” (Galacjan 5:1). Piotr napomniał chrześcijan: „Odrzućcie więc wszelką złośliwość i wszelki fałsz, obłudę, zazdrość i wszelką złośliwość. Jak nowo narodzone niemowlęta, pragnijcie czystego mleka duchowego, abyście dzięki niemu wzrastali w zbawieniu, skoro już zakosztowaliście, że Pan jest dobry” (1 Piotra 2:1-3).
Pan wyzwolił Izrael z „domu niewoli”, tak jak dzisiaj wyzwala wierzących z grzechu i ciemności ich przeszłości (Efezjan 5:1–27; 1 Piotra 1:13–23). Jesteśmy Jego „ludem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, szczególną własnością Boga”. Kierowany miłością, Bóg ratuje nas dla swoich dobrych celów i wyodrębnia, abyśmy „głosili chwałę Tego, który powołał was z ciemności do swojej cudownej światłości. Kiedyś nie byliście ludem, ale teraz jesteście ludem Bożym; kiedyś nie otrzymaliście miłosierdzia, ale teraz otrzymaliście miłosierdzie” (1 Piotra 2:9–10). Odkupieni z domu niewoli, „trzymamy się z dala od światowych pragnień, które toczą wojnę przeciwko [naszym] duszom” (1 Piotra 2:11–12, NLT).