Pytanie
Co oznacza wyrażenie „za darmo otrzymaliście, za darmo dawajcie” (Mt 10:8)?
Odpowiedź
Mateusz 10:8 jest częścią instrukcji Jezusa dla Jego dwunastu apostołów, gdy wysyła ich po dwóch, aby służyli innym. Jezus zaczyna: „Nie idźcie do pogan i nie wchodźcie do miast samarytańskich. Idźcie raczej do zagubionych owiec z domu Izraela. Idąc, głoście: «Królestwo niebieskie jest blisko». Uzdrawiajcie chorych, oczyszczajcie trędowatych, wskrzeszajcie umarłych, wypędzajcie demony. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (Mt 10:5-8, NKJV).
W tym momencie swojej służby Jezus powiedział Dwunastu, aby ograniczyli swoją misję do społeczności żydowskich. Jako lud wybrany przez Boga, Żydzi mieli prawo, przywilej i możliwość usłyszenia i odpowiedzenia na to najnowsze i najpełniejsze objawienie od Boga przed wszystkimi innymi na świecie. Kiedy Jezus powiedział: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”, powtarzał to, czego żydowscy rabini od dawna nauczali swoich uczniów. Prawo wymagało od rabinów, aby nauczali bezpłatnie i absolutnie zabraniało im pobierania opłat za nauczanie prawa, które Mojżesz otrzymał bezpłatnie od Boga.
We wszystkich swoich wskazówkach zawartych w Ewangelii Mateusza 10 Jezus mówił o tym, co było znane Żydom. Talmud i Miszna nakazywały wiernym, aby nie wchodzili na wzgórze świątynne z laską, butami, torbą pieniędzy lub zakurzonymi stopami. Jezus powtarza tę ideę w Ewangelii Mateusza 10:9-10. Podstawową zasadą było zrozumienie, że wchodząc do świątyni, człowiek pozostawia za sobą wszystko, co związane ze światem. Jezus nauczał swoich uczniów, aby byli sługami królestwa Bożego. Cały świat był świątynią Boga, a Jego słudzy nie mogli nigdy sprawiać wrażenia, że dążą do osobistych korzyści lub zysków.
„Darmo otrzymaliście” odnosi się do faktu, że uczniowie otrzymali od Jezusa cenne duchowe dary błogosławieństwa i mocy bez żadnych opłat i bez własnych zasług (zob. Izajasz 55:1; Jan 1:16; 1 Koryntian 2:12; Efezjan 1:3). Jezus stosuje zasadę rabinów, instruując Dwunastu, aby dzielili się duchowymi darami i mocami, które otrzymali za darmo. Te boskie błogosławieństwa i zdolności obejmowały uzdrawianie chorych, dokonywanie cudów, oczyszczanie trędowatych, wskrzeszanie umarłych, wyrzucanie demonów i głoszenie przesłania królestwa. Uczniowie nie mieli zatrzymywać tych darów, oczekując jakiejś rekompensaty, ale mieli je bez zastrzeżeń przekazywać dalej.
Apostoł Paweł podkreślał zasadę dawania tak hojnie, jak sam otrzymał (zob. 1 Koryntian 9:18; 2 Koryntian 11:7). Paweł cieszył się przywilejem dzielenia się z innymi bogactwami, które otrzymał od Boga i które otrzymał od Pana bez żadnych kosztów.
Słowami „darmo otrzymaliście” Jezus przypomina swoim naśladowcom, że wszystko, co posiadają, zarówno duchowo, jak i materialnie, jest wynikiem łaski i hojności Boga, a nie osobistych osiągnięć (Efezjan 2:8–9). Uczniowie nie zrobili nic, aby zasłużyć na wszystko, co otrzymali od Pana. Otrzymali od Jezusa darmową akceptację, moc i duchową władzę. Dlatego Jezus nakazał im „dawać za darmo”, dzielić się tymi darami z innymi w tym samym duchu hojności (zob. także Prz 11:24–25; Łk 6:38; 2 Kor 9:6–8). Mieli pomagać innym, nie oczekując zapłaty ani nagrody, odzwierciedlając sposób, w jaki sami otrzymali Boże błogosławieństwa. Jezus zachęcał do bezinteresownej służby, otwartości serca i pokory.
Współcześni wierzący są wezwani do bezinteresownej służby innym, tak jak Jezus nauczał swoich pierwszych dwunastu uczniów. Idea ta nie oznacza, że chrześcijańscy duchowni nie powinni nigdy otrzymywać wynagrodzenia za swoją pracę (zob. Ewangelia Mateusza 10:10; 1 List do Koryntian 9:7–9, 14; 1 List do Tymoteusza 5:17–18). Zamiast tego wzywa nas do uznania, że wszystko, co mamy, pochodzi od Pana – bogactwo materialne, duchowe dary do służby, czas, bogata prawda ewangelii i autorytet, jaki mamy w Chrystusie – i ma być dzielone z innymi. Nie zrobiliśmy nic, aby zasłużyć na te rzeczy. Wszystkie one są łaskawymi darami od Ojca, danymi nam przede wszystkim po to, abyśmy mogli je wykorzystać do rozszerzania Jego królestwa. Uznanie, że wszystko, co dobre, pochodzi od Boga, prowadzi nas do pokornej postawy w służbie i życiu.
„Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” z Ewangelii Mateusza 10:8 jest przejmującym przypomnieniem, aby dawać innym tak hojnie, jak Bóg dał nam, zawsze będąc gotowym okazywać innym łaskę, przebaczenie, miłość i prawdę. Słowo Boże wzywa nas do bezinteresownego dzielenia się, osobistej pokory i zaangażowania w pomaganie innym bez oczekiwania niczego w zamian.
W tym momencie swojej służby Jezus powiedział Dwunastu, aby ograniczyli swoją misję do społeczności żydowskich. Jako lud wybrany przez Boga, Żydzi mieli prawo, przywilej i możliwość usłyszenia i odpowiedzenia na to najnowsze i najpełniejsze objawienie od Boga przed wszystkimi innymi na świecie. Kiedy Jezus powiedział: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”, powtarzał to, czego żydowscy rabini od dawna nauczali swoich uczniów. Prawo wymagało od rabinów, aby nauczali bezpłatnie i absolutnie zabraniało im pobierania opłat za nauczanie prawa, które Mojżesz otrzymał bezpłatnie od Boga.
We wszystkich swoich wskazówkach zawartych w Ewangelii Mateusza 10 Jezus mówił o tym, co było znane Żydom. Talmud i Miszna nakazywały wiernym, aby nie wchodzili na wzgórze świątynne z laską, butami, torbą pieniędzy lub zakurzonymi stopami. Jezus powtarza tę ideę w Ewangelii Mateusza 10:9-10. Podstawową zasadą było zrozumienie, że wchodząc do świątyni, człowiek pozostawia za sobą wszystko, co związane ze światem. Jezus nauczał swoich uczniów, aby byli sługami królestwa Bożego. Cały świat był świątynią Boga, a Jego słudzy nie mogli nigdy sprawiać wrażenia, że dążą do osobistych korzyści lub zysków.
„Darmo otrzymaliście” odnosi się do faktu, że uczniowie otrzymali od Jezusa cenne duchowe dary błogosławieństwa i mocy bez żadnych opłat i bez własnych zasług (zob. Izajasz 55:1; Jan 1:16; 1 Koryntian 2:12; Efezjan 1:3). Jezus stosuje zasadę rabinów, instruując Dwunastu, aby dzielili się duchowymi darami i mocami, które otrzymali za darmo. Te boskie błogosławieństwa i zdolności obejmowały uzdrawianie chorych, dokonywanie cudów, oczyszczanie trędowatych, wskrzeszanie umarłych, wyrzucanie demonów i głoszenie przesłania królestwa. Uczniowie nie mieli zatrzymywać tych darów, oczekując jakiejś rekompensaty, ale mieli je bez zastrzeżeń przekazywać dalej.
Apostoł Paweł podkreślał zasadę dawania tak hojnie, jak sam otrzymał (zob. 1 Koryntian 9:18; 2 Koryntian 11:7). Paweł cieszył się przywilejem dzielenia się z innymi bogactwami, które otrzymał od Boga i które otrzymał od Pana bez żadnych kosztów.
Słowami „darmo otrzymaliście” Jezus przypomina swoim naśladowcom, że wszystko, co posiadają, zarówno duchowo, jak i materialnie, jest wynikiem łaski i hojności Boga, a nie osobistych osiągnięć (Efezjan 2:8–9). Uczniowie nie zrobili nic, aby zasłużyć na wszystko, co otrzymali od Pana. Otrzymali od Jezusa darmową akceptację, moc i duchową władzę. Dlatego Jezus nakazał im „dawać za darmo”, dzielić się tymi darami z innymi w tym samym duchu hojności (zob. także Prz 11:24–25; Łk 6:38; 2 Kor 9:6–8). Mieli pomagać innym, nie oczekując zapłaty ani nagrody, odzwierciedlając sposób, w jaki sami otrzymali Boże błogosławieństwa. Jezus zachęcał do bezinteresownej służby, otwartości serca i pokory.
Współcześni wierzący są wezwani do bezinteresownej służby innym, tak jak Jezus nauczał swoich pierwszych dwunastu uczniów. Idea ta nie oznacza, że chrześcijańscy duchowni nie powinni nigdy otrzymywać wynagrodzenia za swoją pracę (zob. Ewangelia Mateusza 10:10; 1 List do Koryntian 9:7–9, 14; 1 List do Tymoteusza 5:17–18). Zamiast tego wzywa nas do uznania, że wszystko, co mamy, pochodzi od Pana – bogactwo materialne, duchowe dary do służby, czas, bogata prawda ewangelii i autorytet, jaki mamy w Chrystusie – i ma być dzielone z innymi. Nie zrobiliśmy nic, aby zasłużyć na te rzeczy. Wszystkie one są łaskawymi darami od Ojca, danymi nam przede wszystkim po to, abyśmy mogli je wykorzystać do rozszerzania Jego królestwa. Uznanie, że wszystko, co dobre, pochodzi od Boga, prowadzi nas do pokornej postawy w służbie i życiu.
„Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” z Ewangelii Mateusza 10:8 jest przejmującym przypomnieniem, aby dawać innym tak hojnie, jak Bóg dał nam, zawsze będąc gotowym okazywać innym łaskę, przebaczenie, miłość i prawdę. Słowo Boże wzywa nas do bezinteresownego dzielenia się, osobistej pokory i zaangażowania w pomaganie innym bez oczekiwania niczego w zamian.