Pytanie
Dlaczego brak wizji i wróżb jest uważany za karę (Micheasz 3:6)?
Odpowiedź
Micheasz 3:6 ogłasza te tajemnicze słowa jako karę: „Dlatego będzie dla was noc bez wizji i ciemność bez wróżb”. Dlaczego brak wizji i wróżb miałby być uważany za karę?
Odpowiedź leży w zidentyfikowaniu odbiorców, do których skierowane było pierwotne przesłanie. Werset 5 odnosi się do „proroków, którzy sprowadzają mój lud na manowce”. Ci fałszywi żydowscy prorocy zostaliby ukarani poprzez brak wizji lub komunikatów od Boga, które mogliby przekazać ludowi. Innymi słowy, ich praca zostałaby zakończona, a oni sami „wstydziliby się” (werset 7).
Księga Micheasza 3:5 szczegółowo opisuje zakres niegodziwości proroków: „wołają: «Pokój», gdy mają co jeść, ale wypowiadają wojnę temu, kto nie daje im nic do ust”. Ci fałszywi prorocy zajmowali się swego rodzaju duchowym wymuszeniem. Prorokowali pozytywne wiadomości tym, którzy zapewniali im utrzymanie. Ale jeśli ktoś odmówił zapłaty, ci samolubni prorocy wypowiadali przeciwko niemu negatywne, a nawet gwałtowne wyroki. Innymi słowy, ci niegodziwi ludzie nadużywali swojej funkcji, a ich przesłania opierały się wyłącznie na tym, co przynosiło im największe korzyści. Ich przesłania nie pochodziły od Pana. Zobacz także wers 11.
W związku z tym Bóg ogłasza wyrok. Fałszywi prorocy nie tylko nie będą już otrzymywać żadnych wizji, ale ich przesłanie „pokoju” okaże się fałszywe. Stolica zostanie zniszczona: „Jerozolima stanie się stertą ruin” (Micheasz 3:12).
Prawo Mojżesza przepowiadało zagładę tych, którzy twierdzili, że służą jako prorocy Pana, ale głosili fałszywe przesłania: „Prorok, który ośmiela się mówić w moim imieniu słowa, których mu nie poleciłem, lub który mówi w imieniu innych bogów, ten prorok poniesie śmierć” (Księga Powtórzonego Prawa 18:20). Przepowiednia Micheasza wzmocniła ostrzeżenie zawarte w Prawie. Micheasz, prawdziwy prorok Boży, mówił prawdę: w 701 r. p.n.e. Juda została zaatakowana przez Asyryjczyków pod wodzą króla Sennacheryba. Później, w 586 r. p.n.e., Babilon podbił Judę i zniszczył Jerozolimę.
Odpowiedź leży w zidentyfikowaniu odbiorców, do których skierowane było pierwotne przesłanie. Werset 5 odnosi się do „proroków, którzy sprowadzają mój lud na manowce”. Ci fałszywi żydowscy prorocy zostaliby ukarani poprzez brak wizji lub komunikatów od Boga, które mogliby przekazać ludowi. Innymi słowy, ich praca zostałaby zakończona, a oni sami „wstydziliby się” (werset 7).
Księga Micheasza 3:5 szczegółowo opisuje zakres niegodziwości proroków: „wołają: «Pokój», gdy mają co jeść, ale wypowiadają wojnę temu, kto nie daje im nic do ust”. Ci fałszywi prorocy zajmowali się swego rodzaju duchowym wymuszeniem. Prorokowali pozytywne wiadomości tym, którzy zapewniali im utrzymanie. Ale jeśli ktoś odmówił zapłaty, ci samolubni prorocy wypowiadali przeciwko niemu negatywne, a nawet gwałtowne wyroki. Innymi słowy, ci niegodziwi ludzie nadużywali swojej funkcji, a ich przesłania opierały się wyłącznie na tym, co przynosiło im największe korzyści. Ich przesłania nie pochodziły od Pana. Zobacz także wers 11.
W związku z tym Bóg ogłasza wyrok. Fałszywi prorocy nie tylko nie będą już otrzymywać żadnych wizji, ale ich przesłanie „pokoju” okaże się fałszywe. Stolica zostanie zniszczona: „Jerozolima stanie się stertą ruin” (Micheasz 3:12).
Prawo Mojżesza przepowiadało zagładę tych, którzy twierdzili, że służą jako prorocy Pana, ale głosili fałszywe przesłania: „Prorok, który ośmiela się mówić w moim imieniu słowa, których mu nie poleciłem, lub który mówi w imieniu innych bogów, ten prorok poniesie śmierć” (Księga Powtórzonego Prawa 18:20). Przepowiednia Micheasza wzmocniła ostrzeżenie zawarte w Prawie. Micheasz, prawdziwy prorok Boży, mówił prawdę: w 701 r. p.n.e. Juda została zaatakowana przez Asyryjczyków pod wodzą króla Sennacheryba. Później, w 586 r. p.n.e., Babilon podbił Judę i zniszczył Jerozolimę.