Pytanie
Co to znaczy być dla siebie miłym (Efezjan 4:32)?
Odpowiedź
W dzisiejszych czasach, gdy panuje poczucie, że wszystko nam się należy, autopromocja i bezosobowe, wirtualne relacje, wiele osób zapomniało, co to znaczy być dla siebie miłym. Chrześcijanom, którzy są powołani, aby stać się podobnymi do Jezusa Chrystusa, Biblia naucza: „Odrzućcie wszelką gorycz, gniew, złość, wrzask i oszczerstwo, wraz z wszelką złośliwością. Bądźcie dla siebie nawzajem życzliwi, serdeczni, przebaczajcie sobie, jak Bóg w Chrystusie przebaczył wam” (Efezjan 4:31–32, ESV).
Apostoł Paweł powiedział Efezjanom, aby porzucili sześć grzesznych postaw i zachowań: gorycz, gniew, złość, wrzaskliwość, oszczerstwo i złośliwość. Gorycz to stan umysłu, który odmawia przebaczenia. Gniew i złość są tutaj połączone, aby odnieść się do gwałtownych wybuchów niekontrolowanej ludzkiej wściekłości. Krzyki odnoszą się do wrzeszczenia i głośnych kłótni. Oszczerstwa oznaczają złe słowa, a greckie słowo przetłumaczone jako „złośliwość” oznacza niegodziwość, która jest źródłem wszystkich innych grzechów wymienionych tutaj. Wszystkie te praktyki, które należy odrzucić, koncentrują się na naszych relacjach z innymi.
Zamiast tego wierzący powinni przyoblec się w dobroć, serdeczność i przebaczenie. Te trzy cnoty również dotyczą relacji międzyludzkich. W oryginalnym greckim tekście wyrażenie „bądźcie dla siebie nawzajem życzliwi” oznacza dosłownie „nieustannie stawać się dla siebie nawzajem życzliwymi”. Łaskawość Boga, którą odnajdujemy również w Jezusie Chrystusie, pokazuje nam, co oznacza być dla siebie nawzajem życzliwym. Ponieważ Bóg postępuje wobec nas życzliwie, my również powinniśmy tak postępować wobec innych. Ponieważ Chrystus ofiarował nam łaskę jako podstawę naszego przebaczenia, my również powinniśmy tak postępować.
Bycie życzliwym wobec siebie nawzajem nie jest opcjonalne dla ludu Bożego (Micheasz 6:8; Zachariasz 7:9; 1 Piotra 3:8). W kolejnych wersetach Paweł poucza Efezjan: „Naśladujcie więc Boga we wszystkim, co czynicie, ponieważ jesteście Jego umiłowanymi dziećmi. Żyjcie w miłości, naśladując przykład Chrystusa. On nas umiłował i ofiarował się za nas, jako ofiara miła Bogu” (Efezjan 5:1–2, NLT). Życie w miłości oznacza naśladowanie przykładu Jezusa Chrystusa.
Paweł powtórzył naukę o dobroci w Liście do Kolosan: „Dlatego, jako wybrani przez Boga, święci i umiłowani, przyobleczcie się w serdeczną dobroć, uprzejmość, pokorę, łagodność i cierpliwość. Znosząc się nawzajem i przebaczając sobie, jeśli ktoś ma zarzuty przeciwko komuś. Wybaczajcie sobie nawzajem, tak jak Pan wam wybaczył. A ponad to wszystko przyobleczcie się w miłość, która wszystko łączy w doskonałej jedności” (Kolosan 3:12–14). Paweł wymienił kilka cnót, którymi wierzący powinni się przyoblekać lub „ubierać”: współczucie, dobroć, pokora, łagodność, cierpliwość, przebaczenie i miłość. Ponownie, wszystkie one mają związek z relacjami międzyludzkimi.
Współczucie i dobroć są ze sobą ściśle powiązane. Współczucie można zdefiniować jako „szczere współodczuwanie lub empatię wobec tych, którzy cierpią lub są w potrzebie”. Dobroć to pomocna postawa, która polega na dostrzeganiu potrzeb innych i motywacji do reagowania poprzez dobre uczynki. Dobroć to konkretne działanie wynikające ze współczucia. Dobroć wykracza poza same słowa; przekłada się na wzajemną pomoc i służbę (Dz 28:2).
Życzliwość jest jedną z cech Boga (Tytus 3:4), jednym z owoców Ducha (Galacjan 5:22) i jednym z dowodów wiernego sługi ewangelii (2 Koryntian 6:6). Okazywanie sobie wzajemnej życzliwości jest wyrazem miłości: „Miłość jest cierpliwa, miłość jest łaskawa” (1 Koryntian 13:4).
Bycie życzliwym wobec siebie nawzajem oznacza troskę o innych, niesienie ich brzemion i cenienie ich ponad siebie (Rz 12:10; Ga 6:2; Flp 2:3). Życzliwość motywuje nas do mówienia innym o życiu i dodawania im otuchy, zamiast mówić o śmierci i zniechęcać ich (Przysłów 16:24; Efezjan 4:29; 1 Tesaloniczan 5:11). Wyrażanie wsparcia i afirmacji zamiast potępiania jest cechą charakterystyczną życzliwości (Przysłów 15:4).
Bycie życzliwym wobec siebie nawzajem oznacza znalezienie sposobu na przebaczenie, a nie obwinianie (Mateusz 5:7; Łukasz 6:36; 10:37; Jakub 2:13). Być może najbardziej oszałamiającym przykładem tego jest najwyższy akt życzliwości Boga, który zapewnił nam przebaczenie i zbawienie, wysyłając swojego Syna, aby umarł za nas na krzyżu: „Czy nie widzisz, jak cudownie łaskawy, tolerancyjny i cierpliwy jest Bóg wobec ciebie? Czy to nic dla ciebie nie znaczy? Czy nie widzisz, że Jego łaskawość ma na celu odwrócenie cię od grzechu?” (Rzymian 2:4, NLT; zob. także Rzymian 11:22; Tytus 3:4–7).
Apostoł Paweł powiedział Efezjanom, aby porzucili sześć grzesznych postaw i zachowań: gorycz, gniew, złość, wrzaskliwość, oszczerstwo i złośliwość. Gorycz to stan umysłu, który odmawia przebaczenia. Gniew i złość są tutaj połączone, aby odnieść się do gwałtownych wybuchów niekontrolowanej ludzkiej wściekłości. Krzyki odnoszą się do wrzeszczenia i głośnych kłótni. Oszczerstwa oznaczają złe słowa, a greckie słowo przetłumaczone jako „złośliwość” oznacza niegodziwość, która jest źródłem wszystkich innych grzechów wymienionych tutaj. Wszystkie te praktyki, które należy odrzucić, koncentrują się na naszych relacjach z innymi.
Zamiast tego wierzący powinni przyoblec się w dobroć, serdeczność i przebaczenie. Te trzy cnoty również dotyczą relacji międzyludzkich. W oryginalnym greckim tekście wyrażenie „bądźcie dla siebie nawzajem życzliwi” oznacza dosłownie „nieustannie stawać się dla siebie nawzajem życzliwymi”. Łaskawość Boga, którą odnajdujemy również w Jezusie Chrystusie, pokazuje nam, co oznacza być dla siebie nawzajem życzliwym. Ponieważ Bóg postępuje wobec nas życzliwie, my również powinniśmy tak postępować wobec innych. Ponieważ Chrystus ofiarował nam łaskę jako podstawę naszego przebaczenia, my również powinniśmy tak postępować.
Bycie życzliwym wobec siebie nawzajem nie jest opcjonalne dla ludu Bożego (Micheasz 6:8; Zachariasz 7:9; 1 Piotra 3:8). W kolejnych wersetach Paweł poucza Efezjan: „Naśladujcie więc Boga we wszystkim, co czynicie, ponieważ jesteście Jego umiłowanymi dziećmi. Żyjcie w miłości, naśladując przykład Chrystusa. On nas umiłował i ofiarował się za nas, jako ofiara miła Bogu” (Efezjan 5:1–2, NLT). Życie w miłości oznacza naśladowanie przykładu Jezusa Chrystusa.
Paweł powtórzył naukę o dobroci w Liście do Kolosan: „Dlatego, jako wybrani przez Boga, święci i umiłowani, przyobleczcie się w serdeczną dobroć, uprzejmość, pokorę, łagodność i cierpliwość. Znosząc się nawzajem i przebaczając sobie, jeśli ktoś ma zarzuty przeciwko komuś. Wybaczajcie sobie nawzajem, tak jak Pan wam wybaczył. A ponad to wszystko przyobleczcie się w miłość, która wszystko łączy w doskonałej jedności” (Kolosan 3:12–14). Paweł wymienił kilka cnót, którymi wierzący powinni się przyoblekać lub „ubierać”: współczucie, dobroć, pokora, łagodność, cierpliwość, przebaczenie i miłość. Ponownie, wszystkie one mają związek z relacjami międzyludzkimi.
Współczucie i dobroć są ze sobą ściśle powiązane. Współczucie można zdefiniować jako „szczere współodczuwanie lub empatię wobec tych, którzy cierpią lub są w potrzebie”. Dobroć to pomocna postawa, która polega na dostrzeganiu potrzeb innych i motywacji do reagowania poprzez dobre uczynki. Dobroć to konkretne działanie wynikające ze współczucia. Dobroć wykracza poza same słowa; przekłada się na wzajemną pomoc i służbę (Dz 28:2).
Życzliwość jest jedną z cech Boga (Tytus 3:4), jednym z owoców Ducha (Galacjan 5:22) i jednym z dowodów wiernego sługi ewangelii (2 Koryntian 6:6). Okazywanie sobie wzajemnej życzliwości jest wyrazem miłości: „Miłość jest cierpliwa, miłość jest łaskawa” (1 Koryntian 13:4).
Bycie życzliwym wobec siebie nawzajem oznacza troskę o innych, niesienie ich brzemion i cenienie ich ponad siebie (Rz 12:10; Ga 6:2; Flp 2:3). Życzliwość motywuje nas do mówienia innym o życiu i dodawania im otuchy, zamiast mówić o śmierci i zniechęcać ich (Przysłów 16:24; Efezjan 4:29; 1 Tesaloniczan 5:11). Wyrażanie wsparcia i afirmacji zamiast potępiania jest cechą charakterystyczną życzliwości (Przysłów 15:4).
Bycie życzliwym wobec siebie nawzajem oznacza znalezienie sposobu na przebaczenie, a nie obwinianie (Mateusz 5:7; Łukasz 6:36; 10:37; Jakub 2:13). Być może najbardziej oszałamiającym przykładem tego jest najwyższy akt życzliwości Boga, który zapewnił nam przebaczenie i zbawienie, wysyłając swojego Syna, aby umarł za nas na krzyżu: „Czy nie widzisz, jak cudownie łaskawy, tolerancyjny i cierpliwy jest Bóg wobec ciebie? Czy to nic dla ciebie nie znaczy? Czy nie widzisz, że Jego łaskawość ma na celu odwrócenie cię od grzechu?” (Rzymian 2:4, NLT; zob. także Rzymian 11:22; Tytus 3:4–7).