Pytanie
Jakie znaczenie ma sen Nabuchodonozora opisany w 2 rozdziale Księgi Daniela?
Odpowiedź
W pewnych momentach Bóg posługiwał się snami, aby komunikować się z ludźmi. Jedną z takich osób był król Babilonu Nabuchodonozor. Księga Daniela 2 opisuje, jak Daniel zinterpretował sen Nabuchodonozora, w którym Bóg przedstawił ogólny zarys wydarzeń światowych, które miały nastąpić w ciągu następnych tysiącleci.
Informacje o bohaterach
Król Nabuchodonozor panował w latach 605-562 p.n.e., znacznie rozszerzając imperium babilońskie, podbijając Jerozolimę i deportując Żydów. Daniel był jednym z tych, którzy zostali deportowani z Izraela i otrzymali wykształcenie w pałacu królewskim. Kiedy Bóg obdarzył Daniela mądrością potrzebną do zinterpretowania snu króla, zapoczątkowało to długą karierę Daniela jako przywódcy politycznego, zaufanego doradcy i znanego proroka.
Groźba Nabuchodonozora
Pewnej nocy Nabuchodonozor obudził się przerażony snem. Król wezwał swoich magów, aby zinterpretowali koszmar. Była to standardowa procedura w kulturze, która przywiązywała dużą wagę do snów i ich znaczenia. Jednak król dodał bezprecedensowy wymóg: „Powiedzcie mi, jaki miałem sen, i zinterpretujcie go” (Daniel 2:5). Tak więc królewscy mędrcy musieli nie tylko zinterpretować sen, ale także opowiedzieć go. Karą za niepowodzenie była śmierć: każdy mag, czarownik, czarodziej i astrolog w królestwie miał zostać stracony. Zaniepokojeni magowie odpowiedzieli: „To, o co prosi król, jest zbyt trudne. Nikt nie może tego wyjawić królowi, z wyjątkiem bogów, a oni nie żyją wśród ludzi” (Daniel 2:11). Kiedy Daniel usłyszał o tym, postanowił udowodnić królowi moc Boga (Daniel 2:18).
Odpowiedź Daniela: sen
Daniel poprosił króla o trochę czasu na odkrycie znaczenia snu, a następnie modlił się przez całą noc wraz z trzema innymi wygnańcami. Bóg objawił mu sen, a Daniel i jego przyjaciele wielbili Boga (Daniel 2:19-23). Następnego ranka udał się do króla i opowiedział mu o śnie.
W śnie pojawił się ogromny, wspaniały posąg mężczyzny. Jego głowa była „z czystego złota, klatka piersiowa i ramiona ze srebra, brzuch i uda z brązu, nogi z żelaza, a stopy częściowo z żelaza, a częściowo z wypalanej gliny” (Daniel 2:32-33). Następnie skała „nie wyciosana rękami ludzkimi” (Daniel 2:34) uderzyła w stopę posągu i cały obraz „stał się jak plewy na klepisku”, podczas gdy kamień „stał się ogromną górą i wypełnił całą ziemię” (Daniel 2:35). Nawiasem mówiąc, ta wizja dała nam współczesne wyrażenie „gliniane stopy”, oznaczające „ukrytą wadę lub słabość”.
Odpowiedź Daniela: interpretacja
Interpretacja Daniela, podana mu przez Boga, wyjaśnia, że posąg reprezentuje serię królestw, z których każde jest mniej chwalebne od poprzedniego, na co wskazuje malejąca wartość metali. Daniel identyfikuje Nabuchodonozora jako głowę ze złota, stwierdzając, że Bóg dał Nabuchodonozorowi wielką władzę (Daniel 2:37-38). Kolejne królestwo, które powstanie, będzie gorsze od Babilonu, podobnie jak następne. „W końcu powstanie czwarte królestwo, silne jak żelazo. [...] Zmiażdży i złamie wszystkie pozostałe” (Daniel 2:40).
Wreszcie stopy z mieszanki gliny i żelaza „będą królestwem podzielonym” (Daniel 2:41). W czasie istnienia tego ostatniego imperium światowego „skała” rozbije je wszystkie na kawałki, co jest przepowiednią, że „Bóg [...] ustanowi królestwo, które nigdy nie zostanie zniszczone” (Daniel 2:44). Wszystkie poprzednie królestwa ziemskie zostaną zniszczone.
Sen ponad 2500 lat później
Pierwsze cztery królestwa zidentyfikowano jako imperia babilońskie, perskie, greckie i rzymskie. Identyfikacja ta wynika z przebiegu historii, który pokrywa się z dalszymi proroctwami. Daniel już wcześniej powiedział, że Babilon, a konkretnie Nabuchodonozor, był głową ze złota (Daniel 2:38). Babilon upadł pod naporem królestwa Medów i Persów (Daniel 5:26-31). Grecja stała się następcą imperium medo-perskiego (Daniel 8:20-21; 10:20 - 11:14). Imperium „żelaznym” może być tylko Rzym.
Opinie na temat piątego imperium są podzielone. Niektórzy próbowali zidentyfikować różne okresy w historii Europy jako stopy z gliny i żelaza; inni twierdzą, że stopy reprezentują podzielone pozostałości Rzymu przed rzekomym „podbojem” przez chrześcijaństwo. Jeszcze inni uważają, że imperium z gliny/żelaza dopiero nadejdzie: królestwo Antychrysta będzie „odrodzonym imperium rzymskim”. Ostatnia teoria wydaje się najlepsza. Z Apokalipsy 17:12-13 wiemy, że Antychryst będzie przewodził koalicji dziesięciu narodów (dziesięć palców u stóp posągu?). Wiemy też, że Chrystus pokona siły Antychrysta (Apokalipsa 17:14). Następnie Jezus ustanowi swoje królestwo – skała rozbije posąg – a królestwa tego świata „staną się królestwem naszego Pana i Jego Chrystusa, i będzie królował na wieki wieków” (Objawienie 11:15).
Wielu uczonych porównało sen Nabuchodonozora z Księgi Daniela 2 z wizją Daniela z rozdziału 7. Oba fragmenty ujawniają nadchodzące królestwa świata, ale symbolika w każdym z nich jest uderzająco różna. Pogański król postrzega królestwa tego świata jako imponujące dzieło sztuki, imponujące rozmiarem, wartością i wielkością (choć z glinianymi stopami). Prorok Boży postrzega te same królestwa jako dziwaczne, nienaturalne bestie, przerażające wyglądem i zachowaniem. Jest to różnica perspektywy: tam, gdzie człowiek widzi okazały, lśniący hołd dla siebie samego, Bóg widzi menażerię aberracji. „Nie pragnijmy próżnej chwały” (Galacjan 5:26, KJV).
Informacje o bohaterach
Król Nabuchodonozor panował w latach 605-562 p.n.e., znacznie rozszerzając imperium babilońskie, podbijając Jerozolimę i deportując Żydów. Daniel był jednym z tych, którzy zostali deportowani z Izraela i otrzymali wykształcenie w pałacu królewskim. Kiedy Bóg obdarzył Daniela mądrością potrzebną do zinterpretowania snu króla, zapoczątkowało to długą karierę Daniela jako przywódcy politycznego, zaufanego doradcy i znanego proroka.
Groźba Nabuchodonozora
Pewnej nocy Nabuchodonozor obudził się przerażony snem. Król wezwał swoich magów, aby zinterpretowali koszmar. Była to standardowa procedura w kulturze, która przywiązywała dużą wagę do snów i ich znaczenia. Jednak król dodał bezprecedensowy wymóg: „Powiedzcie mi, jaki miałem sen, i zinterpretujcie go” (Daniel 2:5). Tak więc królewscy mędrcy musieli nie tylko zinterpretować sen, ale także opowiedzieć go. Karą za niepowodzenie była śmierć: każdy mag, czarownik, czarodziej i astrolog w królestwie miał zostać stracony. Zaniepokojeni magowie odpowiedzieli: „To, o co prosi król, jest zbyt trudne. Nikt nie może tego wyjawić królowi, z wyjątkiem bogów, a oni nie żyją wśród ludzi” (Daniel 2:11). Kiedy Daniel usłyszał o tym, postanowił udowodnić królowi moc Boga (Daniel 2:18).
Odpowiedź Daniela: sen
Daniel poprosił króla o trochę czasu na odkrycie znaczenia snu, a następnie modlił się przez całą noc wraz z trzema innymi wygnańcami. Bóg objawił mu sen, a Daniel i jego przyjaciele wielbili Boga (Daniel 2:19-23). Następnego ranka udał się do króla i opowiedział mu o śnie.
W śnie pojawił się ogromny, wspaniały posąg mężczyzny. Jego głowa była „z czystego złota, klatka piersiowa i ramiona ze srebra, brzuch i uda z brązu, nogi z żelaza, a stopy częściowo z żelaza, a częściowo z wypalanej gliny” (Daniel 2:32-33). Następnie skała „nie wyciosana rękami ludzkimi” (Daniel 2:34) uderzyła w stopę posągu i cały obraz „stał się jak plewy na klepisku”, podczas gdy kamień „stał się ogromną górą i wypełnił całą ziemię” (Daniel 2:35). Nawiasem mówiąc, ta wizja dała nam współczesne wyrażenie „gliniane stopy”, oznaczające „ukrytą wadę lub słabość”.
Odpowiedź Daniela: interpretacja
Interpretacja Daniela, podana mu przez Boga, wyjaśnia, że posąg reprezentuje serię królestw, z których każde jest mniej chwalebne od poprzedniego, na co wskazuje malejąca wartość metali. Daniel identyfikuje Nabuchodonozora jako głowę ze złota, stwierdzając, że Bóg dał Nabuchodonozorowi wielką władzę (Daniel 2:37-38). Kolejne królestwo, które powstanie, będzie gorsze od Babilonu, podobnie jak następne. „W końcu powstanie czwarte królestwo, silne jak żelazo. [...] Zmiażdży i złamie wszystkie pozostałe” (Daniel 2:40).
Wreszcie stopy z mieszanki gliny i żelaza „będą królestwem podzielonym” (Daniel 2:41). W czasie istnienia tego ostatniego imperium światowego „skała” rozbije je wszystkie na kawałki, co jest przepowiednią, że „Bóg [...] ustanowi królestwo, które nigdy nie zostanie zniszczone” (Daniel 2:44). Wszystkie poprzednie królestwa ziemskie zostaną zniszczone.
Sen ponad 2500 lat później
Pierwsze cztery królestwa zidentyfikowano jako imperia babilońskie, perskie, greckie i rzymskie. Identyfikacja ta wynika z przebiegu historii, który pokrywa się z dalszymi proroctwami. Daniel już wcześniej powiedział, że Babilon, a konkretnie Nabuchodonozor, był głową ze złota (Daniel 2:38). Babilon upadł pod naporem królestwa Medów i Persów (Daniel 5:26-31). Grecja stała się następcą imperium medo-perskiego (Daniel 8:20-21; 10:20 - 11:14). Imperium „żelaznym” może być tylko Rzym.
Opinie na temat piątego imperium są podzielone. Niektórzy próbowali zidentyfikować różne okresy w historii Europy jako stopy z gliny i żelaza; inni twierdzą, że stopy reprezentują podzielone pozostałości Rzymu przed rzekomym „podbojem” przez chrześcijaństwo. Jeszcze inni uważają, że imperium z gliny/żelaza dopiero nadejdzie: królestwo Antychrysta będzie „odrodzonym imperium rzymskim”. Ostatnia teoria wydaje się najlepsza. Z Apokalipsy 17:12-13 wiemy, że Antychryst będzie przewodził koalicji dziesięciu narodów (dziesięć palców u stóp posągu?). Wiemy też, że Chrystus pokona siły Antychrysta (Apokalipsa 17:14). Następnie Jezus ustanowi swoje królestwo – skała rozbije posąg – a królestwa tego świata „staną się królestwem naszego Pana i Jego Chrystusa, i będzie królował na wieki wieków” (Objawienie 11:15).
Wielu uczonych porównało sen Nabuchodonozora z Księgi Daniela 2 z wizją Daniela z rozdziału 7. Oba fragmenty ujawniają nadchodzące królestwa świata, ale symbolika w każdym z nich jest uderzająco różna. Pogański król postrzega królestwa tego świata jako imponujące dzieło sztuki, imponujące rozmiarem, wartością i wielkością (choć z glinianymi stopami). Prorok Boży postrzega te same królestwa jako dziwaczne, nienaturalne bestie, przerażające wyglądem i zachowaniem. Jest to różnica perspektywy: tam, gdzie człowiek widzi okazały, lśniący hołd dla siebie samego, Bóg widzi menażerię aberracji. „Nie pragnijmy próżnej chwały” (Galacjan 5:26, KJV).