Pytanie
Kim jest leń? Czego naucza Księga Przysłów o byciu leniwym?
Odpowiedź
Leń to ktoś, kto jest z natury leniwy lub nieaktywny. Taka osoba nie bierze osobistej odpowiedzialności za swoje życie. Słowo „leń” pojawia się 14 razy w Księdze Przysłów. W każdym przypadku Biblia potępia lenistwo i ostrzega przed konsekwencjami bycia leniem.
W Księdze Przysłów 6:9 zadano dwa retoryczne pytania, podkreślające jedną z głównych cech lenia: „Jak długo będziesz leżał, leniwcze? / Kiedy wstaniesz ze snu?”. Werset 6 nakazuje leniowi wyciągnąć wnioski z pracowitości owadów: „Idź do mrówki, leniwcze, / przyglądaj się jej postępowaniu i bądź mądry!”.
W Księdze Przysłów 10:26 czytamy: „Jak ocet dla zębów i dym dla oczu, / tak są leniwcy dla tych, którzy ich wysyłają”. Leniwiec jest uciążliwym pracownikiem; żaden szef nie chce zatrudniać nieefektywnego leniwca.
W Księdze Przysłów 13:4 czytamy: „Apetyt leniwca nigdy nie jest zaspokojony, / ale pragnienia pracowitych są w pełni zaspokojone”. W tym antynomicznym przysłowiu leniwiec jest przeciwstawiony pracowitemu. Leniwy człowiek ma niespełnione pragnienia właśnie dlatego, że nie podejmuje działań.
W Księdze Przysłów 19:24 użyto humoru, aby podkreślić znaczenie lenistwa: „Leniwiec zanurza rękę w naczyniu, ale nawet nie podnosi jej do ust!”. Bycie zbyt leniwym, aby podnieść widelec do ust – to prawdziwe lenistwo!
W Księdze Przysłów 20:4 czytamy: „Leniwcy nie orzą w porę, / więc w czasie żniw szukają, ale nic nie znajdują”. Ponieważ leń nie pracuje ciężko ani nie planuje z wyprzedzeniem, nie ma tego, czego potrzebuje do życia. Leniwcy wydają się nie rozumieć prawa siania i zbierania, ponieważ oczekują korzyści z pracy, nie wykonując jej.
W Księdze Przysłów 21:25 powtórzono motyw lenistwa prowadzącego do niedostatku: „Pragnienie leniwca będzie dla niego zgubą, / ponieważ jego ręce nie chcą pracować”.
Księga Przysłów 22:13 przedstawia humorystyczny obraz wymówek leniwca: „Leniwiec mówi: «Na zewnątrz jest lew! Zginę na rynku!’”. Ta skrajna wymówka byłaby jak dzisiejsze stwierdzenie: „Na autostradzie może biegać dziki niedźwiedź, więc lepiej nie pójdę do pracy”. Dla większości ludzi możliwość pojawienia się szalejącego niedźwiedzia jest tak odległa, że aż śmieszna – i z pewnością nie jest to powód do opuszczenia pracy.
W Księdze Przysłów 26:14 ponownie wyśmiewa się zamiłowanie lenia do snu, używając symbolicznej paralelności: „Jak drzwi obracają się na zawiasach, tak leń na swoim łóżku”. Kolejne dwa wersety dopełniają obraz leniwego człowieka: „Leniwiec zanurza rękę w naczyniu, ale nie chce jej ponownie podnieść do ust. Leniwiec jest w swoich oczach mądrzejszy niż siedmiu mężczyzn, którzy potrafią udzielić rozsądnej odpowiedzi”. Na uwagę zasługuje wysokie mniemanie lenia o sobie samym: uważa się za mądrego, ponieważ nie pracuje; bez względu na to, ile rozsądnych argumentów mu się przedstawia, upiera się przy swoim przekonaniu, że jest mądrym człowiekiem.
Leniwiec to osoba, która ma zdolność do pracy, ale odmawia jej wykonywania. Brakuje mu motywacji, osobistej odpowiedzialności i zdrowego rozsądku, aby zaspokoić swoje potrzeby. Lubi spać i nie lubi pracować. Leniwcy są wezwani do działania, do ciężkiej pracy, aby czcić Boga swoim życiem. „Kto nie chce pracować, niech też nie je” (2 Tesaloniczan 3:10).
W Księdze Przysłów 6:9 zadano dwa retoryczne pytania, podkreślające jedną z głównych cech lenia: „Jak długo będziesz leżał, leniwcze? / Kiedy wstaniesz ze snu?”. Werset 6 nakazuje leniowi wyciągnąć wnioski z pracowitości owadów: „Idź do mrówki, leniwcze, / przyglądaj się jej postępowaniu i bądź mądry!”.
W Księdze Przysłów 10:26 czytamy: „Jak ocet dla zębów i dym dla oczu, / tak są leniwcy dla tych, którzy ich wysyłają”. Leniwiec jest uciążliwym pracownikiem; żaden szef nie chce zatrudniać nieefektywnego leniwca.
W Księdze Przysłów 13:4 czytamy: „Apetyt leniwca nigdy nie jest zaspokojony, / ale pragnienia pracowitych są w pełni zaspokojone”. W tym antynomicznym przysłowiu leniwiec jest przeciwstawiony pracowitemu. Leniwy człowiek ma niespełnione pragnienia właśnie dlatego, że nie podejmuje działań.
W Księdze Przysłów 19:24 użyto humoru, aby podkreślić znaczenie lenistwa: „Leniwiec zanurza rękę w naczyniu, ale nawet nie podnosi jej do ust!”. Bycie zbyt leniwym, aby podnieść widelec do ust – to prawdziwe lenistwo!
W Księdze Przysłów 20:4 czytamy: „Leniwcy nie orzą w porę, / więc w czasie żniw szukają, ale nic nie znajdują”. Ponieważ leń nie pracuje ciężko ani nie planuje z wyprzedzeniem, nie ma tego, czego potrzebuje do życia. Leniwcy wydają się nie rozumieć prawa siania i zbierania, ponieważ oczekują korzyści z pracy, nie wykonując jej.
W Księdze Przysłów 21:25 powtórzono motyw lenistwa prowadzącego do niedostatku: „Pragnienie leniwca będzie dla niego zgubą, / ponieważ jego ręce nie chcą pracować”.
Księga Przysłów 22:13 przedstawia humorystyczny obraz wymówek leniwca: „Leniwiec mówi: «Na zewnątrz jest lew! Zginę na rynku!’”. Ta skrajna wymówka byłaby jak dzisiejsze stwierdzenie: „Na autostradzie może biegać dziki niedźwiedź, więc lepiej nie pójdę do pracy”. Dla większości ludzi możliwość pojawienia się szalejącego niedźwiedzia jest tak odległa, że aż śmieszna – i z pewnością nie jest to powód do opuszczenia pracy.
W Księdze Przysłów 26:14 ponownie wyśmiewa się zamiłowanie lenia do snu, używając symbolicznej paralelności: „Jak drzwi obracają się na zawiasach, tak leń na swoim łóżku”. Kolejne dwa wersety dopełniają obraz leniwego człowieka: „Leniwiec zanurza rękę w naczyniu, ale nie chce jej ponownie podnieść do ust. Leniwiec jest w swoich oczach mądrzejszy niż siedmiu mężczyzn, którzy potrafią udzielić rozsądnej odpowiedzi”. Na uwagę zasługuje wysokie mniemanie lenia o sobie samym: uważa się za mądrego, ponieważ nie pracuje; bez względu na to, ile rozsądnych argumentów mu się przedstawia, upiera się przy swoim przekonaniu, że jest mądrym człowiekiem.
Leniwiec to osoba, która ma zdolność do pracy, ale odmawia jej wykonywania. Brakuje mu motywacji, osobistej odpowiedzialności i zdrowego rozsądku, aby zaspokoić swoje potrzeby. Lubi spać i nie lubi pracować. Leniwcy są wezwani do działania, do ciężkiej pracy, aby czcić Boga swoim życiem. „Kto nie chce pracować, niech też nie je” (2 Tesaloniczan 3:10).