Pytanie
Czym jest Pieśń Mojżesza (Księga Powtórzonego Prawa 32:1-43)?
Odpowiedź
Mojżesz napisał co najmniej trzy pieśni. Jedna z nich została zaśpiewana po przejściu przez Morze Czerwone (Księga Wyjścia 15), druga została zapisana w Psalmie 90, a trzecia została napisana w ostatnich dniach życia Mojżesza, w Księdze Powtórzonego Prawa 32.
Gdy zbliżał się koniec jego życia na ziemi, Mojżesz zakończył kilka spraw związanych ze swoją służbą, postępując zgodnie z Bożymi instrukcjami, aby wszystko uporządkować. Bóg nakazał Mojżeszowi napisać pieśń, powszechnie nazywaną „Pieśnią Mojżesza”, i nauczyć ją lud (Księga Powtórzonego Prawa 31:19, 30). Następnie Pan powierzył to zadanie Jozuemu, następcy Mojżesza (werset 23). W końcu Mojżesz spisał całe Prawo, które otrzymał od Boga (werset 24) i przekazał je Lewitom, aby przechowywali je wraz z Arką Przymierza (werset 25).
Bóg wymagał od Izraelitów, aby nauczyli się Pieśni Mojżesza w oczekiwaniu na ich przyszłe odstępstwo w Ziemi Obiecanej. Bóg wiedział, że pomimo Jego błogosławieństw Izrael odwróci się od Niego i pójdzie za innymi bogami, co sprowadzi boski sąd. Kiedy to się stanie, pieśń, której nauczyły się poprzednie pokolenia, „będzie świadczyć przeciwko nim. Kiedy spadną na nich liczne nieszczęścia i klęski, pieśń ta będzie świadczyć przeciwko nim” (Księga Powtórzonego Prawa 31:19, 21). Pieśń Mojżesza miała zarówno cel proroczy (przewidywała odstępstwo narodu), jak i dydaktyczny (uczyła o wierności Boga i konsekwencjach grzechu).
Pieśń, którą Mojżesz recytował ludowi, zajmuje większą część rozdziału 32. Księga Powtórzonego Prawa 32:44 mówi, że Jozue pomagał Mojżeszowi w recytacji tej natchnionej pieśni. Tego samego dnia, w którym Izraelici nauczyli się Pieśni Mojżesza, Bóg polecił Mojżeszowi wspiąć się na górę Nebo, gdzie miał spocząć (wersety 48–50).
Pieśń rozpoczyna się powszechnym wezwaniem do słuchania, po którym następuje uwielbienie sprawiedliwego, wiernego i prawego Boga (Księga Powtórzonego Prawa 32:1–4). W przeciwieństwie do wierności Boga stoi niewierność Izraela (wersety 5–6). Następnie pieśń przytacza historię Izraela od czasów niewoli w Egipcie, poprzez wędrówkę po pustyni, aż po osiedlenie się w Ziemi Obiecanej (wersety 7–14). Pieśń Mojżesza nabiera następnie charakteru proroczego: przepowiada przyszłą niewdzięczność i bałwochwalstwo Izraela, a także sąd Boży za ich grzechy (wersety 15–31). Następnie Bóg obiecuje pomścić Izrael na jego (i swoich) wrogach, okazując współczucie swojemu ludowi (wersety 32–42). Pieśń kończy się radosnym akcentem, ponieważ kara Boża minęła, sprawiedliwość została przywrócona, a ziemia Izraela oczyszczona (werset 43).
Głównym tematem Pieśni Mojżesza jest wierność Boga. Cztery razy w pieśni nazywany jest On „Skałą” (Księga Powtórzonego Prawa 32:15, 18, 30–31). Nawet gdy lud Boży podąża za kaprysami i ufa słabym bogom, Bóg pozostaje ich niezachwianym, niezmiennym Źródłem Zbawienia.
Ostatnie słowa Pieśni Mojżesza to obietnica, że Bóg „dokona przebłagania za swoją ziemię i swój lud” (Księga Powtórzonego Prawa 32:43). Jest to znacząca obietnica, ponieważ przebłaganiem za lud Boży jest nic innego jak ofiara z własnego Syna, Jezusa Chrystusa (List do Kolosan 1:20).
Gdy zbliżał się koniec jego życia na ziemi, Mojżesz zakończył kilka spraw związanych ze swoją służbą, postępując zgodnie z Bożymi instrukcjami, aby wszystko uporządkować. Bóg nakazał Mojżeszowi napisać pieśń, powszechnie nazywaną „Pieśnią Mojżesza”, i nauczyć ją lud (Księga Powtórzonego Prawa 31:19, 30). Następnie Pan powierzył to zadanie Jozuemu, następcy Mojżesza (werset 23). W końcu Mojżesz spisał całe Prawo, które otrzymał od Boga (werset 24) i przekazał je Lewitom, aby przechowywali je wraz z Arką Przymierza (werset 25).
Bóg wymagał od Izraelitów, aby nauczyli się Pieśni Mojżesza w oczekiwaniu na ich przyszłe odstępstwo w Ziemi Obiecanej. Bóg wiedział, że pomimo Jego błogosławieństw Izrael odwróci się od Niego i pójdzie za innymi bogami, co sprowadzi boski sąd. Kiedy to się stanie, pieśń, której nauczyły się poprzednie pokolenia, „będzie świadczyć przeciwko nim. Kiedy spadną na nich liczne nieszczęścia i klęski, pieśń ta będzie świadczyć przeciwko nim” (Księga Powtórzonego Prawa 31:19, 21). Pieśń Mojżesza miała zarówno cel proroczy (przewidywała odstępstwo narodu), jak i dydaktyczny (uczyła o wierności Boga i konsekwencjach grzechu).
Pieśń, którą Mojżesz recytował ludowi, zajmuje większą część rozdziału 32. Księga Powtórzonego Prawa 32:44 mówi, że Jozue pomagał Mojżeszowi w recytacji tej natchnionej pieśni. Tego samego dnia, w którym Izraelici nauczyli się Pieśni Mojżesza, Bóg polecił Mojżeszowi wspiąć się na górę Nebo, gdzie miał spocząć (wersety 48–50).
Pieśń rozpoczyna się powszechnym wezwaniem do słuchania, po którym następuje uwielbienie sprawiedliwego, wiernego i prawego Boga (Księga Powtórzonego Prawa 32:1–4). W przeciwieństwie do wierności Boga stoi niewierność Izraela (wersety 5–6). Następnie pieśń przytacza historię Izraela od czasów niewoli w Egipcie, poprzez wędrówkę po pustyni, aż po osiedlenie się w Ziemi Obiecanej (wersety 7–14). Pieśń Mojżesza nabiera następnie charakteru proroczego: przepowiada przyszłą niewdzięczność i bałwochwalstwo Izraela, a także sąd Boży za ich grzechy (wersety 15–31). Następnie Bóg obiecuje pomścić Izrael na jego (i swoich) wrogach, okazując współczucie swojemu ludowi (wersety 32–42). Pieśń kończy się radosnym akcentem, ponieważ kara Boża minęła, sprawiedliwość została przywrócona, a ziemia Izraela oczyszczona (werset 43).
Głównym tematem Pieśni Mojżesza jest wierność Boga. Cztery razy w pieśni nazywany jest On „Skałą” (Księga Powtórzonego Prawa 32:15, 18, 30–31). Nawet gdy lud Boży podąża za kaprysami i ufa słabym bogom, Bóg pozostaje ich niezachwianym, niezmiennym Źródłem Zbawienia.
Ostatnie słowa Pieśni Mojżesza to obietnica, że Bóg „dokona przebłagania za swoją ziemię i swój lud” (Księga Powtórzonego Prawa 32:43). Jest to znacząca obietnica, ponieważ przebłaganiem za lud Boży jest nic innego jak ofiara z własnego Syna, Jezusa Chrystusa (List do Kolosan 1:20).