Pytanie
Dlaczego faraon nadał Józefowi tak wielką władzę?
Odpowiedź
Faraon nadał Józefowi pozycję władzy w Egipcie, ponieważ Józef poprawnie zinterpretował sny faraona. Bóg dał Józefowi zdolność interpretowania snów króla oraz mądrość, by zalecić mu sposób postępowania. Propozycja Józefa „spodobała się faraonowi i wszystkim jego urzędnikom. Faraon zapytał ich więc: «Czy znajdziemy kogoś takiego jak ten człowiek, w którym jest duch Boży?». Następnie faraon rzekł do Józefa: „Skoro Bóg objawił ci to wszystko, nie ma nikogo tak roztropnego i mądrego jak ty. Będziesz zarządzał moim pałacem, a cały mój lud będzie podporządkowywał się twoim rozkazom. Tylko w kwestii tronu będę większy od ciebie” (Rdz 41:37–40).
Faraon wierzył, że Józef posiada duchową moc, która przyniesie korzyści jego krajowi. W tamtych czasach w Egipcie bardzo poważnie traktowano moce duchowe, więc faraon natychmiast mianował Józefa swoim zastępcą. Co ciekawe, jest to trzeci przypadek w Księdze Rodzaju, kiedy duchowe życie Józefa przemawia do niewierzących.
Pierwszy raz miało to miejsce, gdy Józef służył w domu Potifara. „Gdy [Potifar] zobaczył, że Pan jest z [Józefem] i że Pan sprawia, że wszystko, co robi, kończy się sukcesem, Józef znalazł łaskę w jego oczach i został jego sługą. Potifar powierzył mu zarządzanie swoim domem i powierzył mu wszystko, co posiadał. Od czasu, gdy powierzył mu zarządzanie swoim domem i wszystkim, co posiadał, Pan błogosławił dom Egipcjanina dzięki Józefowi. Błogosławieństwo Pana spoczywało na wszystkim, co posiadał Potifar, zarówno w domu, jak i na polu” (Rdz 39,3-5).
Drugi przypadek miał miejsce podczas pobytu Józefa w więzieniu. „Pan był z [Józefem]; okazał mu łaskawość i sprawił, że znalazł się w łaskach naczelnika więzienia. Naczelnik powierzył Józefowi nadzór nad wszystkimi więźniami i uczynił go odpowiedzialnym za wszystko, co się tam działo. Naczelnik nie zwracał uwagi na nic, co było pod opieką Józefa, ponieważ Pan był z Józefem i sprawiał, że wszystko, co robił, kończyło się sukcesem” (Rdz 39:21–23).
We wszystkich trzech przypadkach – u Potifara, u naczelnika i u faraona – Pan był z Józefem i sprawił, że odnosił sukcesy. W Księdze Rodzaju nacisk kładziony jest nie na to, jak wielki był Józef, ale na to, jak Bóg go pobłogosławił. Józef został wykorzystany przez Boga do zachowania potomków Abrahama, przez których Bóg pobłogosławił cały świat (Rdz 12:3).
W przeciwieństwie do łaskawości okazywanej Józefowi przez Egipcjan, jego starsi bracia trzykrotnie nim pogardzili, a następnie sprzedali w niewolę. Za pierwszym razem mieli mu za złe jego wielobarwną szatę, która symbolizowała władzę (Rdz 37:4). Za drugim razem bracia mieli pretensje do Józefa z powodu snu, który wskazywał, że jego rodzina pewnego dnia pokłoni się przed nim – sen ten ostatecznie się spełnił (Rdz 37:8). Za trzecim razem bracia byli „zazdrośni”, gdy Józef opowiedział im podobny sen (Rdz 37:11). Wkrótce potem wrzucili Józefa do studni, sprzedali go w niewolę i przekonali ojca, że Józef został zabity przez dzikie zwierzęta.
Haniebne działania rodziny Józefa stanowią wyraźny kontrast w stosunku do Bożego działania w życiu Józefa w Egipcie. W swojej rodzinie Józef był trzykrotnie pogardzany, a następnie odrzucony. W Egipcie Józef trzykrotnie zinterpretował sny i został przyjęty jako przywódca przez pogańskiego władcę. Bóg wyniósł nieoczekiwaną osobę z najniższej pozycji do najwyższego poziomu wpływów. Władza polityczna Józefa była darem najwyższej mocy Boga w realizacji Jego planu (zob. Księga Daniela 2:21).
Faraon wierzył, że Józef posiada duchową moc, która przyniesie korzyści jego krajowi. W tamtych czasach w Egipcie bardzo poważnie traktowano moce duchowe, więc faraon natychmiast mianował Józefa swoim zastępcą. Co ciekawe, jest to trzeci przypadek w Księdze Rodzaju, kiedy duchowe życie Józefa przemawia do niewierzących.
Pierwszy raz miało to miejsce, gdy Józef służył w domu Potifara. „Gdy [Potifar] zobaczył, że Pan jest z [Józefem] i że Pan sprawia, że wszystko, co robi, kończy się sukcesem, Józef znalazł łaskę w jego oczach i został jego sługą. Potifar powierzył mu zarządzanie swoim domem i powierzył mu wszystko, co posiadał. Od czasu, gdy powierzył mu zarządzanie swoim domem i wszystkim, co posiadał, Pan błogosławił dom Egipcjanina dzięki Józefowi. Błogosławieństwo Pana spoczywało na wszystkim, co posiadał Potifar, zarówno w domu, jak i na polu” (Rdz 39,3-5).
Drugi przypadek miał miejsce podczas pobytu Józefa w więzieniu. „Pan był z [Józefem]; okazał mu łaskawość i sprawił, że znalazł się w łaskach naczelnika więzienia. Naczelnik powierzył Józefowi nadzór nad wszystkimi więźniami i uczynił go odpowiedzialnym za wszystko, co się tam działo. Naczelnik nie zwracał uwagi na nic, co było pod opieką Józefa, ponieważ Pan był z Józefem i sprawiał, że wszystko, co robił, kończyło się sukcesem” (Rdz 39:21–23).
We wszystkich trzech przypadkach – u Potifara, u naczelnika i u faraona – Pan był z Józefem i sprawił, że odnosił sukcesy. W Księdze Rodzaju nacisk kładziony jest nie na to, jak wielki był Józef, ale na to, jak Bóg go pobłogosławił. Józef został wykorzystany przez Boga do zachowania potomków Abrahama, przez których Bóg pobłogosławił cały świat (Rdz 12:3).
W przeciwieństwie do łaskawości okazywanej Józefowi przez Egipcjan, jego starsi bracia trzykrotnie nim pogardzili, a następnie sprzedali w niewolę. Za pierwszym razem mieli mu za złe jego wielobarwną szatę, która symbolizowała władzę (Rdz 37:4). Za drugim razem bracia mieli pretensje do Józefa z powodu snu, który wskazywał, że jego rodzina pewnego dnia pokłoni się przed nim – sen ten ostatecznie się spełnił (Rdz 37:8). Za trzecim razem bracia byli „zazdrośni”, gdy Józef opowiedział im podobny sen (Rdz 37:11). Wkrótce potem wrzucili Józefa do studni, sprzedali go w niewolę i przekonali ojca, że Józef został zabity przez dzikie zwierzęta.
Haniebne działania rodziny Józefa stanowią wyraźny kontrast w stosunku do Bożego działania w życiu Józefa w Egipcie. W swojej rodzinie Józef był trzykrotnie pogardzany, a następnie odrzucony. W Egipcie Józef trzykrotnie zinterpretował sny i został przyjęty jako przywódca przez pogańskiego władcę. Bóg wyniósł nieoczekiwaną osobę z najniższej pozycji do najwyższego poziomu wpływów. Władza polityczna Józefa była darem najwyższej mocy Boga w realizacji Jego planu (zob. Księga Daniela 2:21).