Pytanie
Co oznacza fragment z Księgi Jonasza 4:11 o ludziach, którzy nie potrafią odróżnić prawej ręki od lewej?
Odpowiedź
W Księdze Jonasza 4:11 Bóg mówi o „ponad 120 000 osób, które nie odróżniają prawej ręki od lewej”. Kim jest tych 120 000 osób?
Po pierwsze, z kontekstu wynika, że byli to mieszkańcy Niniwy. Jonasz był rozgniewany miłosierdziem Boga wobec mieszkańców Niniwy, którzy pokutowali po wysłuchaniu jego kazań. Rozdział 4 skupia się konkretnie na miłości Boga do mieszkańców Niniwy i Jego miłosierdziu w odpowiedzi na ich pokutę.
Jednak dokładna tożsamość tych 120 000 mieszkańców Niniwy jest problematyczna. Wyrażenie „którzy nie odróżniają prawej ręki od lewej” nie występuje w żadnym innym fragmencie Biblii ani w porównywalnej literaturze hebrajskiej. Wyrażenie to interpretuje się jako odnoszące się albo do małych dzieci, które nie nauczyły się jeszcze odróżniać prawej ręki od lewej, albo do dorosłych, którzy nie rozumieją różnicy między dobrem a złem.
Ci, którzy dochodzą do wniosku, że 120 000 to małe dzieci, odwołują się do dosłownego rozumienia słów użytych we współczesnych tłumaczeniach. Pomysł nieodróżniania „prawej” od „lewej” strony naturalnie przywodzi na myśl małe dzieci – zazwyczaj w wieku pięciu lat i młodsze – które nie rozumieją tej różnicy. Jednak gdyby w Niniwie mieszkało 120 000 małych dzieci, populacja miasta musiałaby wynosić co najmniej 600 000. Problem polega na tym, że zgodnie z danymi opartymi na znaleziskach archeologicznych obszar w obrębie murów miejskich nie mógł pomieścić więcej niż 175 000 osób. (Zobacz http://www.studylight.org/dic/hbd/view.cgi?number=T4620).
Ci, którzy dochodzą do wniosku, że 120 000 osób to wszyscy mieszkańcy Niniwy, przedstawiają szereg przekonujących dowodów. Po pierwsze, hebrajskie słowo przetłumaczone jako „ludzie” w Księdze Jonasza 4:11 jest ogólnym słowem oznaczającym „ludzi”, a nie hebrajskim słowem oznaczającym „dzieci”. Z językowego punktu widzenia dowody przemawiają za szerszą interpretacją, która obejmuje wszystkich mieszkańców Niniwy.
Ponadto najbliższe biblijne paralele odnoszą się do różnicy między tymi, którzy znają Prawo Pana, a tymi, którzy go nie znają. Na przykład w Księdze Koheleta 10:2 czytamy: „Serce mądrego skłania się ku prawicy, a serce głupiego ku lewicy”. Biblia często mówi o niegodziwych jako o tych, którzy nie znają Boga (Przysłów 28:5; Galacjan 4:8; 1 Tesaloniczan 4:5; 1 Jana 4:8). Na krzyżu Jezus modlił się do Ojca, aby przebaczył Jego mordercom, „bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23:34; zob. także Dz 17:23, 30 i 1 Tm 1:13). W Księdze Ozeasza 4:6 czytamy: „Mój lud ginie z powodu braku wiedzy”.
Ponadto w Księdze Jonasza 4:11 znajduje się paralela między ludźmi a zwierzętami w Niniwie. Bardziej prawdopodobne jest, że paralela ta odnosi się do wszystkich ludzi/wszystkich zwierząt, a nie tylko do małych dzieci i zwierząt.
Wreszcie, sensowne jest, aby liczba 120 000 obejmowała wszystkich mieszkańców Niniwy, ponieważ Bóg okazał miłosierdzie całemu miastu, a nie tylko jego małym dzieciom i zwierzętom.
Jonasz 4:11 najprawdopodobniej odnosi się do tych, którzy, mówiąc duchowo, nie potrafią odróżnić prawej strony od lewej. Werset ten pokazuje, że Bóg lituje się nad duchową ślepotą pogan. Pragnieniem Boga jest rozszerzenie Jego zbawienia na wszystkich, którzy się upamiętają i zwracają się do Niego.
Po pierwsze, z kontekstu wynika, że byli to mieszkańcy Niniwy. Jonasz był rozgniewany miłosierdziem Boga wobec mieszkańców Niniwy, którzy pokutowali po wysłuchaniu jego kazań. Rozdział 4 skupia się konkretnie na miłości Boga do mieszkańców Niniwy i Jego miłosierdziu w odpowiedzi na ich pokutę.
Jednak dokładna tożsamość tych 120 000 mieszkańców Niniwy jest problematyczna. Wyrażenie „którzy nie odróżniają prawej ręki od lewej” nie występuje w żadnym innym fragmencie Biblii ani w porównywalnej literaturze hebrajskiej. Wyrażenie to interpretuje się jako odnoszące się albo do małych dzieci, które nie nauczyły się jeszcze odróżniać prawej ręki od lewej, albo do dorosłych, którzy nie rozumieją różnicy między dobrem a złem.
Ci, którzy dochodzą do wniosku, że 120 000 to małe dzieci, odwołują się do dosłownego rozumienia słów użytych we współczesnych tłumaczeniach. Pomysł nieodróżniania „prawej” od „lewej” strony naturalnie przywodzi na myśl małe dzieci – zazwyczaj w wieku pięciu lat i młodsze – które nie rozumieją tej różnicy. Jednak gdyby w Niniwie mieszkało 120 000 małych dzieci, populacja miasta musiałaby wynosić co najmniej 600 000. Problem polega na tym, że zgodnie z danymi opartymi na znaleziskach archeologicznych obszar w obrębie murów miejskich nie mógł pomieścić więcej niż 175 000 osób. (Zobacz http://www.studylight.org/dic/hbd/view.cgi?number=T4620).
Ci, którzy dochodzą do wniosku, że 120 000 osób to wszyscy mieszkańcy Niniwy, przedstawiają szereg przekonujących dowodów. Po pierwsze, hebrajskie słowo przetłumaczone jako „ludzie” w Księdze Jonasza 4:11 jest ogólnym słowem oznaczającym „ludzi”, a nie hebrajskim słowem oznaczającym „dzieci”. Z językowego punktu widzenia dowody przemawiają za szerszą interpretacją, która obejmuje wszystkich mieszkańców Niniwy.
Ponadto najbliższe biblijne paralele odnoszą się do różnicy między tymi, którzy znają Prawo Pana, a tymi, którzy go nie znają. Na przykład w Księdze Koheleta 10:2 czytamy: „Serce mądrego skłania się ku prawicy, a serce głupiego ku lewicy”. Biblia często mówi o niegodziwych jako o tych, którzy nie znają Boga (Przysłów 28:5; Galacjan 4:8; 1 Tesaloniczan 4:5; 1 Jana 4:8). Na krzyżu Jezus modlił się do Ojca, aby przebaczył Jego mordercom, „bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23:34; zob. także Dz 17:23, 30 i 1 Tm 1:13). W Księdze Ozeasza 4:6 czytamy: „Mój lud ginie z powodu braku wiedzy”.
Ponadto w Księdze Jonasza 4:11 znajduje się paralela między ludźmi a zwierzętami w Niniwie. Bardziej prawdopodobne jest, że paralela ta odnosi się do wszystkich ludzi/wszystkich zwierząt, a nie tylko do małych dzieci i zwierząt.
Wreszcie, sensowne jest, aby liczba 120 000 obejmowała wszystkich mieszkańców Niniwy, ponieważ Bóg okazał miłosierdzie całemu miastu, a nie tylko jego małym dzieciom i zwierzętom.
Jonasz 4:11 najprawdopodobniej odnosi się do tych, którzy, mówiąc duchowo, nie potrafią odróżnić prawej strony od lewej. Werset ten pokazuje, że Bóg lituje się nad duchową ślepotą pogan. Pragnieniem Boga jest rozszerzenie Jego zbawienia na wszystkich, którzy się upamiętają i zwracają się do Niego.