Pytanie
Co oznacza stwierdzenie, że Jezus uczynił siebie równym Bogu (J 5,18)?
Odpowiedź
W Ewangelii Jana 5 Jezus uzdrawia chromego w szabat, co spowodowało prześladowania ze strony przywódców żydowskich. „W swojej obronie Jezus rzekł do nich: «Mój Ojciec do tej pory działa, a ja również działam»” (J 5,17). To stwierdzenie doprowadziło przywódców do wrzenia: „Z tego powodu tym bardziej chcieli go zabić, ponieważ nie tylko łamał sabat, ale nawet nazywał Boga swoim Ojcem, czyniąc siebie równym Bogu” (J 5,18).
Tożsamość Jezusa ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia wiary chrześcijańskiej i jest to temat, na który wiele światła rzuca Ewangelia Jana. W rzeczywistości jest to pierwszy temat, który Jan porusza w swojej księdze: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo” (J 1, 1). Jan opisuje Słowo (Jezusa) jako „będące u Boga” – w pewien sposób odrębnie od Boga Ojca – ale jednocześnie Jezus jest Bogiem. Ponadto Jezus był „na początku”, co odsyła czytelnika do Księgi Rodzaju 1:1. Jezus zawsze istniał jako jedna z trzech Osób Trójcy Świętej. Słowa Jezusa z Jana 5, w których zrównał się z Bogiem, były prostym odzwierciedleniem rzeczywistości.
W Ewangelii Jana 5:18 żydowscy przywódcy religijni chcieli zabić Jezusa, ponieważ twierdził On, że jest bogiem, równym Bogu. Ich oskarżenie było słuszne (J 1:1–2; 5:17; 8:58). Żydzi słusznie zrozumieli, że kiedy Jezus powiedział: „Ojciec mój działa aż do tej chwili i ja działam” (J 5:17), uznał się za równego Bogu. Mówił o sobie tak, jakby był na tym samym poziomie co Bóg, i wyznawał szczególną relację z Bogiem – powiedział „Ojciec mój”, a nie „Ojciec nasz”. Żydzi uznali Jezusa za winnego bluźnierstwa z trzech powodów: 1) Jezus nazwał Boga swoim „Ojcem”, 2) działał wspólnie z Bogiem i 3) twierdził, że ma taką samą władzę jak Bóg, aby działać w szabat. Warto zauważyć, że Jezus nie poprawił ich; zaakceptował oskarżenie, że przypisywał sobie boskość.
Nie był to jedyny przypadek, kiedy Jezus twierdził, że jest bogiem. W Ewangelii Jana 8:58 Jezus twierdzi, że istniał przed Abrahamem. Ponieważ Abraham żył około 2000 lat przed tym, jak Jezus wygłosił tę deklarację, jedynym sposobem, aby twierdzenie Jezusa było prawdziwe, jest to, że On jest Bogiem. Co więcej, Jezus twierdzi to, identyfikując się jako „Ja jestem”. Jest to imię Boga, które zostało wypowiedziane do Mojżesza przy płonącym krzewie. Było to imię, które Mojżesz podał Hebrajczykom, gdy zapytano go, kto wysłał go, aby wyzwolił ich z Egiptu (Księga Wyjścia 3:14). Mówiąc, że jest Tym, który istnieje przed Abrahamem, Jezus wyraźnie ogłosił się Bogiem, a niewierzący Żydzi zareagowali odpowiednio – „podnieśli kamienie, aby go ukamienować” (Ewangelia Jana 8:59).
Żydowscy przywódcy w Ewangelii Jana 5 wychodzili z fałszywego założenia, że Jezus nie jest Bogiem w ciele. Odmówili rozważenia tej myśli, nawet po tym, jak widzieli cud, który dokonał. Byli więc urażeni Jego słowami i faktem, że uzdrowił w szabat. Ale Jezus po prostu przedstawił się takim, jakim jest. On jest Bogiem. Żydzi oskarżyli Jezusa o to, że uczynił się równym Bogu, jakby był szarlatanem próbującym wywyższyć się do tej pozycji. Nie dostrzegli prawdy, że Jezus, jako Syn Boży, zawsze był Bogiem.
Byli też inni świadkowie boskości Jezusa. Jan Chrzciciel (J 5,33-35), własne dzieła Jezusa (J 5,36), Bóg Ojciec (J 5,37-38) i Pismo Święte (J 5,39-47). Boskość Jezusa potwierdzają również List do Hebrajczyków 1:1–3, List do Kolosan 1:15–17, List do Efezjan 1:3–14 oraz List do Filipian 2:1–11.
Boskość Jezusa jest centralnym aspektem ewangelii Jezusa Chrystusa. Jezus zapewnia tym, którzy w Niego wierzą, sprawiedliwość Bożą (2 Kor 5:21). Może to uczynić, ponieważ jest Bogiem i dlatego ma do zaoferowania sprawiedliwość Bożą. Jezus, Bóg Syn, przyjął ciało i żył bez grzechu wśród swoich stworzeń, został przez nie niesprawiedliwie zabity i zmartwychwstał, aby mogły one otrzymać sprawiedliwość Bożą i życie wieczne. Taka jest dobra nowina Jezusa Chrystusa.
Tożsamość Jezusa ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia wiary chrześcijańskiej i jest to temat, na który wiele światła rzuca Ewangelia Jana. W rzeczywistości jest to pierwszy temat, który Jan porusza w swojej księdze: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo” (J 1, 1). Jan opisuje Słowo (Jezusa) jako „będące u Boga” – w pewien sposób odrębnie od Boga Ojca – ale jednocześnie Jezus jest Bogiem. Ponadto Jezus był „na początku”, co odsyła czytelnika do Księgi Rodzaju 1:1. Jezus zawsze istniał jako jedna z trzech Osób Trójcy Świętej. Słowa Jezusa z Jana 5, w których zrównał się z Bogiem, były prostym odzwierciedleniem rzeczywistości.
W Ewangelii Jana 5:18 żydowscy przywódcy religijni chcieli zabić Jezusa, ponieważ twierdził On, że jest bogiem, równym Bogu. Ich oskarżenie było słuszne (J 1:1–2; 5:17; 8:58). Żydzi słusznie zrozumieli, że kiedy Jezus powiedział: „Ojciec mój działa aż do tej chwili i ja działam” (J 5:17), uznał się za równego Bogu. Mówił o sobie tak, jakby był na tym samym poziomie co Bóg, i wyznawał szczególną relację z Bogiem – powiedział „Ojciec mój”, a nie „Ojciec nasz”. Żydzi uznali Jezusa za winnego bluźnierstwa z trzech powodów: 1) Jezus nazwał Boga swoim „Ojcem”, 2) działał wspólnie z Bogiem i 3) twierdził, że ma taką samą władzę jak Bóg, aby działać w szabat. Warto zauważyć, że Jezus nie poprawił ich; zaakceptował oskarżenie, że przypisywał sobie boskość.
Nie był to jedyny przypadek, kiedy Jezus twierdził, że jest bogiem. W Ewangelii Jana 8:58 Jezus twierdzi, że istniał przed Abrahamem. Ponieważ Abraham żył około 2000 lat przed tym, jak Jezus wygłosił tę deklarację, jedynym sposobem, aby twierdzenie Jezusa było prawdziwe, jest to, że On jest Bogiem. Co więcej, Jezus twierdzi to, identyfikując się jako „Ja jestem”. Jest to imię Boga, które zostało wypowiedziane do Mojżesza przy płonącym krzewie. Było to imię, które Mojżesz podał Hebrajczykom, gdy zapytano go, kto wysłał go, aby wyzwolił ich z Egiptu (Księga Wyjścia 3:14). Mówiąc, że jest Tym, który istnieje przed Abrahamem, Jezus wyraźnie ogłosił się Bogiem, a niewierzący Żydzi zareagowali odpowiednio – „podnieśli kamienie, aby go ukamienować” (Ewangelia Jana 8:59).
Żydowscy przywódcy w Ewangelii Jana 5 wychodzili z fałszywego założenia, że Jezus nie jest Bogiem w ciele. Odmówili rozważenia tej myśli, nawet po tym, jak widzieli cud, który dokonał. Byli więc urażeni Jego słowami i faktem, że uzdrowił w szabat. Ale Jezus po prostu przedstawił się takim, jakim jest. On jest Bogiem. Żydzi oskarżyli Jezusa o to, że uczynił się równym Bogu, jakby był szarlatanem próbującym wywyższyć się do tej pozycji. Nie dostrzegli prawdy, że Jezus, jako Syn Boży, zawsze był Bogiem.
Byli też inni świadkowie boskości Jezusa. Jan Chrzciciel (J 5,33-35), własne dzieła Jezusa (J 5,36), Bóg Ojciec (J 5,37-38) i Pismo Święte (J 5,39-47). Boskość Jezusa potwierdzają również List do Hebrajczyków 1:1–3, List do Kolosan 1:15–17, List do Efezjan 1:3–14 oraz List do Filipian 2:1–11.
Boskość Jezusa jest centralnym aspektem ewangelii Jezusa Chrystusa. Jezus zapewnia tym, którzy w Niego wierzą, sprawiedliwość Bożą (2 Kor 5:21). Może to uczynić, ponieważ jest Bogiem i dlatego ma do zaoferowania sprawiedliwość Bożą. Jezus, Bóg Syn, przyjął ciało i żył bez grzechu wśród swoich stworzeń, został przez nie niesprawiedliwie zabity i zmartwychwstał, aby mogły one otrzymać sprawiedliwość Bożą i życie wieczne. Taka jest dobra nowina Jezusa Chrystusa.