Pytanie
Dlaczego Abraham został nazwany przyjacielem Boga (Izajasz 41:8)?
Odpowiedź
W Księdze Izajasza 41:8 Bóg zwraca się do Izraelitów, nazywając ich „potomkami Abrahama, mojego przyjaciela”. O przyjaźni Abrahama z Bogiem wspomina również król Jozafat w 2 Księdze Kronik 20:7 oraz apostoł Jakub w Liście św. Jakuba 2:23. W ten sposób Abraham otrzymał wielki zaszczyt bycia nazwanym „przyjacielem Boga”.
Dosłownie Izajasz 41:8 można przetłumaczyć jako „Abraham, który Mnie kochał”. Abraham okazywał swoją miłość do Boga poprzez wiarę, której towarzyszyło posłuszeństwo (Rdz 12:1, 4; 15:6). Był kimś więcej niż tylko znajomym Boga i kimś więcej niż towarzyszem. Był przyjacielem Boga.
Przyjaźń to wzajemna relacja między dwojgiem ludzi, których łączy wzajemna sympatia. Przyjaciół można opisać jako osoby, które:
– znają się i rozumieją
– lubią się nawzajem
– mają wspólne zainteresowania
– chcą spędzać razem czas
– pomagają sobie i chronią się nawzajem
Przyjaźń nie jest kapryśna. Pismo Święte mówi, że „przyjaciel kocha w każdym czasie” (Przysłów 17:17), również w złych chwilach.
Przyjaźń Abrahama z Bogiem opierała się na wiecznym przymierzu Boga z Abrahamem i wierze Abrahama w jego przyjęcie:
„Uczynię cię wielkim narodem,
będę ci błogosławił,
wielkim uczynię twoje imię,
a ty będziesz błogosławieństwem.
Będę błogosławił tym, którzy cię błogosławią,
a tych, którzy cię przeklinają, będę przeklinał;
i wszystkie narody ziemi
będą błogosławione przez ciebie” (Rdz 12:2–3; por. Rdz 15:1–21).
Jako fizyczni potomkowie Abrahama, lud Izraela miał zapewnioną nieustanną ochronę Boga. Po przypomnieniu Izraelowi, że ich przodek Abraham był Jego przyjacielem, Bóg powiedział:
„Nie bój się, bo jestem z tobą;
nie lękaj się, bo jestem twoim Bogiem.
Wzmocnię cię i pomogę ci;
podtrzymam cię moją prawicą sprawiedliwości.
Wszyscy, którzy się przeciwko wam burzą,
z pewnością będą zawstydzeni i poniżeni;
ci, którzy się wam sprzeciwiają,
będą niczym i zginą” (Izajasz 41:10–11).
Jako duchowi potomkowie Abrahama (Galacjan 3:7), wierzący w Jezusa Chrystusa również mogą być pewni obecności i ochrony Boga. Jesteśmy również przyjaciółmi Boga poprzez Tego, który nas umiłował i za nas umarł (Jana 15:13). Jako przyjaciele Boga znamy Go i jesteśmy przez Niego znani. Ufamy Mu. Podzielamy Jego zainteresowania. Chcemy spędzać z Nim czas, czytając Biblię i modląc się. Kiedy Bóg prosi nas, abyśmy coś zrobili lub czegoś nie robili, staramy się jak najlepiej, aby Go zadowolić.
Piękne jest to, że ci, którzy przyjęli Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela, są już czymś więcej niż przyjaciółmi Boga. Zostali przyjęci do rodziny Bożej i są dziećmi Bożymi: „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który w Chrystusie obdarzył nas wszelkimi duchowymi błogosławieństwami w niebie, tak jak wybrał nas w Nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Nim. W miłości przeznaczył nas do przyjęcia za synów przez Jezusa Chrystusa, zgodnie z zamysłem swojej woli” (Efezjan 1:3–5, ESV).
Oto jak bardzo jesteśmy wyjątkowi dla Boga. Jesteśmy częścią Jego rodziny i nie można nas z niej wykluczyć. On nigdy się nas nie wyrzeknie ani nas nie porzuci. Jezus jest „przyjacielem bliższym niż brat” (Przysłów 18:24). Jesteśmy czymś więcej niż sługami i przyjaciółmi – jesteśmy częścią rodziny Bożej i będziemy żyć z Nim w Jego domu przez całą wieczność (Jana 14:2).
Dosłownie Izajasz 41:8 można przetłumaczyć jako „Abraham, który Mnie kochał”. Abraham okazywał swoją miłość do Boga poprzez wiarę, której towarzyszyło posłuszeństwo (Rdz 12:1, 4; 15:6). Był kimś więcej niż tylko znajomym Boga i kimś więcej niż towarzyszem. Był przyjacielem Boga.
Przyjaźń to wzajemna relacja między dwojgiem ludzi, których łączy wzajemna sympatia. Przyjaciół można opisać jako osoby, które:
– znają się i rozumieją
– lubią się nawzajem
– mają wspólne zainteresowania
– chcą spędzać razem czas
– pomagają sobie i chronią się nawzajem
Przyjaźń nie jest kapryśna. Pismo Święte mówi, że „przyjaciel kocha w każdym czasie” (Przysłów 17:17), również w złych chwilach.
Przyjaźń Abrahama z Bogiem opierała się na wiecznym przymierzu Boga z Abrahamem i wierze Abrahama w jego przyjęcie:
„Uczynię cię wielkim narodem,
będę ci błogosławił,
wielkim uczynię twoje imię,
a ty będziesz błogosławieństwem.
Będę błogosławił tym, którzy cię błogosławią,
a tych, którzy cię przeklinają, będę przeklinał;
i wszystkie narody ziemi
będą błogosławione przez ciebie” (Rdz 12:2–3; por. Rdz 15:1–21).
Jako fizyczni potomkowie Abrahama, lud Izraela miał zapewnioną nieustanną ochronę Boga. Po przypomnieniu Izraelowi, że ich przodek Abraham był Jego przyjacielem, Bóg powiedział:
„Nie bój się, bo jestem z tobą;
nie lękaj się, bo jestem twoim Bogiem.
Wzmocnię cię i pomogę ci;
podtrzymam cię moją prawicą sprawiedliwości.
Wszyscy, którzy się przeciwko wam burzą,
z pewnością będą zawstydzeni i poniżeni;
ci, którzy się wam sprzeciwiają,
będą niczym i zginą” (Izajasz 41:10–11).
Jako duchowi potomkowie Abrahama (Galacjan 3:7), wierzący w Jezusa Chrystusa również mogą być pewni obecności i ochrony Boga. Jesteśmy również przyjaciółmi Boga poprzez Tego, który nas umiłował i za nas umarł (Jana 15:13). Jako przyjaciele Boga znamy Go i jesteśmy przez Niego znani. Ufamy Mu. Podzielamy Jego zainteresowania. Chcemy spędzać z Nim czas, czytając Biblię i modląc się. Kiedy Bóg prosi nas, abyśmy coś zrobili lub czegoś nie robili, staramy się jak najlepiej, aby Go zadowolić.
Piękne jest to, że ci, którzy przyjęli Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela, są już czymś więcej niż przyjaciółmi Boga. Zostali przyjęci do rodziny Bożej i są dziećmi Bożymi: „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który w Chrystusie obdarzył nas wszelkimi duchowymi błogosławieństwami w niebie, tak jak wybrał nas w Nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Nim. W miłości przeznaczył nas do przyjęcia za synów przez Jezusa Chrystusa, zgodnie z zamysłem swojej woli” (Efezjan 1:3–5, ESV).
Oto jak bardzo jesteśmy wyjątkowi dla Boga. Jesteśmy częścią Jego rodziny i nie można nas z niej wykluczyć. On nigdy się nas nie wyrzeknie ani nas nie porzuci. Jezus jest „przyjacielem bliższym niż brat” (Przysłów 18:24). Jesteśmy czymś więcej niż sługami i przyjaciółmi – jesteśmy częścią rodziny Bożej i będziemy żyć z Nim w Jego domu przez całą wieczność (Jana 14:2).