Pytanie
Dlaczego Bóg mówi w Księdze Ezechiela 34:11: „Ja sam będę szukał moich owiec”?
Odpowiedź
W Księdze Ezechiela 34:1–31 przywódcy Izraela są porównani do niekompetentnych pasterzy, którzy nie potrafili zadbać o swoje stado. Lud Izraela był owcami w stadzie Bożym i należało się nimi opiekować (Psalm 95:7; 100:3).
Ezechiel ujawnia, że przez samolubne przywództwo owce Boże były maltretowane, uciskane i pozostawione same sobie. W związku z tym były one narażone na ataki „dzikich zwierząt” (Ezechiela 34:8), które reprezentują drapieżne, obce narody, takie jak Babilon. Bóg ogłosił, że pozbędzie się samolubnych pasterzy (wersety 10) i uratuje swój lud: „Sam będę szukał moich owiec i będę je odnajdywał. Jak pasterz szuka swojej trzody, gdy jest wśród swoich owiec, które zostały rozproszone, tak ja będę szukał moich owiec i będę je ratował ze wszystkich miejsc, gdzie zostały rozproszone” (Ezechiel 34:11–12, ESV).
Motyw owiec i pasterzy przewija się w całym Piśmie Świętym. Pasterstwo było powszechnym zawodem w kulturze izraelskiej. Wielu patriarchów Izraela zajmowało się tym zawodem (Rdz 46:32). W Biblii zarówno mężczyźni, kobiety, jak i dzieci pracowali jako pasterze (Rdz 29:6; 1 Sm 16:11; 17:15). Zadaniem pasterza było prowadzenie owiec na pastwisko w celu zapewnienia im pożywienia i świeżej wody, zapewnienie schronienia i ochrony oraz opieka nad rannymi i chorymi zwierzętami w stadzie.
W Księdze Ezechiela izraelscy przywódcy zaniedbują, wykorzystują i wprowadzają w błąd stado. Zamiast troszczyć się o owce, dbają tylko o siebie. Z tego powodu Bóg mówi: „Sam będę szukał moich owiec”. Ta metafora Boga troszczącego się o swoje owce pojawia się w Księdze Izajasza 40:11: „On pasie swoje stado jak pasterz, zbiera jagnięta w ramiona i nosi je blisko serca, delikatnie prowadzi te, które mają młode” (zob. także Micheasz 7:14). Być może najlepszym przykładem Boga prowadzącego nas jak pasterz jest Psalm 23.
Jednym z najstarszych tytułów Boga w Biblii jest „Pasterz” (Rdz 49,24). Psalmista Asaf opisuje, jak Bóg wyprowadził Izrael z Egiptu „jak stado; prowadził ich jak owce przez pustynię. Prowadził ich bezpiecznie, więc nie bali się, ale morze pochłonęło ich wrogów” (Ps 78,52-53).
Ewangelie opisują Jezusa Chrystusa jako najwyższego współczującego pasterza. Troszczy się On o „owce bez pasterza” (Mt 9:36; zob. także Mk 6:34). Jest „dobrym pasterzem” (J 10:11, 14), „wielkim Pasterzem owiec” (Hbr 13:20) i „Najwyższym Pasterzem” (1 P 5:4).
Bóg zajmuje się poszukiwaniem i ratowaniem zagubionych owiec (J 10:16). Być może Jego słowa: „Sam będę szukał moich owiec” najsilniej rozbrzmiewają w przypowieści Chrystusa o zagubionej owcy:
Jeśli ktoś ma sto owiec, a jedna z nich się zgubi, co zrobi? Czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie pójdzie szukać tej jednej, aż ją znajdzie? A kiedy ją znajdzie, z radością zaniesie ją na ramionach do domu. Po przybyciu zwoła swoich przyjaciół i sąsiadów, mówiąc: „Radujcie się ze mną, bo znalazłem moją zagubioną owcę”. Podobnie w niebie jest więcej radości z jednego zagubionego grzesznika, który pokutuje i wraca do Boga, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu innych, którzy są sprawiedliwi i nie zbłądzili! (Łk 15:4–7, NLT).
Tak jak lud Izraela był owcami w stadzie Bożym, tak dzisiaj chrześcijanie są owcami w stadzie Chrystusa (Łk 12:32; Mt 10:16). Izrael miał wyznaczonych przez Boga duchowych podpasterzy, podobnie jak wierzący w Nowym Testamencie (J 21:15-17). W Dziejach Apostolskich Paweł powiedział starszym z Efezu: „Czuwajcie nad sobą i nad całym stadem, nad którym Duch Święty ustanowił was biskupami. Bądźcie pasterzami Kościoła Bożego, który On nabył własną krwią” (Dz 20:28).
Apostoł Piotr nakłaniał przywódców kościoła, aby poważnie traktowali swoje obowiązki: „Bądźcie pasterzami trzody Bożej, która jest pod waszą opieką, czuwajcie nad nią – nie z przymusu, ale z własnej woli, jak tego chce Bóg; nie dla nieuczciwego zysku, ale z gorliwością służby; nie panując nad powierzonymi wam, ale będąc wzorem dla trzody. A gdy pojawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie nieprzemijającą koronę chwały” (1 Piotra 5:2–4).
W starożytnym Izraelu istnieli fałszywi, dbający wyłącznie o własne interesy duchowi pasterze, a równie kłopotliwi pasterze działają w dzisiejszym kościele (Dz 20:29; Mt 7:15; J 10:1). Pan pociągnął starszych Izraela do odpowiedzialności i osądził tych, którzy byli skorumpowani (Ezechiel 34:7–19; Izajasz 3:13–15; 5:8; Amos 5:12). Do dziś pociąga do odpowiedzialności i osądza nieuczciwych przywódców duchowych (Mateusz 23:4–15).
Bóg osobiście angażuje się w opiekę nad swoimi owcami. Jeśli któryś z wyznaczonych przez Niego przywódców wykorzystuje stado, sam Pan obiecuje wkroczyć w rolę troskliwego pasterza, aby ratować i przywrócić swoje owce (Zachariasz 10:3; 11:7). Usuwa niekompetentnego pasterza z opieki nad stadem i mówi: „Sam będę szukał moich owiec. Uratuję je i będę się nimi opiekował”.
English
Dlaczego Bóg mówi w Księdze Ezechiela 34:11: „Ja sam będę szukał moich owiec”?
