Pytanie
Kiedy i w jaki sposób Juda została podbita przez Babilończyków?
Odpowiedź
Walka między Judą a Babilonem była długa i ostatecznie zakończyła się katastrofą dla Judy. Za panowania króla Jojakima (609–597 p.n.e.) „przybył Nabuchodonozor, król babiloński, a Jojakim stał się jego sługą przez trzy lata” (2 Król. 24:1). Początek niewoli Jojakima miał miejsce w 605 r. p.n.e. Trzy lata później król Judy zbuntował się przeciwko Babilonowi, odmawiając płacenia daniny. Nabuchodonozor stłumił bunt i zabrał jeńców do Babilonu — wśród nich Daniela i jego trzech przyjaciół. Po śmierci Jojakima w 597 r. p.n.e. jego 18-letni syn, Jojachin, został królem, panując przez trzy miesiące i czyniąc zło w oczach Boga (wersety 8–9).
Za panowania Jojachina, w 597 r. p.n.e., król Nabuchodonozor oblegał Jerozolimę. Jojachin poddał się, a my mamy następującą relację: „Król babiloński wziął go do niewoli w ósmym roku swojego panowania i wywiózł wszystkie skarby domu Pańskiego oraz skarby domu królewskiego, a także pociął na kawałki wszystkie naczynia złote w świątyni Pańskiej, które wykonał Salomon, król Izraela, zgodnie z przepowiednią Pana. Zabrał całą Jerozolimę, wszystkich urzędników i wszystkich mężnych wojowników, 10 000 jeńców oraz wszystkich rzemieślników i kowali. Nie pozostał nikt, z wyjątkiem najbiedniejszych mieszkańców kraju” (2 Królów 24:11–14). W tym drugim wygnaniu Żydów do Babilonu znalazł się kapłan Ezechiel, który później napisał księgę noszącą jego imię.
Naród judzki nadal istniał pod panowaniem babilońskim, a król Sedekiasz został ustanowiony w Jerozolimie jako marionetkowy król. Jednak Sedekiasz również zbuntował się, a „Nabuchodonozor, król babiloński, przybył z całą swoją armią pod Jerozolimę i oblegał ją. Wokół miasta zbudowali fortyfikacje oblężnicze. Miasto było oblężone aż do jedenastego roku panowania króla Sedekiasza” (2 Król. 25:1–2).
Miasto upadło w 586 r. p.n.e.: „[Nabuchodonozor] spalił dom Pański, dom królewski i wszystkie domy w Jerozolimie; spalił wszystkie wielkie domy. Cała armia Chaldejczyków, która była z dowódcą straży, zburzyła mury wokół Jerozolimy. Resztę ludu, który pozostał w mieście, oraz dezerterów, którzy przeszli na stronę króla babilońskiego, wraz z resztą tłumu, Nebuzaradan, dowódca straży, wywiózł do niewoli. Dowódca straży pozostawił jednak niektórych z najbiedniejszych mieszkańców kraju, aby byli winiarzami i oraczami” (2 Krl 25:9–12).
Po zniszczeniu Jerozolimy Gedalias został mianowany namiestnikiem Judy (2 Krl 25:22). Został zabity dwa miesiące po mianowaniu (siedem miesięcy po upadku Jerozolimy, por. wersety 8 i 25), co spowodowało, że wielu pozostałych Żydów uciekło do Egiptu w obawie o swoje życie (werset 26). Wśród tej grupy uchodźców znalazł się prorok Jeremiasz, który został zmuszony wbrew swojej woli do wyjazdu do Egiptu.
Księga 2 Królów kończy się uwolnieniem króla Jojachina z więzienia w Babilonie i przyznaniem mu prawa do spożywania posiłków przy stole królewskim w Babilonie. Chociaż pierwotnie był królem, Jojachin stał się zagranicznym jeńcem wojennym i był wdzięczny za uwolnienie z więzienia. Te tragiczne wydarzenia zostały przepowiedziane przez proroków Bożych. Wygnanie Żydów w Babilonie trwało 70 lat (605–536 p.n.e., licząc lata początkowe i końcowe jako pełne lata), zgodnie z przepowiednią Jeremiasza (Jeremiasz 25:12). Następnie Żydom pozwolono powrócić do Jerozolimy i rozpocząć odbudowę. Ten okres historii opisują księgi Ezdrasza i Nehemiasza.
English
Kiedy i w jaki sposób Juda została podbita przez Babilończyków?
