Pytanie
Co oznacza stwierdzenie, że Izaak zasiał ziemię (Rdz 26:12)?
Odpowiedź
W czasie wielkiego głodu syn Abrahama, Izaak, przeniósł się do Geraru, obszaru położonego w południowo-środkowej części Kanaanu. Pomimo trudnych warunków panujących na tej ziemi, Księga Rodzaju 26:12-13 mówi: „Izaak zasiał na tej ziemi i w tym samym roku zebrał stokrotny plon. Pan mu błogosławił, a on stał się bogaty i zyskiwał coraz więcej, aż stał się bardzo zamożny” (ESV).
Siew Izaaka w tej ziemi odnosi się do sadzenia i uprawiania roślin. Hebrajski czasownik przetłumaczony jako „zasiał” w Księdze Rodzaju 26:12 oznacza „umieścił lub rozrzucił (nasiona) w ziemi lub na ziemi w celu przyszłego wzrostu”. Izaak jest jedynym patriarchą Izraela przedstawionym jako siewca, który uprawiał zboża. Jego „stokrotne” żniwo najprawdopodobniej sugeruje, że Izaak zebrał maksymalną ilość zboża, jaką mógł oczekiwać od zasianych przez siebie upraw (por. Ewangelia Mateusza 13:8). W Nowym Testamencie stokrotne błogosławieństwo jest wynikiem wierności (Mt 19:29) i posłuszeństwa Słowu Bożemu (Łk 8:8). Jednak w przypadku Izaaka stokrotne błogosławieństwo wydaje się być związane wyłącznie z obietnicą Boga i Jego wiernością.
Biblia przedstawia Izaaka jako osobę, która nie pozostawała w komunii z Bogiem tuż przed otrzymaniem Bożego błogosławieństwa. Powtarzając grzech swojego ojca, Abrahama (por. Rdz 12:10–20; 20:1–5), Izaak ulega strachowi i okłamuje króla Abimelecha co do tożsamości swojej żony. Niemniej jednak Bóg jest godny zaufania w dotrzymywaniu swoich obietnic, nawet gdy my zawodzimy (zob. Hbr 10:23; 2 Tm 2:13).
Prawdopodobnie przyczyną głodu opisanego w Księdze Rodzaju 26 była susza. Mimo to Izaak doświadcza wielkiej obfitości i błogosławieństw, tak jak obiecał Bóg (zob. Księga Rodzaju 26:1–5). W całym Starym Testamencie dobre zbiory odzwierciedlały Boże błogosławieństwo (Księga Kapłańska 25:18–22; 26:3–5 10; Amosa 9:13–14; Izajasza 65:21–22; Zachariasza 8:11–12). Z drugiej strony, słabe zbiory oznaczały Jego sąd (Księga Kapłańska 26:18–20; Księga Powtórzonego Prawa 28:15–16, 38–40; Księga Izajasza 5:10; 17:10–11; Księga Jeremiasza 8:13; 12:13; Księga Aggeusza 1:6, 10–11).
Gerar, gdzie Izaak zasiał ziemię, był domem Filistynów. Sukces i dobrobyt Izaaka były tak niezwykłe, że Filistyni zazdrościli mu: „[Izaak] nabył tak wiele stad owiec i kóz, bydła i sług, że Filistyni zazdrościli mu. Filistyni zasypali więc wszystkie studnie Izaaka ziemią. Były to studnie wykopane przez sługi jego ojca, Abrahama” (Rdz 26:14–15, NLT). W końcu Abimelech, król Geraru, nakazuje Izaakowi opuszczenie kraju (Rdz 26:16). Izaak traci swoje świadectwo i błogosławieństwo, a zyskuje publiczną naganę od pogańskiego króla.
Izaak zasiał ziemię w dosłownym, rolniczym sensie. Zasiał nasiona w ziemi, a Bóg pobłogosławił go obfitymi plonami. Księga Rodzaju 26:12 podkreśla prawo siania i żniwa, które działa w naturze i zgodnie z suwerenną wolą Boga. W Nowym Testamencie prawo siania i żniwa jest istotną duchową rzeczywistością królestwa Bożego. Kiedy głosi się Słowo Boże, jest ono w sensie przenośnym i duchowym „zasiewane na ziemi”. Jest ono rozsiewane w serca tych, którzy słuchają i słyszą. Serca ludzi są glebą lub ziemią. Kiedy dobra nowina o Jezusie Chrystusie pada na żyzną, podatną glebę, przynosi stokrotny plon zbawienia (zob. Mk 4:1–20; 4:26–29).
Wierzący mogą również „siać na ziemi”, okazując dobroć innym i czyniąc to, co jest słuszne w oczach Boga: „Nie ustawajmy więc w czynieniu dobra. W odpowiednim czasie zbierzemy plon błogosławieństwa, jeśli nie poddamy się” (Galacjan 6:9, NLT; zob. także Psalm 126:5–6). Możemy siać i zbierać dobro lub siać i zbierać zło (Księga Hioba 4:8; Księga Przysłów 11:18; 22:8; Księga Ozeasza 8:7). Możemy „zasiać dobre nasiona sprawiedliwości i... zebrać plon miłości” lub uprawiać „niegodziwość” i zebrać „obfity plon grzechów” (Ozeasz 10:12–13, NLT).
Apostoł Paweł nauczał, że zbieramy to, co zasialiśmy: „Ci, którzy żyją tylko po to, aby zaspokajać swoją grzeszną naturę, zbierają z tej grzesznej natury rozkład i śmierć. Ale ci, którzy żyją, aby zadowolić Ducha, będą zbierać wieczne życie od Ducha” (Galacjan 6:7–8, NLT). Jakub pisze: „A ci, którzy są rozjemcami, będą siać ziarno pokoju i zbierać plon sprawiedliwości” (Jakuba 3:18, NLT).
Kiedy Izaak zasiał ziemię, otrzymał od Pana materialne błogosławieństwa, ponieważ Bóg był wierny w wypełnianiu swojej obietnicy. Później, gdy Izaak postępował w wiernym posłuszeństwie, Bóg dał mu duchowe błogosławieństwa, którymi mógł się cieszyć (zob. Księga Rodzaju 26:23–35).
English
Co oznacza stwierdzenie, że Izaak zasiał ziemię (Rdz 26:12)?
