Pytanie
Jaka jest historia Eliasza i proroków Baala?
Odpowiedź
Opowieść o Eliaszu i prorokach Baala została zapisana w 1 Księdze Królewskiej 18. Po tym, jak Izrael przez ponad trzy lata nie miał deszczu jako kara za bałwochwalstwo, prorok Eliasz staje przed złym królem Achabem i wyzywa go na duchową walkę. Król miał zgromadzić cały Izrael na górze Karmel wraz z 450 prorokami fałszywego boga Baala i 400 prorokami fałszywej bogini Aszery (werset 19).
Na górze Karmel Eliasz powiedział do ludu Izraela: „Jak długo będziecie się wahać między dwoma opiniami? Jeśli Pan jest Bogiem, idźcie za Nim, a jeśli Baal jest Bogiem, idźcie za nim” (1 Król. 18:21). Lud pozostał w tym momencie niezdecydowany. Eliasz rzucił wtedy wyzwanie prorokom Baala, aby przygotowali byka jako ofiarę dla swojego boga – Eliasz miał zrobić to samo – z jednym zastrzeżeniem: nie mogli rozpalać ognia na swoim ołtarzu. Bóg, który odpowie ogniem z nieba, zostanie uznany za prawdziwego Boga (wersety 22–25).
Ludzie zgodzili się, że to dobry plan, i prorocy Baala zaczęli pierwsi. Pogańscy prorocy krzyczeli i tańczyli wokół ołtarza od rana do południa, ale Baal nie odpowiadał. Eliasz zaczął się z nich wyśmiewać, mówiąc: „Krzyczcie głośniej! ... Na pewno jest bogiem! Być może jest pogrążony w myślach, zajęty lub w podróży. Może śpi i trzeba go obudzić” (1 Król. 18:27).
Wtedy prorocy Baala „krzyczeli jeszcze głośniej i zgodnie ze swoim zwyczajem nacinali się mieczami i włóczniami, aż popłynęła krew. Minęło południe, a oni kontynuowali swoje szalone prorokowanie aż do czasu wieczornej ofiary” (1 Król. 18:28–29). Pomimo wielu godzin wysiłków nic się nie wydarzyło. Komentarz historyka wskazuje na pustkę kultu Baala: „Nie było odpowiedzi, nikt nie odpowiedział, nikt nie zwrócił uwagi” (werset 29).
Następnie Eliasz wezwał lud do siebie, gdy naprawiał ołtarz Pana. Użył dwanaście kamieni i wykopał rów wokół ołtarza. Następnie położył drewno na ołtarzu i ułożył na nim pokrojone kawałki byka. Eliasz kazał ludowi oblać ołtarz dwunastoma dużymi dzbanami wody. Woda nasiąkła ofiarę i drewno i wypełniła rów (1 Król. 18:30-35).
Gdy ofiara była gotowa, Eliasz modlił się: „Panie, Boże Abrahama, Izaaka i Izraela, niech dzisiaj stanie się wiadome, że Ty jesteś Bogiem w Izraelu, a ja jestem Twoim sługą i uczyniłem to wszystko z Twojego polecenia. Odpowiedz mi, Panie, odpowiedz mi, aby ten lud poznał, że Ty, Panie, jesteś Bogiem i że nawracasz ich serca” (1 Krl 18:36-37). Wtedy Bóg uczynił to, czego Baal nigdy nie był w stanie dokonać: ogień Pański spadł z nieba i strawił całopalenie, drewno, kamienie i proch, „a także wodę z rowu” (werset 38). Lud Izraela pokłonił się i ogłosił Pana Bogiem (werset 39).
Następnie Eliasz nakazał ludowi zabić proroków Baala, zgodnie z przykazaniem Boga zawartym w Księdze Wyjścia 22:20. Po tym wydarzeniu Pan w końcu zakończył suszę i zesłał deszcz na ziemię (1 Król. 18:45).
Cudowne wydarzenie ognia z nieba było odpowiedzią na modlitwę Eliasza. Bóg pragnął zwrócić serca swojego ludu z powrotem ku sobie. Wykorzystał czas suszy, aby zwrócić ich uwagę, a następnie poprzez swojego proroka dokonał dramatycznego cudu na ich oczach. Nikt, kto był świadkiem tego wydarzenia, nie wątpił, że Pan jest Bogiem, a Baal jest bezsilnym naśladowcą. Po pokucie Izraelitów wkrótce nastąpiło zesłanie deszczu przez Boga.
Jakub uczy nas, że „modlitwa sprawiedliwego ma wielką moc” (List Jakuba 5:16) i jako przykład podaje życie modlitewne Eliasza: „Eliasz był człowiekiem takim samym jak my. Modlił się żarliwie, aby nie padało, i nie padało na ziemię przez trzy i pół roku. Ponownie modlił się, a niebo dało deszcz, i ziemia wydała plony” (List Jakuba 5:17–18).
English
Jaka jest historia Eliasza i proroków Baala?
