Pytanie
Kim jest duchowny chrześcijański?
Odpowiedź
Duchowny to dosłownie „sługa”, ale w kręgach religijnych słowo to nabrało szerszego znaczenia. Obecnie duchowny chrześcijański jest postrzegany jako osoba upoważniona do sprawowania obrzędów religijnych. Osoba prowadząca nabożeństwa, zarządzająca kościołem lub udzielająca ślubów i pogrzebów jest uważana za duchownego chrześcijańskiego. Synonimami słowa „duchowny” są „ksiądz”, "kler" czy „pastor”.
W Biblii rola duchownego nie jest związana z posiadaniem licencji lub byciem „urzędnikiem” sprawującym jakąś władzę. W Liście do Rzymian 15:16 Paweł mówi, że został powołany, aby być „sługą Chrystusa Jezusa dla pogan”. [Bóg] powierzył mi kapłańską służbę głoszenia Ewangelii Bożej, aby poganie stali się ofiarą miłą Bogu, uświęconą Duchem Świętym”. Idąc śladami Pawła, każda osoba, która pragnie służyć Bogu poprzez „głoszenie Ewangelii, aby... inni stali się uświęceni Duchem Świętym”, jest chrześcijańskim duchownym. Ogólnie rzecz biorąc, bycie sługą Chrystusa czyni człowieka chrześcijańskim duchownym.
Poszczególne kościoły mogą określać bardziej szczegółowe role dla swoich duchownych lub pastorów. Chociaż Pismo Święte wskazuje, że duchową władzą w lokalnej wspólnocie powinien być mężczyzna (1 Tymoteusza 2:12), inne role duszpasterskie są dostępne zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet. W większości kościołów niekatolickich starszy duchowny jest odpowiedzialny za większość kazań i nadzorowanie zarządzania kościołem. W Nowym Testamencie tacy mężczyźni są nazywani „nadzorcami”, "biskupami", „starszymi” lub „pasterzami” (Dz 20:28; Tt 1:7; 1 Tm 3:1–2). Terminy te odnoszą się do „duchownych” pełniących oficjalne funkcje – tych, którzy zostali powołani przez Boga do kierowania kościołem.
Istnieją surowe wytyczne dla osób aspirujących do urzędu nadzorcy. Starszy lub duchowny musi być „nienaganny, wierny swojej żonie, człowiekiem, którego dzieci wierzą i nie są oskarżane o nieposłuszeństwo i nieposkromioną naturę... nie może być apodyktyczny, porywczy, skłonny do pijaństwa, agresywny ani nie może dążyć do nieuczciwego zysku. Powinien być raczej gościnny, miłować dobro, być opanowany, prawy, święty i zdyscyplinowany. Musi trzymać się mocno wiarygodnego przesłania, tak jak zostało nauczone, aby mógł zachęcać innych zdrową doktryną i obalać argumenty tych, którzy się jej sprzeciwiają” (Tytus 1:6–9).
Pierwszy List do Tymoteusza 3:1–7 dodaje, że rola nadzorcy jest „szlachetnym zadaniem”. Ponadto duchowny nie powinien być dopiero co nowo nawrócony i musi „cieszyć się dobrą opinią wśród osób postronnych, aby nie popadł w hańbę i nie wpadł w sidła diabła”.
Nawet w kościele pierwszego wieku byli tacy, którzy infiltrowali kościół, podając się za duchownych, ale kierowani wyłącznie chciwością i pożądliwością (2 Piotra 2:1–2, 19; Mateusza 7:15; Dzieje Apostolskie 20:29). Nie każdy, kto nazywa siebie chrześcijańskim duchownym, jest godny tego tytułu. Bóg traktuje takich oszustów poważnie (Juda 1:12–13). Prawdziwy chrześcijański duchowny to ktoś obdarzony przez Boga darem przywództwa w kościele (1 Koryntian 12:28–29). Został wyświęcony przez podobnie myślący organ zarządzający (Dzieje Apostolskie 6:6; 13:3; 2 Tymoteusza 1:6). Żyje zgodnie z Pismem Świętym, które określa jego rolę.
English
Kim jest duchowny chrześcijański?
