Pytanie
Czy Bóg dosłownie i widocznie spacerował po ogrodzie (Rdz 3,8)?
Odpowiedź
Księga Rodzaju 3:8 mówi: „I usłyszeli głos Pana Boga przechadzającego się po ogrodzie w chłodzie dnia, a mężczyzna i jego żona ukryli się przed Panem Bogiem wśród drzew ogrodu”. Wiemy, że Bóg jest duchem (J 4:24), więc jak dokładnie mógł „przechadzać się” po ogrodzie?
Po pierwsze, z Księgi Rodzaju 3:8 jasno wynika, że zbliżanie się Boga do ogrodu było zapowiadane przez „dźwięk” lub „głos”. Werset zaczyna się od stwierdzenia: „Usłyszeli głos” Pana Boga. Niezależnie od formy, jaką przybrał Bóg, z pewnością pozwalała ona na fizyczne wytwarzanie dźwięku. Jego kroki były słyszalne; wydawał dźwięki.
Werset wspomina również o „obecności” Boga „wśród drzew” ogrodu. Była to obecność, którą Adam i Ewa dostrzegli i przed którą myśleli, że mogą się ukryć. Tak więc spacer Boga po ogrodzie obejmował zarówno dźwięk, jak i pewnego rodzaju obecność wśród drzew.
Nawet biorąc pod uwagę te dwa stwierdzenia, interpretacje znacznie się różnią. Niektórzy podkreślają fakt, że Bóg Ojciec jest niewidzialny i nie może być widziany przez ludzi. Zgodnie z tym poglądem Bóg nie pojawił się w ciele, ale przybrał symboliczną, niematerialną postać, taką jak chmura, podobnie jak uczynił to z Izraelitami na pustyni z Mojżeszem (Księga Powtórzonego Prawa 31:15).
Inni sugerują, że idea „spaceru” Boga odnosi się do teofanii – pojawienia się Boga w namacalnej, ludzkiej postaci. Teologowie, którzy podzielają ten pogląd, wskazują na podobieństwo w Księdze Rodzaju 18, gdzie Bóg pojawia się jako jeden z trzech (pozornie ludzkich) gości Abrahama.
Inna teoria opiera się na hebrajskim wyrażeniu tłumaczonym jako „chłód dnia”. Można to dosłownie przetłumaczyć jako „wiatr tego dnia”. Niektórzy uważają, że może to odnosić się do silnego wiatru. Jeśli tak, to reakcja Adama i Ewy ma większy sens. Usłyszeli zbliżającego się Boga jako straszny wiatr, który smagał drzewa w ogrodzie, i schronili się. Bóg wezwał (używając hebrajskiego słowa, które oznacza również „zwołać”) Adama, aby stanął przed sądem. Dzieje Apostolskie 2 zawierają interesujące podobieństwo: przyjście Ducha Świętego towarzyszył „szum jakby gwałtownego wiatru” (werset 2). Również Bóg przemówił do Hioba „z burzy” (Hioba 38:1).
Niezależnie od tego, czy Bóg pojawił się w ludzkiej postaci, czy w obłoku, czy też dał znać o swojej obecności poprzez burzę, jasne jest, że to sam Bóg stanął przed grzesznikami i wydał wyrok. Na chwałę Jego łaski wyrok ten zawierał również obietnicę przyszłego Odkupiciela (Rdz 3:15). Tak rozpoczęła się wielka saga, która ostatecznie doprowadziła do Jezusa Chrystusa, doskonałej ofiary za grzechy i zastępcy w sądzie za grzechy. Przez Chrystusa ci, którzy wierzą, otrzymują przebaczenie grzechów i życie wieczne (J 3:16).
English
Czy Bóg dosłownie i widocznie spacerował po ogrodzie (Rdz 3,8)?
