Pytanie
Jak długo Abraham i Sara musieli czekać na Izaaka?
Odpowiedź
Księga Rodzaju 12 rozpoczyna opowieść o Abrahamie (wtedy nazywanym Abramem) i jego bezpłodnej żonie Sarze. Wersety od 1 do 4 zawierają pierwsze słowa Boga skierowane do niego dotyczące ojczyzny dla jego potomstwa. Chociaż w tej pierwszej rozmowie nie ma bezpośredniej wzmianki o darze syna, Bóg zasugerował swój plan wobec Abrama. Abraham miał 75 lat, kiedy po raz pierwszy otrzymał tę obietnicę, a Księga Rodzaju 21:5 mówi nam, że miał 100 lat, kiedy urodził się Izaak. Sara miała 90 lat. Abraham i Sara czekali więc 25 lat na spełnienie Bożej obietnicy.
W ciągu tych 25 lat, które upłynęły od momentu, gdy Abram otrzymał obietnicę syna, do narodzin Izaaka, Abram i Sara mieli pewne pomysły, jak mogliby ułatwić spełnienie tej obietnicy. Jednym z nich było to, że zarządca Abrahama, Eliezer, zostanie spadkobiercą domu Abrahama (Rdz 15,2-3). Innym pomysłem było to, że Abraham mógłby mieć spadkobiercę poprzez syna poczętego przez niewolnicę Sary, Hagar (Rdz 16,1-2). W obu przypadkach Bóg odrzucił tych mężczyzn jako spadkobierców Abrahama, wskazując Abrahamowi i Sarze na dosłowne, cudowne wypełnienie obietnicy.
Abraham jest nazywany ojcem wiary (Rz 4:11–12) ze względu na swoją odpowiedź na Boże wezwanie, zarówno w postaci opuszczenia ojczyzny, jak i przyjęcia syna w podeszłym wieku. Księga Rodzaju 15:4–5 ponownie opisuje Bożą obietnicę daną Abrahamowi, że jego potomstwo będzie liczne jak „piasek morski”. Mimo że Abraham był stary i nie miał synów, nigdy nie wątpił, że Bóg spełni swoją obietnicę. Nie rozumiał, jak coś takiego może być możliwe, ale pokornie przyjął słowo Boże jako prawdę. Maria zareagowała tak samo, gdy anioł Gabriel powiedział jej, że zostanie matką Mesjasza (Łk 1:26–38). Nie rozumiała, jak coś takiego może być możliwe, ponieważ była dziewicą. Nigdy jednak nie wątpiła, że Bóg dotrzyma słowa. Taka reakcja jest wyrazem wiary, która podoba się Bogu (Hbr 11:6).
Księga Rodzaju 15:6 przedstawia prawdę, że zbawienie jest przez wiarę, a nie przez uczynki: „Abram uwierzył Panu, a On poczytał mu to za sprawiedliwość”. List do Rzymian 4:3–5 i List do Galatów 3:5–7 rozwijają tę prawdę. Tak jak Abraham został uznany za sprawiedliwego, zanim uczynił cokolwiek godnego pochwały, tak i my jesteśmy uznawani za sprawiedliwych po prostu przez wiarę, że ofiara Jezusa Chrystusa jest wystarczającą zapłatą za nasze grzechy (2 Koryntian 5:21).
Jednak ta wiara rodzi działania, które ją potwierdzają. List Jakuba 2:14–18 pomaga nam zrozumieć, jaką wiarą kierował się Abraham. Była to wiara, która działała. Abraham wyruszył w drogę, ponieważ Bóg mu to nakazał. Ufał, ponieważ Bóg mu to nakazał. Przygotował się na przyjęcie syna, ponieważ Bóg mu go obiecał. Działając zgodnie ze swoją wiarą, Abraham udowodnił, że ufa Bogu, a ta ufność została mu przypisana jako sprawiedliwość. Jego wiara w obietnice Boga pomogła mu przetrwać lata oczekiwania. Nigdy nie wątpił w dobroć Boga ani w Jego słowo, za to Bóg uznał go za sprawiedliwego.
English
Jak długo Abraham i Sara musieli czekać na Izaaka?
