Vraag
Waarom draai sommige mense eers later in die lewe na God toe?
Antwoord
Die evangelieboodskap is vir jong en oud, vir mans en vroue van alle rasse en kulture (Galasiërs 3:28). Maar die meeste wat die boodskap hoor, reageer nie onmiddellik nie. Sommige draai dalk eers na God toe wanneer hulle al ver op gevorderde ouderdom is.
Menslik gesproke kan ons baie redes veronderstel waarom mense eers later in die lewe op God reageer — om 'n gesin of 'n loopbaan te hê, om te wil reis, of om enige aantal sport of sosiale aktiwiteite na te streef. Sommiges mag dink God sal nie omgee om te wag, totdat hul besige lewens rustiger word, sodat hulle Hom 'n bietjie tyd kan gee nie. Ander is te trots om God te erken. Sommiges leef gemaklik op grond van hul eie pogings, en hulle voel geen behoefte om tot God te keer nie. Sommiges is eenvoudig lief vir hulle sonde. En ander is so oortuig dat hulle hulle saligheid deur goeie werke verdien, dat hulle nog nie in geloof tot God gekeer het nie.
Jesus het 'n gelykenis vertel wat wys hoe verskillende mense op verskillende tye geroep word. In Matteus 20:1–16 huur die eienaar van die wingerdstok werkers om die oes in te bring. Sommiges begin vroeg in die dag werk en stem oor hul loon saam. Die oes is so groot dat die eienaar van die wingerdstok meer werkers moet huur, namate die dag vorder, tot byna die einde van die werksdag. Die eienaar betaal dié wat laat begin het, dieselfde bedrag as dié wat vroeg begin het. Hierdie gelykenis handel oor God se soewereiniteit oor wie Hy wil roep, op watter stadium van die lewe ook al. Hy behandel dié wat "laat in die dag" in Sy diens ingaan, as gelykes met dié wat hulle hele lewe in Sy diens geswoeg het.
Van voor die skepping af het God geweet wie Hy sou roep: "Want Hy het ons in Hom uitverkies voor die grondlegging van die wêreld, om heilig en sonder gebrek voor Hom te wees. In liefde het Hy ons voorbestem om deur Jesus Christus aangeneem te word as sy kinders" (Efesiërs 1:4–5). God ken net die regte tyd om 'n sondaar tot bekering en saligheid te roep. Baie kan die uiterlike roepstem van God hoor, want die saad van God se Woord word oral gestrooi, maar nie alle saad val op "goeie grond" waar dit wortel kan skiet en 'n oes kan oplewer nie (Matteus 13:1–23).
Benewens die hoor van die uiterlike roeping, moet individue die innerlike roeping van die Heilige Gees hoor, want dit is Hy wat ons van ons sonde oortuig en ons in staat stel om in Christus te glo (Johannes 16:7–15). 'n Voorbeeld van hierdie innerlike roeping is die bekering van Lidia: "Die Here het haar hart geopen om op Paulus se boodskap te reageer" (Handelinge 16:14). Petrus het die uiterlike oproep gegee, maar dit was die Heilige Gees wat vir Lidia die innerlike wekroep gegee het. Totdat dit gebeur, kan ons nooit behoorlik op die uiterlike oproep reageer nie. "Die mens sonder die Gees aanvaar nie die dinge wat uit die Gees van God kom nie, maar beskou dit as dwaasheid en kan dit nie verstaan nie, omdat dit slegs deur die Gees onderskei kan word" (1 Korintiërs 2:14). Dit is God wat ons na Hom toe trek; Hy besluit wie Hy sal roep en wanneer Hy hulle sal roep. Sy tydsberekening is perfek.
God se plan vir ons is verborge, totdat God kies om dit bekend te maak. Eers agterna kan ons sien hoe die Heilige Gees aktief was in aanmoediging na die punt van verlossing. Ons kan dalk onthou van iets betekenisvols wat 'n Christen gesê het, wat ons laat stop en dink het. Of ons is aan mense bekendgestel wie se lewens die liefde en nederigheid van Jesus gedemonstreer het. Miskien het ons omstandighede dramaties verander, en het ons onsself in 'n plek bevind, wat ons nie self gekies het nie. Deur skynbaar lukrake gebeure, het ons uiteindelik erken dat ons iets belangriks mis, en dit het ons soektog na God en 'n begeerte om in 'n verhouding met Hom te wees, begin. Vir elke gelowige is die bekeringsverhaal uniek, maar die gemeenskaplike deler is die Heilige Gees se leiding en die Woord van God se geloofsontwaking (Romeine 10:17).
God ken ons harte, en Hy weet wie op Sy roep sal reageer. Wanneer die oomblik reg is, breek God deur ons versperrings, en die innerlike roep van God word onweerstaanbaar. Dié wat die uiterlike roep verwerp, is sonder die Gees van God (Romeine 8:9).
God roep na ons, maar soms hoor ons nie. God roep na ons, maar soms ignoreer ons dit. God roep na ons, maar soms staan ons trots in die pad. Vir sommige mense verg dit 'n persoonlike tragedie, voordat hulle stilstaan en hul lewens heroorweeg. Vir ander verg dit 'n les in nederigheid, voordat hulle hul nood erken. Om al hierdie redes en meer, neem dit vir sommige mense 'n rukkie om tot God te draai. Die gevaar van uitstel is dat die tyd kan opraak. Niemand het 'n waarborg vir môre nie (Lukas 12:20). God is geduldig, maar ná die dood is daar geen tweede kans om gered te word nie (Hebreërs 9:27).
Christene het 'n verantwoordelikheid om die goeie nuus te versprei, maar dit is God wat mense tot bekering en tot verlossende geloof in Christus Jesus bring. As jy vir iemand bid, moontlik al vir jare, volg Jesus se raad om "te bid en nie moed op te gee nie" (Lukas 18:1). Vertrou op God se tydsberekening en bekering.
As jy God se roep tot verlossing uitstel, speel jy met vuur. God se oomblik is altyd "nou" (2 Korintiërs 6:2). Ons ignoreer God se roep tot ons eie ewige ondergang.
English
Waarom draai sommige mense eers later in die lewe na God toe?
