Vraag
Waarom was daar tye in die Ou Testament toe God mense vergewe, het wat nie 'n offer aangebied het nie?
Antwoord
Die vergifnis van sonde is 'n oorheersende Bybelse tema, beide in die Ou en Nuwe Testament. Wanneer God 'n persoon se sonde vergewe, spreek Hy daardie persoon vry of verskoon Hy hom of haar, en bevry hom of haar van die skuld en gevolge (of straf) wat daardie oortreding verdien. Een van die primêre Hebreeuse terme wat as "vergewe" vertaal word, is 'nasa,' wat "om te dra, op te tel, of weg te dra" beteken. Hierdie woord word veral geassosieer met die vergifnis van sonde, in teenstelling met die kwytskelding van 'n skuld. Om sonde te vergewe, is om die foute, oortredings en tekortkominge van 'n ander op te tel en weg te dra.
Slegs God kan sonde vergewe (Markus 2:7; Lukas 5:21). Wanneer Hy vergewe, bevry Hy die sondaar van oordeel en van die goddelike straf vir sonde, wat die dood is (Romeine 5:12; 6:23; 1 Korintiërs 15:56; Jakobus 1:15).
In die Ou Testament, selfs voordat die offersisteem vir die vergifnis van sonde ingestel is (Levitikus 4:20, 26, 28, 31; 5:10, 13, 16, 18; 6:7; 19:22), is God onderskei as 'n God wat sonde vergewe (Eksodus 32:32; 34:6–9). Van nature is God vergewensgesind (Nehemia 9:17; Daniël 9:9), maar Hy is ook regverdig. Hy laat sonde nie ongestraf bly nie (Eksodus 34:7).
Die Bybel illustreer duidelik dat bekering nodig is vir God om sonde te vergewe. Bekering is in die Ou Testament vereis, net soos dit in die Nuwe Testament vereis word. Verskeie Skriftuurlike voorbeelde wys dat God Sy vergifnis ingehou het van dié wat nie opreg berou gehad het nie (Deuteronomium 29:20; Numere 15:30–36; 1 Samuel 15:27–35; Jesaja 2:9; Hosea 1:6). Wanneer mense egter berou gehad het oor hul sondes en na die Here teruggekeer het, het God vergifnis verleen (Hosea 14:2; Jesaja 33:24; Jeremia 33:8; Psalm 65:3; Psalm 78:38). Die psalmis het verklaar: "Uiteindelik het ek al my sondes aan U bely en opgehou om my skuld te probeer wegsteek. Ek het vir myself gesê: 'Ek sal my opstandigheid aan die Here bely.' En U het my vergewe! Al my skuld is weg" (Psalm 32:5, NLT).
God bied ewige vergewing van sondes aan berouvolle gelowiges, op grond van die eenmalige versoeningsoffer van Jesus Christus aan die kruis (Hebreërs 10:11–12; vgl. Levitikus 16:1–34; 17:11). Christus het Sy bloed vergiet om die verbond tussen God en Sy volk te bevestig. Dit word uitgestort as 'n offer om die sondes van baie te vergewe" (Matteus 26:28, NLT). Die dood van Jesus het die volle offerprys betaal, om die sondes van die verlede van Ou Testamentiese gelowiges op te hef en weg te neem en ook die toekomstige sondes van Nuwe Testamentiese gelowiges (Psalm 130:8; Matteus 20:28; Efesiërs 1:7).
Genesis 15:6 sê: "Abram het die Here geglo, en die Here het hom dit as geregtigheid toegereken" (Genesis 15:6, NLT). Abraham is deur geloof voor God regverdig verklaar (sien ook Romeine 4:3–8). Gelowiges in die Ou Testament het deur geloof uitgesien na die koms van die Messias, net soos gelowiges vandag deur geloof verlang na Sy koms. Die sondes van alle mense wat hul bekeer en hul geloof in die Messias, God se Seun en Verlosser van die wêreld, stel, word nie meer teen hulle gehou nie, as gevolg van die versoeningsdood van Jesus Christus.
Die offersisteem van die Ou Verbond was nooit doeltreffend om sonde te vergewe of weg te neem nie (sien Hebreërs 10:1–10). Dit het wel die erns van die sonde en die behoefte aan 'n plaasvervanger, om die sonde weg te neem, getoon (Levitikus 16:7–10, 20–22, 26; Jesaja 53:4). Belangriker nog, dit het vooruitgewys na die dag toe Jesus Christus Sy bloed aan die kruis sou uitstort om die sondes van die wêreld weg te neem (Johannes 1:29; 2 Korintiërs 5:21).
Geen offer of ritueel word van mense vereis om sonde te bedek nie. Die enigste werklik onontbeerlike offer is die volmaakte offer van Jesus Christus (Hebreërs 10:13–14). Hy het Sy lewe eenmalig afgelê vir alle mense, van Adam en Eva tot by die laaste gesin aan die einde van die dae. "Christus is dus nou die Hoëpriester oor al die goeie dinge wat gekom het. Hy het daardie groter, meer volmaakte Tabernakel in die hemel binnegegaan. . . . Met sy eie bloed — nie die bloed van bokke en kalwers nie — het hy die Allerheiligste eenmalig binnegegaan en ons verlossing vir ewig verseker" (Hebreërs 9:11–12, NLT).
English
Waarom was daar tye in die Ou Testament toe God mense vergewe, het wat nie 'n offer aangebied het nie?
