Vraag
Wat is verganklike genade?
Antwoord
Verbygaande genade dui daarop dat daar 'n tydelike genade is wat God gee, maar dit vervaag met verloop van tyd. Die woord verganklik beteken "neig om soos stoom te verdwyn" (Merriam-Webster aanlyn). Sommiges gebruik hierdie term teologies om aan te voer dat 'n gelowige die verlossing uit vrye keuse kan verloor. Hy het die genade van God gehad, maar dit was tydelik.
Maar is God se verlossende genade verganklik? Is dit tydelik? Kan dit verlore raak? Ons glo nie so nie.
Dié wat die saak vir verganklike genade aanhang, kan aanspraak maak op verse soos Matteus 24:10, waar Jesus van dié in hierdie wêreld praat wat "afval" (ESV). Jesus vergelyk hierdie "gelowiges", skuldig aan ewige verraad, met bome wat nie stewige wortels het nie in Markus 4:17. Die skrywer van Hebreërs 6:1–6 (waarskynlik Paulus) stel dit so:
Laat ons dus die elementêre leringe oor Christus agter ons laat en na volwassenheid vorder, sonder om weer die fondament te lê van berou van verkeerde dade en van geloof in God, lering oor reinigingseremonies, die handoplegging, die opstanding van die dooies en die ewige oordeel. En as God dit toelaat, sal ons dit doen. Dit is onmoontlik vir dié wat eenmaal verlig is, wat van die hemelse gawe geproe het, wat deel gehad het aan die Heilige Gees, wat van die goeie woord van God en die kragte van die komende bedeling geproe het, en wat afvallig geword het, om weer tot bekering gebring te word. Hulle kruisig die Seun van God weer en stel Hom tot openbare skande.
Hoe moet ons die konteks van Hebreërs en Jesus se woorde verstaan, aangesien die Skrif elders fokus op God se onvoorwaardelike liefde vir ons (1 Johannes 4:19)? Wat van Sy voorkennis van ons voor die grondlegging van die wêreld (1 Petrus 1:20), Sy doeltreffende roeping (Matteus 22:14), en Sy verkiesing (Efesiërs 1:4)? Wat van die wedergeboorte (Johannes 3:3), die nuwe skepping (2 Korintiërs 5:17), en God se vermoë om verlossing te verseker met 'n krag wat ons eie te bowe gaan (1 Petrus 1:3–6)? Wat van Jesus se belofte dat niemand ons uit Sy hand kan uitruk nie (Johannes 10:28) en die onmoontlikheid dat enigiets of enigiemand ons van Sy liefde kan skei (Romeine 8:31–39)? Al hierdie gedeeltes weerspreek die denke aangaande verganklike genade.
Eerstens, onthou dat Hebreërs gekenmerk word as die boek 'Jesus is beter as'. Die skrywer voer sistematies aan dat Jesus superieur is aan die engele, Aäron, Moses, die priesterdom, die Sabbat, die patriarge, die tempel, die offers, en so meer. Die gehoor van die skrywer is die ongelowige Jode wat, alhoewel hulle die elementêre leringe in die Ou Testament gehad het—die skadubeeld (Hebreërs 10:1)—die inhoud mis: Christus. Selfs die dissipels het saam met Jesus deur Sy bediening geloop en die inhoud van Christus se gemis, totdat Hy uit die dood opgestaan het en dit vir hulle weer verduidelik het (Lukas 24:27).
Die Israeliete het deur hul geskiedenis die hemelse gawes van God geproe (Eksodus 16). Hulle het deel gehad aan die Heilige Gees (bv. Simson in Rigters 14:6), die Woord van God (Eksodus 19:25), en die kragte van die komende era van Christus (Eksodus 7–11), tog waarsku die skrywer van Hebreërs hulle dat dit nie 'n verlossende geloof is nie. Christus is. Dit blyk dat dié wat bely het dat hulle gelowiges was, maar later afvallig geraak het, dit gedoen het omdat hulle in valse aannames geglo het—of hulle het Jesus nooit in die eerste plek as Here en Verlosser ontvang nie (sien 1 Johannes 2:19).
Tweedens, oorweeg die simbole of beelde van ons verlossing (bv. geboorte, nuwe skepping, in Christus wees). Ons glo hierdie beelde van genade weerlê tydelike genade beter as enige ander argument. Watter rol het iemand gehad in die "keuse" van sy lewenspad in of uit sy eie geboorte? Wie kan 'n nuwe skepping ongedaan maak, wat nie deur menslike hande gemaak is nie (2 Korintiërs 5:1)? Miskien is die mees oortuigende bewys dat die Bybel meer as 270 keer praat oor ons wat "in Christus" is. Die waarheid is dat "julle saam met Christus opgewek is," en Hy is "aan die regterhand van God gesit. . . . Julle lewe is nou saam met Christus in God verborge" (Kolossense 3:1, 3). Watter man, vrou of kind kan na die hemel toe reik, homself uit Christus uit steel, en verklaar: "Ek het my verlossing verloor"?
1 Petrus 1:3–6a spreek van ons saligheid op 'n wyse wat denke rakende verganklike genade uitsluit. Petrus spreek van saligheid as verlede, hede en toekoms (beklemtoning bygevoeg):
Aan God, die Vader van onse Here Jesus Christus, kom die lof toe! In sy groot barmhartigheid het Hy ons 'n nuwe geboorte gegee tot 'n lewende hoop deur die opstanding van Jesus Christus uit die dood, en tot 'n erfenis wat nooit kan vergaan of verrot nie. Hierdie erfenis word in die hemel vir julle bewaar, wat deur geloof deur God se krag beskerm word, tot die koms van die saligheid wat gereed is om in die laaste tyd geopenbaar te word. In dit alles kan julle jubel.
God het ons Syne gemaak (verlede saligheid), bewaar ons (huidige saligheid) en maak ons volkome (toekomstige saligheid)! Hy doen dit deur ons met Sy krag te beskerm. Om op een of ander manier te sê dat God ons kan verloor, minimaliseer Sy krag en ignoreer dit Sy Woord. Petrus herinner ons daaraan dat om op Jesus te vertrou, die grondslag is vir veilige en ewige blydskap.
Verganklike genade is glad nie genade nie. Die leer van verganklike genade vernietig ons sekuriteit in Christus en werp twyfel op die fondasie van ons blydskap. Prys die Here, Sy genade is nie verganklik nie; ons het "'n onverganklike, onbesmette en onverwelklike erfenis, in die hemel bewaar vir [ons]" (1 Petrus 1:4).
English
Wat is verganklike genade?
