Vraag
Wat beteken dit om uit genade gered te word?
Antwoord
Genade onbeskryflik groot—hoe lieflik die klank—
Wat 'n ellendeling soos ek gered het!
Ek was eens verlore, maar nou is ek gevind,
Ek was blind, maar nou sien ek.
Die woorde van hierdie beroemde lofsang deur John Newton, blyk weerklank te vind by mense van alle teologiese oortuigings: dit word in kerke van alle soorte gesing, van evangeliese Christelik, tot Rooms-Katoliek, tot hoofstroom liberaal, tot Mormoon. Dit is opgeneem deur ontelbare kunstenaars, van Johnny Cash en Elvis Presley, tot die Drie Tenore, tot Rascal Flatts en Alan Jackson. Die konsep van genade soos dit in die Bybel gevind word, is veelsoortig, maar dit kan opgesom word in die definisie "onverdiende guns." Die Bybel sê dat ons deur genade gered word. Die genade van God word uitgedruk deur God se vergifnis van ons sondes, en Sy seëninge aan ons sluit vrede en vervulling in hierdie lewe in en, in die lewe wat kom, onbelemmerde gemeenskap met Hom vir alle ewigheid. Net soos die lied "Amazing Grace" byna universele aanvaarding verwerf het, is dit moeilik om 'n godsdienstige uitdrukking met wortels in die Christendom te vind wat, nie die deugde van genade prys nie.
Daar is egter baie misverstande oor die saligheid deur genade. Baie wat hulleself Christene noem, neem aan dat die genade van God 'n stelsel ingestel het waardeur die sondaar sy verdiende straf kan versag, deur sy eie pogings. Vir sommige kan dit 'n formele stelsel van sakramente wees wat die siel met die genade van God vervul. Vir ander is die stelsel minder formeel, maar sluit steeds verskeie godsdienstige aktiwiteite in, soos kerkbywoning, doop, bydrae tot die kollekte en die doen van goeie werke. Alhoewel die meeste saamstem dat "niemand perfek is nie," sê baie dat God in Sy "genade" ons sondes sal oorsien as Hy sien dat ons 'n opregte poging aangewend het om die regte ding te doen, ons maniere te verbeter, en onsself van die hulp te bedien wat Hy deur die kerk bied—as Hy sien dat die trajek van ons lewens in die regte rigting beweeg, sal Hy in Sy "genade" ons sondes vergewe en ons die ewige lewe verleen. In hierdie siening van "genade" verdien die sondaar nie die ewige lewe in 'n absolute sin nie, maar sy berouvolle reaksie en opregte poging lok wel 'n genadige reaksie van die Vader uit. Hierdie geloof, alhoewel wydverspreid, weerspreek die ware betekenis van genade ("onverdiende guns").
Hierdie voorbeeld kan help om die bogenoemde siening van genade te illustreer: 'n tiener werk die hele somer hard om geld te spaar om 'n motor te koop. Hy doen 'n gewone werk en doen tuinwerk en ander klein werkies daarby. Hy spaar sy geld en bestee dit nie ligsinnig nie. Nietemin het hy aan die einde van die somer eenvoudig nie genoeg geld om 'n motor te koop wat aan sy behoeftes sal voldoen nie. Sy pa, wat sy ywer en spaarsaamheid sien, tree genadig in en maak nie net die verskil goed nie, maar voeg ook meer geld by die motorfonds, sodat sy seun 'n motor kan koop wat beter is as wat hy ooit gedink het hy kon bekostig. Die seun se beste poging was nie goed genoeg nie, maar die pa se genade maak die verskil goed. Niemand sou beweer dat die pa verplig was om die verskil goed te maak nie, so wanneer hy dit doen, is dit 'n daad van genade. As die seun van sy werk ontslaan is, omdat hy te laat opgedaag het, elke dag by die swembad rondgehang het, in plaas van om te werk, of die geld wat hy gehad het aan kitskos en videospeletjies bestee het, sou die vader nie ingespring het om die verskil te maak nie. Dit sou onjuis wees om te sê dat die seun die motor "verdien" het, want hy het nie, maar sy poging het wel 'n genadige reaksie van sy vader uitgelok.
Volgens die Bybel, is dit regtig genade? Die antwoord is NEE! Genade is onverdiende guns; dit is God se seën oor die onwaardige. In die voorbeeld hierbo het die vader sy guns verleen, omdat hy gevoel het sy seun se pogings moes beloon word—die vader se geskenk was gebaseer op 'n opregte poging deur die seun en was daarom nie ware genade nie. Jesus het ware genade geïllustreer met die verhaal van 'n vader wat sy verlore seun met feesvierende blydskap ontvang het—'n totaal onwaardige individu wat niks vir sy vader gebring het, behalwe oneer en skande nie, is oorlaai met onverdiende seëninge (Lukas 15:11–24).
Ons word gered deur genade, nie deur 'n mengsel van God se genade en ons verdienstelike werke nie. Volgens die Skrif kan ons niks doen om verlossing te verdien nie, en ons beste pogings is ook nie goed genoeg om 'n genadige reaksie van God te ontlok, sodat Hy die verskil kan maak nie. Al ons regverdige dade is soos vuil klere (Jesaja 64:6). Selfs met ons beste pogings het ons tekortgeskiet aan God se standaard van geregtigheid (Romeine 3:23), en ons verdien die dood (Romeine 6:23) Ons word nie beveel om ons "beste te doen" vir God nie, maar om Hom volmaak en ten volle lief te hê (Matteus 22:37). Ons faal daarin. Die gebod is nie om te "probeer" om ons naaste lief te hê nie, maar om werklik daarin te slaag om ons naaste lief te hê soos ons onsself liefhet (Matteus 22:39). Ten spyte van ons "beste pogings", faal ons—en wie kan eerlik sê dat hulle tog hul "beste poging" gegee het?
Mense sal dikwels probeer om dié wat hul tekortkominge besef, te troos deur iets soos: "Moenie bang wees nie—God ken jou hart," te sê, asof dit 'n troos behoort te wees. As God ons harte ken, is ons inderdaad verlore—daar is geen plek oor om weg te kruip nie! Ons enigste hoop is om ons geloof in Jesus Christus te plaas, wat 'n volmaakte lewe geleef het, aan die kruis gesterf het om vir ons sondes te betaal, en weer opgestaan het. Ons sonde word aan Hom toegeskryf, en Sy geregtigheid word aan ons toegeskryf wanneer ons Hom vertrou (2 Korintiërs 5:21). Ons word nie geregtig verklaar deur ons werke nie (Romeine 3:20), maar deur Jesus se opstanding (Romeine 4:25). Geloof self is nie 'n "goeie werk" wat veroorsaak dat God ons raaksien nie. Geloof behels dat ons ons van ons sonde bekeer, bely dat ons hopeloos en hulpeloos verlore is en niks kan doen om God se guns te wen nie, en dan bloot die redding aanvaar, wat Hy vrylik aanbied.
Ons is gered uit genade; die werk is God s'n, nie ons s'n nie. "Aan hom wat werk, word die loon nie as 'n genadegawe toegereken nie, maar as 'n verpligting. Aan hom wat egter nie werk nie, maar vertrou op God wat die goddeloses regverdig, word sy geloof as geregtigheid toegereken" (Romeine 4:4–5). Hier sien ons twee groot waarhede. Eerstens, God regverdig die goddeloses—nie mense wat hul beste gedoen het en op een of ander manier 'n genadige reaksie van God verwag het nie. God verklaar dié regverdig wat dit nie verdien nie. Tweedens, God verklaar mense regverdig wat verlossing deur geloof ontvang—nie mense wat hul beste poging daarvoor gee nie. As hulle in enige mate geregverdig word op grond van wat hulle doen, ontvang hulle loon, nie 'n geskenk nie. As genade op enige vlak op werke gebaseer is, is dit nie meer genade nie (Romeine 11:6).
Ons word van begin tot einde deur genade gered. Sodra 'n persoon tot geloof in Christus gekom het, sal hy ongetwyfeld besef dat die enigste rede waarom hy kon glo, is dat God hom reeds nader getrek het voordat hy dit geweet het (sien Johannes 6:44). As hy aan homself oorgelaat was, sou die sondaar voortgegaan het om in opstand te kom en van God te vlug. Selfs voordat ons glo, is die begeerte om na God toe te kom, God se genade in werking, om ons te red. "Die heil (verlossing) behoort aan die HERE" (Psalm 3:8, ESV; vergelyk Openbaring 7:10).
Verlossing uit genade beteken dat dit van begin tot einde onverdiend is. Jesus is die Outeur en Voleinder van ons geloof (Hebreërs 12:2). Genade is nie God wat 95 % of selfs 99,9 % doen, en ons wat die verskil moet inhaal nie. Genade is dat God 100 % doen en ons nederige aanvaarding daarvan, met die erkenning dat ons onwaardig is en niks het om by te dra nie.
Al vloei my trane vir ewig,
Al ken my ywer geen verflouing,
Sou dit die sonde nie kan versoen nie—
U moet red, en U alleen:
Ek bring geen prys in my hand nie,
Ek kleef eenvoudig aan U kruis.
(Augustus Toplady)
English
Wat beteken dit om uit genade gered te word?
