Vraag
Kan 'n gelowige ongelowig word?
Antwoord
Die vraag of 'n gelowige weer 'n ongelowige kan word, kom gewoonlik op in 'n poging om verwarrende situasies te verduidelik, wat betrokke is by mense wat ons ken. Iemand wat voorheen 'n geloofsbelydenis gemaak het, ontken die geloof. Volgens alle uiterlike voorkoms was hy 'n gelowige wat betrokke was by die kerklewe en dalk selfs in die bediening. Wat het dan gebeur? Is dit 'n geval van 'n gelowige wat ongelowig geword het?
Daar is 'n aantal vooraanstaande skeptici wat as belydende gelowiges begin het. Dan Barker, ateïs en president van die Freedom from Religion Foundation, het as predikant en Christelike musikant begin. Charles Templeton (nou oorlede) was 'n evangelis wat eens saam met Billy Graham op toer was, maar later 'n uitgesproke agnostikus geword het. Bart Ehrman is 'n New York Times-topverkoper-skrywer en bekende skeptikus wat voortdurend twyfel werp oor die betroubaarheid van die Nuwe Testament. Ehrman beskryf homself as 'n voormalige wedergebore fundamentalis. Hy het aan die Moody Bible Institute gestudeer en aan die Wheaton College gegradueer.
Behalwe vir hierdie hoëprofiel-gevalle is daar die duisende, dalk miljoene mense wat geloofsbelydenisse bely het, dikwels as kinders, maar jare later geen geloof in Christus behou nie. Of hulle hulself nou ateïsties, agnosties of bloot onbelangstellend noem, hulle het die geloof versaak. Wat moet ons van hierdie mense maak? Was hulle ooit wedergebore gelowiges, maar is hulle nou ongelowiges?
Daar is 'n aantal moontlikhede wat dikwels voorgestel word.
Die eerste moontlikheid is om te bevestig dat hierdie mense gered was en nog steeds gered is, weergebore is, deel gemaak is van die Liggaam van Christus, en deur die Heilige Gees ingewoon en verseël is. Aangesien God se verlossing onomkeerbaar is, sal 'n persoon wat eenmaal gered is, altyd gered bly, ongeag enige toekomstige toestand van ongeloof of ongehoorsaamheid. Dit blyk dat ouers dikwels troos vind in hierdie idee, want, selfs al wandel 'n kind ver van die Here af, hou die ouer vas aan 'n spesifieke tyd en plek waar die kind "Christus aangeneem het."
Die tweede moontlikheid is om te stem dat hierdie mense eens ware gelowiges was, maar dat hulle, toe hulle opgehou glo het, hulle saligheid verloor het. Al God se seëninge is omgekeer. Die voormalige gelowiges het ongelowiges en ongereddes geword.
Die derde moontlikheid is dat, alhoewel hierdie mense dalk uiterlike tekens getoon het van egte geloof, hul daaropvolgende keuses en uitsprake openbaar dat hulle nooit ware gelowiges was nie. Maak nie saak wat hulle sê nie, hulle is nooit weergebore en deur die Gees verseël nie. Ware gelowiges mag tye van twyfel, onsekerheid, ongehoorsaamheid en oomblikke van ongeloof ervaar, maar hulle sal nooit hul geloof verloën nie. Hierdie idee staan bekend as die volharding van die heiliges — almal wat werklik gered is, sal in hul geloof volhard (vooruitgaan), bewaar deur die krag van God. Ons kan slegs weet of 'n "besluit vir Christus" eg was aan die vrug wat dit pgelewer het. Dit is die benadering wat die meeste deur die Skrif ondersteun word.
Die Skrif en die geskiedenis is vol voorbeelde van mense wat 'n aanvanklike positiewe reaksie aangaande Christus gegee het, net om later weer te val. In die gelykenis van die saaier en die saad het 'n deel van die saad gou opgeskiet, net om te verwelk of deur onkruid verstik te word. "Wat gesaai is op die rotsagtige grond, dit is die een wat die woord hoor en dit onmiddellik met blydskap ontvang, maar hy het geen wortel in homself nie, maar hou net 'n rukkie vol, en wanneer verdrukking of vervolging ontstaan weens die woord, val hy onmiddellik weer. Wat betref dit wat tussen dorings gesaai is, dit is die een wat die woord hoor, maar die sorge van die wêreld en die misleiding van rykdom verstik die woord, en dit word onvrugbaar" (Matteus 13:20–22). Maar die saad (die evangelie) wat op goeie grond gesaai word, dra vrug vir die oes. In die aanvanklike stadiums kan dit baie moeilik wees om te sien watter plante dit sal maak of nie. Tyd openbaar die waarheid.
In Johannes 6 noem Jesus Homself die Brood uit die Hemel en maak Hy stellings wat baie moeilik was om te verstaan. Vers 66 sê: "Na dit het baie van sy dissipels teruggekeer en het nie meer saam met Hom geloop nie." Daar was mense wat hulleself as volgelinge van Jesus beskou het, maar hulle het omgedraai toe Jesus iets gesê het, wat hulle nie van gehou het nie. Dit was nie dat hulle die saligheid verloor het nie; hulle het dit nooit in die eerste plek gehad nie, en hierdie voorval het hul ware kleure gewys.
Vervolgens in Johannes 6 maak Jesus kommentaar op Petrus en Judas Iskariot. "Jesus sê vir die twaalf: 'Wil julle ook weggaan?' Simon Petrus antwoord Hom: 'Here, na wie toe sal ons gaan? U het die woorde van die ewige lewe, en ons het geglo en het te wete gekom dat U die Heilige van God is.' Jesus het vir hulle geantwoord: 'Het Ek nie julle, die twaalf, gekies nie? En tog is een van julle 'n duiwel.' Hy het van Judas, die seun van Simon Iskariot, gepraat, want hy, een van die twaalf, sou Hom verraai" (verse 67–70). Op die tydstip toe Jesus daardie woorde gespreek het, het Petrus en Judas baie dieselfde gelyk – albei was dissipels. Op die nag toe Jesus gearresteer is, was dit weer tussen Petrus en Judas dieselfde vergelyking – albei het die Here ontken. 'n Paar dae later het hulle egter geblyk baie verskillend te wees. Judas, oorweldig deur berou, het nie na bekering en vergifnis gesoek nie, maar het selfmoord gepleeg (Matteus 27:5). Petrus was vol skaamte en het geween (Matteus 26:75). Drie dae later is Petrus nog steeds by die dissipels en word hy 'n apostel van die Opgestane Here.
Nie Judas of Petrus het hul saligheid verloor nie. Judas se ware aard was dié van 'n ongelowige. Hy het wel van Jesus genoeg gehou en het 'n rukkie met geloof gespeel, maar hy het nooit regtig geglo nie — ons kan sê hy het net voorgegee om 'n gelowige te wees. Judas was die skatkis van die dissipels, en Johannes 12:6 vertel vir ons dat hy uit die geld vir homself geput het. Petrus, aan die ander kant, het vir 'n kort tydjie "opgetree of" hy 'n ongelowige was, maar mettertyd het sy ware, verloste natuur anders getoon.
Eerste Johannes spreek direk die kwessie aan van belydende gelowiges wat skynbaar ongelowiges word. Sommige valse leraars, wat eens ware gelowiges gelyk het, het die kerk ontwrig. Eerste Johannes 2:19 verduidelik: "Hulle het van ons uitgegaan, maar hulle was nie van ons nie; want as hulle van ons was, sou hulle by ons gebly het. Maar hulle het uitgegaan, sodat dit duidelik kon word dat hulle nie almal van ons is nie." Alhoewel dié wat van die geloof afvallig geword het, na egte gelowiges gelyk het, maak Johannes duidelik dat hulle nooit werklik "van ons" was nie; een van die kenmerke van 'n gelowige is dat hy "by ons bly." Mense kan dalk vir 'n rukkie "doen of hulle so is", maar hulle kan nie die rol vir ewig volhou nie. Die waarheid sal uiteindelik hulle bedrog oopvlek. 1 Johannes 3:9 sê: "Elkeen wat uit God gebore is, doen nie sonde nie, want God se saad bly in hom; en hy kan nie aanhou sonde doen nie, omdat hy uit God gebore is." 'n Egte gelowige word daarvan bewaar om in voortdurende sonde te val, omdat hy uit God gebore is — God hou hom veilig.
'n Ware gelowige mag in ongehoorsaamheid val en met twyfel worstel, maar 'n ware gelowige sal nooit Christus verloën nie. 'n Persoon wat Christus met sy woorde of dade verloën het, het nie sy saligheid verloor nie; hy demonstreer eerder dat hy nooit ware geloof gehad het nie. Dit is een rede waarom kerklike dissipline so belangrik is. In Matteus 18 skets Jesus die stappe. As 'n persoon in die kerk sondig, moet hy gekonfronteer word en die kans gegee word om weer te bekeer. Sodra al die stappe in die proses gevolg is en daar steeds geen bekering is nie, moet die onbekeerde sondaar uit die kerk verwyder word en soos 'n ongelowige behandel word (verse 15–17). Hierdie proses is ontwerp om die sondaar tot 'n besluit te dwing. Óf hy sal die fout van sy weë insien en tot sy sinne kom, óf hy sal besluit dat die kerk en die Christelike lewe nie so belangrik is nie en weg stap — hoe dit ook al sy, dwing kerkdissipline 'n persoon om sy ware aard na vore te laat kom.
'n Egte gelowige kan nooit 'n ongelowige word nie, omdat hy of sy deur die Gees van God weergebore is. Dit is nie 'n mens se geloof wat hom veilig hou nie, maar die krag van God wat voortdurende geloof moontlik maak.
English
Kan 'n gelowige ongelowig word?
