Vraag
Kan 'n mens op 'n sekere wyse glo, maar nie gered word nie?
Antwoord
Daar is verskillende vlakke van geloof, en verskillende voorwerpe van geloof, en nie alles wat "geloof" genoem word, is eintlik verlossende geloof nie. Jakobus 2:19 sê: "Jy glo dat daar een God is. Goed! Selfs die duiwels glo dit — en bekeer hulle." Dus, as 'n persoon eenvoudig glo dat daar 'n God in die hemel is — en dit is die omvang van sy geloof — dan het hy presies dieselfde geloof as die demone van die hel. Dit is nie verlossende geloof nie, al behels dit 'n mate van geloof. Daarom, ja, 'n persoon kan in 'n sekere sin "glo," maar nie gered word nie.
Daar word gesê dat Simon, die towenaаr in Samaria, "geglo en gedoop is" toe Filippus gepreek het (Handelinge 8:13). Maar later, toe Simon geld aan die apostels aanbied vir die vermoë om die Heilige Gees oor te dra (verse 18–19), word hy streng bestraf deur Petrus: "Mag jou geld met jou vergaan. . . . Jy het geen deel of aandeel in hierdie bediening nie, want jou hart is nie reg voor God nie" (verse 20–21). Was Simon gered, op grond van sy "geloof"? Voordat ons dit beantwoord, moet ons die moeilikheid erken om 'n lering op 'n narratiewe gedeelte in Handelinge te bou. Sulke gedeeltes was nooit bedoel om uit te brei tot grondliggende leringe nie, en ons word nie noodwendig al die feite gegee wat ons nodig het, om 'n doktrinêre bepaling te maak nie. Wat Handelinge 8 betref, sou sommige sê dat Simon sy saligheid verloor het ('n siening wat ander gedeeltes, soos Johannes 10:28–30, weerspreek). Ander sou sê dat Simon se aanvanklike geloof nie eg was nie — hy was nooit van meet af aan gered nie. En ander sou sê dat Simon werklik gered was, maar dat hy, weens 'n gebrekkige begrip aangaande die Heilige Gees, 'n verskriklike voorstel gemaak het. Nadat Simon bestraf is, lyk dit of hy 'n mate van bekering toon (vers 24). Ons word nie vertel hoe die verhaal eindig nie. Ons gevolgtrekking is dat Simon nie sy saligheid verloor het nie; óf hy het 'n valse belydenis gemaak, óf hy het 'n verskriklike voorstel uit onkunde en gierigheid aangebied.
Dit is heel moontlik vir 'n persoon om 'n aanvanklike positiewe reaksie op die evangelie te hê, sonder om gered te word. Hy mag voel dat sy hart geroer word deur die verhale oor Jesus. Hy mag selfs met Christus geïdentifiseer word deur doop en lidmaatskap van die kerk en betrokke raak by bediening — terwyl hy nie weergebore is nie. Ons sien voorbeelde hiervan in die Skrif (Matteus 7:21–23; 13:24–30) en in die alledaagse lewe.
Ons kan die verbandloosheid tussen sekere soorte "oortuiging" en verlossende geloof op die volgende manier illustreer: baie Amerikaners is oorgewig, en terselfdertyd is daar duisende gewigsverliesprodukte beskikbaar. Mense sien 'n advertensie oor die nuutste tuis-oefenapparaat, en hulle sê: "Dis presies wat ek nodig het!" en hulle koop die toerusting. Hulle ontvang hul aankoop en gebruik dit gretig – vir 'n paar weke. Ses maande later lê dit weer in die boks, iewers weggesteek. Wat het gebeur? Hulle het in 'n produk geglo, maar dit was nie die soort geloof wat tot 'n verminderde liggaamsgewig gelei het nie. Niks het regtig in hul lewens verander nie. Hulle het 'n aanvanklike positiewe reaksie gehad, maar in plaas daarvan om ware "geloof" te hê, het hulle net aan 'n verbygaande gril toegegee. Mense doen dit ook met Christus (sien Matteus 13:5–7).
In Matteus 7:21–23 sê Jesus: "Nie elkeen wat vir My sê: 'Here, Here,' sal in die koninkryk van die hemele ingaan nie, maar net die een wat die wil doen van my Vader wat in die hemele is. Baie sal daardie dag vir My sê: 'Here, Here, het ons nie in U Naam geprofeteer en in U Naam duiwels uitgedryf en in U Naam baie kragtige dade verrig nie?' Dan sal Ek vir hulle duidelik sê: 'Ek het julle nooit geken nie. Weg van My af, julle wat kwaad doen!'" Let daarop dat die mense wat Jesus veroordeel, aktief in diensbetrokkenheid was, maar hulle was nie egte gelowiges nie. Hulle het 'n soort geloof gehad — hulle het erken wie Jesus is — maar hulle het geen verhouding met Hom gehad nie. Jesus sê nie dat Hy hulle op 'n stadium geken het, maar hulle later verwerp het nie. Hy sê: "Ek het julle nooit geken nie." Hulle was nooit van meet af aan gered nie.
Nog 'n gedeelte wat wys dat mense "geloof" het sonder om gered te wees, is Jesus se eerste gelykenis. Die gelykenis van die saaier in Matteus 13 beklemtoon die verskillende reaksies wat mense op die evangelie (die "saad") het. In verse 5–7 sien ons dat "sommige [saad] op rotsagtige plekke geval het, waar dit nie baie grond gehad het nie. Dit het gou opgeskiet, omdat die grond vlak was. Maar toe die son opkom, is die plante verskroei en het hulle verwelk omdat hulle geen wortel gehad het nie. Ander saad het tussen dorings geval, wat opgeskiet het en die plante verstik het." Hier het twee van die "gronde" 'n aanvanklike positiewe reaksie gehad — die saad het ontkiem maar nooit volgroeid geraak nie. Die prentjie hier is nie dat hierdie mense gered is en toe hulle saligheid verloor het nie, maar dat hulle aanvanklike reaksie, hoe vreugdevol dit ook al mag gewees het, nie eg was nie.
Die boek Hebreërs en die waarskuwings daarin kan ook op hierdie wyse verstaan word. Die ontvangers van die brief was Jode wat uit die sinagoge uitgekom en by die Christelike gemeenskap aangesluit het. Hulle het baie dinge oor Jesus "geglo", maar ten minste sommige van hulle was nie gered nie. Hul geestelike erkenning van Jesus het nie tot 'n toewyding aan Hom gelei nie. Toe die vervolging van die kerk begin het, is die "twyfelaars" in die versoeking gebring om Christus te verlaat en terug te keer na die ou Joodse offersisteem. Die skrywer van Hebreërs vergelyk hulle met die geslag wat uit Egipte gekom het, maar geweier het om die Beloofde Land binne te gaan. Alhoewel hulle die reis saam met Moses begin het ('n aanvanklike positiewe reaksie), het hulle geweier om in te gaan weens ongeloof (Hebreërs 3:19). Hebreërs hoofstukke 6 en 10 gee waarskuwings teen sogenaamde geloof sonder verlossing.
In Johannes 6, nadat Jesus die 5 000 gevoed het, draai baie mense weg van Jesus en volg Hom nie meer nie (Johannes 6:66). Jesus vra toe die Twaalf of hulle Hom ook gaan verlaat. Petrus antwoord dat hulle nooit hul Here kan verlaat nie (vers 68). Toe sê Jesus: "Het Ek nie julle, die Twaalf, gekies nie? En tog is een van julle 'n duiwel!" (vers 70). Die "duiwel" hier is Judas Iskariot, wat later Jesus sou verraai. Wat interessant is, is dat ons Petrus en Judas langs mekaar sien. Albei het geloof in Christus uitgespreek. Albei het "geglo," in die sin dat hulle Jesus persoonlik geken het, hulle het die wonderwerke gesien, en hulle het jare van hul lewens aan Hom gewy. Maar die vlak van hul "geloof" was anders. Petrus sou later Christus verloën, maar ná die verloëning het Petrus berou gehad en 'n pilaar van die kerk geword (Galasiërs 2:9). Judas, aan die ander kant, het Jesus verraai en het nooit berou gehad nie, alhoewel hy besef het dat hy 'n fout gemaak het en jammer was (Matteus 27:5). Judas word nooit voorgestel as 'n dissipel wat sy saligheid verloor het nie; eerder is hy een wat nooit werklik tot saligheid gekom het nie (sien Johannes 6:64).
Petrus het Christus ontken, maar net vir 'n kort tydjie in sy lewe van geloof. Judas het Christus erken, maar net vir 'n kort tydjie in sy lewe van ongeloof. Geen van Petrus se ontkenning of Judas se belydenis was 'n aanduiding van die onderliggende toestand van hul harte nie —' n toestand wat uiteindelik duidelik geword het (sien Matteus 7:16). Ons sien soms soortgelyke belydenisse in die kerk. Sommige mense lyk vir 'n kort rukkie asof hulle vir God brand, net om later te verwerp wat hulle geglo het en hulleself oor te gee aan 'n skandalige oortreding van Bybelse beginsels. Hulle het nie hul saligheid verloor nie; hulle het dit nooit gehad nie — hulle was net besig om deur 'n "Christelike-fase" te gaan wat uiteindelik verbygegaan het. Sien 1 Johannes 2:19.
God ken ons harte. Ons kan egter nie die harte van ander mense sien nie en kan dikwels ook oor ons eie harte mislei word. Daarom skryf Paulus: "Ondersoek julleself om te sien of julle in die geloof staan; beproef julleself. Verstaan julle nie dat Christus Jesus in julle is nie — behalwe as julle die toets nie deurstaan nie?" (2 Korintiërs 13:5). As ons sekerheid oor ons geestelike situasie wil hê, moet ons meer doen as net terugkyk na 'n paar woorde wat ons in die verlede gesê het toe ons "Christus aangeneem het"; ons moet ook ons huidige toestand ondersoek om te sien of daar bewyse is van God se werk in ons lewens vandag — wat ons van binne verander, ons van sonde oortuig, en ons tot bekering lei.
Kerkdissipline (sien Matteus 18:15–18) forseer die saak. As 'n belydende gelowige in openlike sonde leef en niemand hom ooit konfronteer nie, kan hy in die onsekerheid bly. As hy deur een, dan deur twee of drie gelowiges en dan deur die hele kerk gekonfronteer word, moet hy 'n besluit neem. Hy sal óf moet erken dat hy sondig en berou toon, en sodoende bewys lewer van sy verlossing, óf hy sal besluit dat hy tog nooit regtig deel van hierdie lewe in Christus wou wees nie en uit die situasie tree. Op die een of ander manier word die situasie opgeklaar.
Die brief van 1 Johannes is belangrik omdat dit baie tekens van verlossende geloof verskaf, sodat ons kan weet dat ons geloof eg is (sien 1 Johannes 5:13). Ook het gelowiges die gawe van die Heilige Gees, en "die Gees self getuig saam met ons gees dat ons God se kinders is" (Romeine 8:16).
English
Kan 'n mens op 'n sekere wyse glo, maar nie gered word nie?
