Vraag
Wat is belangriker, die dood van Christus of Sy opstanding?
Antwoord
Die dood en opstanding van Christus is ewe belangrik. Jesus se dood en opstanding bereik afsonderlike, maar noodsaaklik verwante dinge. Die dood en opstanding van ons Here is werklik onlosmaaklik, soos die skering en inslag van 'n lap.
Die kruis van Christus het vir ons die oorwinning behaal wat ons nooit self kon behaal nie. "Nadat Hy die magte en owerhede ontwapen het, het Hy 'n openbare vertoning van hulle gemaak en hulle deur die kruis oorwin" (Kolossense 2:15). Op die kruis het God ons sondes op Jesus gelaai, en Hy het die straf wat ons moes kry, gedra (Jesaja 53:4–8). IDeur Sy dood het Jesus die vloek wat deur Adam veroorsaak is, op Hom geneem (sien Galasiërs 3:13).
Met die dood van Christus het ons sondes magteloos geword om oor ons te heers (Romeine 6). Deur Sy dood het Jesus die werke van die duiwel vernietig (Johannes 12:31; Hebreërs 2:14; 1 Johannes 3:8), Satan veroordeel (Johannes 16:11), en die kop van die slang verpletter (Genesis 3:15).
Sonder die offerdood van Christus sou ons nog in ons sondes wees, onverskoon, verlore en ongered. Die kruis van Christus is noodsaaklik vir ons saligheid en was dus 'n hoofonderwerp in die prediking van die apostels (Handelinge 2:23, 36; 1 Korintiërs 1:23; 2:2; Galasiërs 6:14).
Maar die verhaal van Jesus Christus het nie met Sy dood geëindig nie. Die opstanding van Christus is ook fundamenteel vir die evangelieboodskap. Ons saligheid staan of val op grond van die liggaamlike opstanding van Jesus Christus, soos Paulus duidelik maak in 1 Korintiërs 15:12–19. As Christus nie liggaamlik uit die dood opgestaan het nie, het ons self geen hoop op opstanding nie, was die prediking van die apostels tevergeefs, en is gelowiges almal bejammerenswaardig. Sonder die opstanding sit ons nog steeds "in duisternis en in die skaduwee van die dood" en wag vir die sonsopkoms (Lukas 1:78–79).
As gevolg van Jesus se opstanding bly Sy belofte vir ons waar: "Omdat Ek leef, sal julle ook leef" (Johannes 14:19). Ons groot vyand, die dood, sal oorwin word (1 Korintiërs 15:26, 54–55). Jesus se opstanding is ook belangrik, omdat dit deur daardie gebeurtenis is dat God ons regverdig verklaar: Jesus is "opgewek tot lewe tot ons regverdigmaking" (Romeine 4:25). Die gawe van die Heilige Gees is vanaf die opgestane en opgevaarde Here Jesus gestuur (Johannes 16:7).
Ten minste drie keer in Sy aardse bediening het Jesus voorspel dat Hy sou sterf en ná drie dae weer opstaan (Markus 8:31; 9:31; 10:34). As Jesus Christus nie uit die dood opgewek was nie, sou Hy in Sy profesieë misluk het—Hy sou net nog 'n valse profeet gewees het, wat geïgnoreer moes word. Soos dit egter is, het ons 'n lewende Here, getrou aan Sy Woord. Die engel by Jesus se leë graf kon na vervulde profesie wys: "Hy is nie hier nie; Hy het opgestaan, net soos Hy gesê het" (Matteus 28:6).
Die Skrif koppel die dood en opstanding van Christus aan mekaar, en ons moet daardie skakel handhaaf. Jesus se ingang in die graf is net so belangrik soos Sy uitgang. In 1 Korintiërs 15:3–5 definieer Paulus die evangelie as die dubbele waarheid dat Jesus vir ons sondes gesterf het (aangetoon deur Sy begrafnis) en dat Hy op die derde dag weer opgestaan het (aangetoon deur Sy verskynings aan baie getuies). Hierdie evangelie-waarheid is "van grootste belang" (vers 3).
Dit is onmoontlik om die dood van Christus van Sy opstanding te skei. Om in een te glo sonder die ander, is om in 'n valse evangelie te glo wat nie kan red nie. Om te kan glo dat Jesus werklik uit die dood opgestaan het, moet Hy werklik gesterf het. En om te kan glo dat Sy dood 'n ware betekenis vir ons het, moet Hy 'n ware opstanding hê. Ons kan nie die een sonder die ander hê nie.
English
Wat is belangriker, die dood van Christus of Sy opstanding?
