Vraag
Beteken Matteus 7:21-23 dat gelowiges hulle saligheid kan verloor?
Antwoord
Die twee vrae wat die meeste oor Matteus 7:21-23 gevra word, ontstaan omdat die verse blykbaar twee sterk vaste oortuigings teëstaan — 'n mens kan nie sy saligheid verloor nie en enigiemand wat wonderwerke verrig, moet van God af kom. Soos ons sal sien, is een van hierdie oortuigings gebaseer op Skriftuurlike waarheid en die ander nie. Al kan die ware gelowige nie sy saligheid verloor nie, word nie alle wonderwerke deur ware gelowiges verrig nie.
Jesus praat hier aan die einde van Sy Bergrede (hoofstukke 5–7). Vanaf vers 13 handel Jesus uitvoerig oor die onderwerp van ware geloof teenoor valse belydenisse, deur die tegniek van kontras en vergelyking te gebruik. Vers 13–14 beskryf twee paaie waarop mense deur die lewe loop: die breë pad wat na ewige verderf lei en die smal pad wat na die ewige lewe lei. Hy stel hier die konsep van die "baie" en die "min" bekend, waarop Hy in verse 21–23 sal terugkom.
In Matteus 7:15–18 kontrasteer Hy weer die twee soorte mense deur beelde te gebruik wat goed bekend is aan dié in 'n landboukultuur — skape/wolwe, druiwe/vye, distels/dorings, goeie bome/slegte bome, en goeie vrugte/slegte vrugte. Nadat Hy die idee van 'n tweeledigheid in die gedagtes van Sy hoorders gevestig het, gaan Hy voort om hierdie waarhede toe te pas op die geestelike toestand van almal wat Hom hoor. Jesus stel die twee soorte mense voor wat op "daardie dag" na Hom sal kom, wat die laaste dag, die dag van oordeel, die groot dag, vasgestel deur God en onbekend aan engele en mense is, en wat vir sommige verskriklik en vir ander vreugdevol sal wees. Almal sal probeer om die koninkryk van die hemele binne te gaan, maar sommige sal afgekeer word en sal in volslae verwarring en teleurstelling reageer, aangesien dit wat hulle as hul "kaartjie" na die hemel beskou het, waardeloos blyk te wees. Dit is dié wat in die Naam van Jesus geprofeteer het, wat beteken dat hulle óf dinge wat gaan kom voorspel het, óf die Woord in Sy Naam verkondig het. Hulle het selfs wonderwerke verrig, soos om duiwels uit te dryf en moontlik genesings en ander wonderwerke, maar dit het alles geen nut gehad nie. Hulle werke is tot hul eie eer gedoen, nie Syne nie, en was niks meer as "vuil klere" nie (Jesaja 64:6). Daarteenoor sal dié wat die hemel sal binnegaan, nie daar kom op grond van hul wonderwerke en prestasies of werke van enige aard nie. Hulle sal die ewige lewe slegs hê op grond van gehoorsaamheid aan die wil van God (Matteus 7:21) — wat is, om in God se Seun te glo.
Maar wie is hierdie ongelukkige mense en hoe kan hulle wonderwerke doen, tensy hulle dit deur God se krag doen? Ons weet verskeie dinge van hulle uit die teks. Eerstens weet ons dat daar baie van hulle is, want dit is baie wat op die breë pad na die ewige dood op pad is, in vergelyking met die relatiewe min wat die smal pad na die ewige lewe gevind het. Tweedens eis hulle die naam van Christus op. Dit is nie Moslems, Boeddhiste of ateïste nie. Dit is dié wat graag sou sê: "Ek is 'n Christen." Hulle doen hulle werke in Jesus se naam. Hulle bid en genees in Jesus se naam. Hulle preek en leer in Jesus se naam. Hulle bou reusekerke en bedienings in Jesus se naam. Hulle beweer 'n verhouding met Hom. Maar hulle behoort geensins aan Hom nie. In werklikheid stuur Hy hulle weg, nie met lof vir hul goeie werke in Sy naam nie (en baie goeie werke word in Jesus se naam deur valse belydendes gedoen), maar deur elke daad en woord van hulle te verwerp. Hy het hulle "nooit" geken nie, en hulle het Hom ook nooit werklik geken nie. Hulle was nie Christene wat hulle saligheid verloor het nie. Hulle was nog nooit deel van die uitverkorenes van God nie, verkies voor die grondlegging van die wêreld (Efesiërs 1:4), afgesonder en geheilig deur die Gees (1 Korintiërs 6:11; 2 Timoteus 2:21), en geregtig verklaar deur geloof nie (Efesiërs 2:8-9). Diegene wat Christus met harde veroordelingswoorde van Hom af wegstoot en hulle kwaaddoeners noem, het nooit in geloof na Hom gekom nie, ondanks hul uiterlike goeie werke en wonderwerke.
As hierdie mense dus nie aan God behoort nie en nog nooit behoort het nie, hoe verduidelik ons dan hulle vermoë om wonders te verrig? Kan dié wat nie die Gees het nie, werklik demone uitdryf en wonderbaarlike genesings en skouspelagtige tekens en wonders verrig? Daar is twee moontlike verklarings vir die vermoë van die goddeloses om sulke dade te verrig. Een is dat sommige wonders deur die krag van Satan en sy demoniese leër verrig word. Ons weet dat Satan baie slinks is. Kan daar tye wees wanneer Satan 'n duiwel-uitdryfsessie opstel soos 'n toneelspel, waarin 'n ongelowige 'n demoon beveel om te gaan, en die demoon voorgee om te gehoorsaam, met die doel om vrees by toeskouers te wek en hulle te laat vertrou op kruie, towerspreuke, gelukbringers, heilige water en relieke, eerder as op God? Kan dit wees dat die verlore mans in Matteus 7 in hul eie gedagtes oortuig was dat hulle Christus bedien het op grond van die (satanies opgestelde) "suksesse"? Dat die demoon oor wie hulle gedink het hulle het gesag, net 'n spel met hulle gespeel het? Dat hulle hulself as demoon-bedrieërs beskou het, terwyl hulle die heeltyd niks meer as die demone se marionette was nie? Nie alle wonderwerke kom van God nie, en nie almal wat wonderwerke in die Naam van Jesus verrig, is werklik van Hom nie. Die Here noem die manne in Matteus 7 "boosdoeners" omdat die wonderwerke wat hulle verrig het, boosheid as hul bron gehad het, en hulle was te blind om dit te sien. Jesus waarsku ons om op te pas vir misleiding namate die eindtyd naderkom (Matteus 24:24).
Tweedens, dit is moontlik dat God, in Sy soewereine wil en vir Sy doeleindes, ongelowiges sal bemagtig om wonderwerke te verrig. 'n Voorbeeld is Judas Iskariot wat, saam met die ander dissipels, die evangelie verkondig het en waarskynlik die siekes genees en ander wonderwerke verrig het. Daar is niks wat daarop dui dat Judas nie dieselfde krag as die ander elf gehad het nie, alhoewel hy nooit 'n ware dissipel van Christus was nie. Hy was 'n misleier en die "seun van die verderf" (Johannes 17:12). As Judas wel wonders verrig het, was dit slegs omdat God dit goed bedoel het om hom vir Sy eie heerlikheid te gebruik, ten spyte van die toestand van Judas se hart.
Jesus gaan voort om dié te beskryf, wat op die dag van die oordeel in staat sal wees om Sy naam aan te roep. Dit sal dié wees wat Sy woorde hoor en dit in die praktyk aanwend, dieselfde wat in vers 21 genoem word as dié wat gehoorsaam die wil van die Vader in die hemel doen. Ware gelowiges is die goeie bome wat goeie vrugte voortbring (Galasiërs 5:22-23), die ware skape wat na Christus kyk, op Hom vertrou, hulleself aan Hom toewy, in Hom glo en op Hom vertrou vir geregtigheid, verlossing en die ewige lewe. Dit is diegene wat die koninkryk van die hemel sal binnegaan.
English
Beteken Matteus 7:21-23 dat gelowiges hulle saligheid kan verloor?
