Vraag
Hoe werk God se barmhartigheid en geregtigheid saam in verlossing?
Antwoord
God se geregtigheid en barmhartigheid lyk onverenigbaar. Immers behels geregtigheid die toediening van verdiende straf vir verkeerde dade, en barmhartigheid gaan oor genade en deernis vir 'n oortreder. Tog vorm hierdie twee eienskappe van God inderdaad 'n eenheid in Sy karakter.
Die Bybel bevat baie verwysings na God se barmhartigheid. Meer as 290 verse in die Ou Testament en 70 in die Nuwe Testament bevat direkte verklarings van God se barmhartigheid teenoor Sy volk.
God was barmhartig teenoor die Nineviete wat berou gehad het toe hulle Jona se prediking gehoor het, wat God beskryf het as "'n genadige en barmhartige God, lankmoedig en groot in liefde, 'n God wat hom bedink oor die straf" (Jona 4:2). Dawid het gesê God is "genadig en barmhartig; lankmoedig en groot in liefde. Die HERE is goed vir almal, en sy barmhartighede is oor al sy werke" (Psalm 145:8–9, NASB).
Maar die Bybel praat ook van God se geregtigheid en sy toorn oor sonde. In werklikheid is God se volmaakte geregtigheid 'n kenmerkende eienskap: "Daar is geen God buiten My nie, 'n regverdige [regverdige] God en 'n Verlosser; daar is niemand buiten My nie" (Jesaja 45:21). "Hy is die Rots, sy werke is volmaak, en al sy weë is regverdig. 'n Getroue God wat geen onreg pleeg nie; regverdig en reg is Hy" (Deuteronomium 32:4).
In die Nuwe Testament beskryf Paulus in detail waarom God se oordeel kom: "Maak dus dood wat in julle aardse liggaam is: seksuele onsedelikheid, onreinheid, wellus, slegte begeertes en gierigheid, wat afgodsdiens is. Deur hierdie dinge kom die toorn van God" (Kolossense 3:5–6).
Die Bybel beklemtoon dus die feit dat God barmhartig is, maar dit openbaar ook dat Hy regverdig is en eendag geregtigheid sal laat geskied oor die sonde van die wêreld.
In elke ander godsdiens in die wêreld, wat die idee van 'n opperheerser aanhang, word daardie heerser se barmhartigheid altyd ten koste van geregtigheid beoefen. Byvoorbeeld, in die Islam kan Allah barmhartigheid aan 'n individu verleen, maar dit word gedoen, deur die strawwe vir watter wet ook al gebreek is, te laat vaar. Met ander woorde, die oortreder se straf wat hom regtens toekom, word ter syde geskuif, sodat barmhartigheid verleen kan word. Die Allah van die Islam en elke ander godheid in die nie-Christelike godsdienste stel die vereistes van die morele wet opsy, om barmhartig te wees. Barmhartigheid word in stryd met geregtigheid gesien. In 'n sekere sin kan misdaad in daardie godsdienste inderdaad lonend wees.
As 'n menslike regter op so 'n wyse opgetree het, sou die meeste mense 'n groot klagte indien. Dit is 'n regter se verantwoordelikheid om te verseker dat die wet nagekom word en dat geregtigheid geskied. 'n Regter wat die wet ignoreer, verraai sy amp.
Die Christendom is uniek omdat God se barmhartigheid deur Sy geregtigheid getoon word. Geregtigheid word nie opsy geskuif om plek te maak vir barmhartigheid nie. Die Christelike leer van strafvervanging stel dit so dat sonde en ongeregtigheid aan die kruis van Christus gestraf is, en dit is slegs omdat die straf vir sonde deur Christus se offer bevredig is, dat God Sy barmhartigheid uitreik tot onwaardige sondaars, wat na Hom vir verlossing kyk.
Aangesien Christus vir sondaars gesterf het, het Hy ook God se geregtigheid getoon; Sy dood aan die kruis het God se geregtigheid ten toon gestel. Dit is presies wat die apostel Paulus sê: "Almal word vrygespreek deur sy genade, deur die verlossing wat in Christus Jesus gekom het. God het Christus as 'n versoeningsoffer aangebied, deur die vergieting van sy bloed — om deur geloof ontvang te word. Hy het dit gedoen om sy geregtigheid te bewys, omdat Hy in sy lankmoedigheid die sondes wat in die verlede gepleeg is, ongestraf gelaat het — Hy het dit gedoen om sy geregtigheid nou te bewys, sodat Hy regverdig kan wees en dié kan regverdig maak wat geloof in Jesus het (Romeine 3:24–26, klem bygevoeg).
Met ander woorde, alle sonde van Adam tot die tyd van Christus, was onder God se lankmoedigheid en barmhartigheid. God het in Sy barmhartigheid gekies om sonde nie te straf nie, wat 'n ewigheid in die hel vir alle sondaars sou beteken het, alhoewel Hy volmaak regverdig sou gewees het om dit te doen. Adam en Eva is nie onmiddellik vernietig toe hulle van die verbode vrug geëet het nie. In plaas daarvan het God 'n Verlosser beplan (Genesis 3:15). In Sy liefde het God Sy eie Seun gestuur (Johannes 3:16). Christus het vir elke enkele sonde wat ooit gepleeg is, betaal; daarom was God regverdig om sonde te straf, en Hy kan ook sondaars wat Christus deur geloof ontvang, regverdig verklaar (Romeine 3:26). God se geregtigheid en Sy barmhartigheid is deur Christus se dood aan die kruis gedemonstreer. Aan die kruis is God se geregtigheid ten volle toegepas (op Christus), en God se barmhartigheid ten volle uitgestrek (tot almal wat glo). Sodoende is God se volmaakte barmhartigheid deur Sy volmaakte geregtigheid uitgeoefen.
Die eindresultaat is dat elkeen wat op die Here Jesus vertrou, van God se toorn gered word en in plaas daarvan Sy genade en barmhartigheid ervaar (Romeine 8:1). Soos Paulus sê: "Aangesien ons nou deur Sy bloed regverdig verklaar is, hoeveel te meer sal ons deur Hom van God se toorn gered word!" (Romeine 5:9).
English
Hoe werk God se barmhartigheid en geregtigheid saam in verlossing?
