Tanrının sevgi olması ne demektir?

Soru: Tanrının sevgi olması ne demektir?

Yanıt: Tanrının sevgi olması ne demektir? İlkin, Tanrının sözü olan Kutsak Kitap’ın ‘sevgi’yi nasıl tanımladığına bir göz atacağız, sonra da Tanrıya nasıl ilgili olduğunu göreceğiz. “Sevgi sabırlıdır, sevgi şefkatlidir. Sevgi kıskanmaz, övünmez, böbürlenmez. Sevgi kaba davranmaz, kendi çıkarını aramaz, kolay kolay öfkelenmez, kötülüğün hesabını tutmaz. Sevgi haksızlığa sevinmez, gerçek olanla sevinir. Sevgi her şeye katlanır, her şeye inanır, her şeyi umut eder, her şeye dayanır. Sevgi asla son bulmaz.” (1.Korintliler 13:4-8a)

İşte, Tanrı sevgiyi böyle tanımlıyor. Kendisi öyledir ve hristiyanlar hayatlarında bunu hedef etmeli (tabii ki, bu sonu olmayan bir süreçtir). Tanrının sevgisinin en büyük ifadesi ise bize Yuhanna 3:16 ile Romalılar 5:8 ayetlerinde gösteriliyor: "Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu'nu verdi. Öyle ki, O'na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.” “Tanrı ise bizi sevdiğini şununla kanıtlıyor: Biz daha günahkârken, Mesih bizim için öldü.” Bu ayetlerden Tanrının en büyük arzusunu ne olduğunu anlayabiliriz: onunla birlikte gökte, yani sonsuzluk ortamında bulunmamız. Günahlarımızın bedelini ödemekle oraya ulaşmamızı sağladı. İradesini kullanarak bizi sevmeye karar verdi. “Yüreğim değişti içimde, alevlendi acıma duygularım.” (Hoşea 11:8b). Sevgi bağışlıyor. “Ama günahlarımızı itiraf edersek, güvenilir ve adil olan Tanrı günahlarımızı bağışlayıp bizi her kötülükten arındıracaktır.” (1.Yuhanna 1:9).

Sevgi (Tanrı) kendini başkalarına zorla kabul ettirmez. Ona gelen, Onun sevgisine karşılık vererek geliyor. Sevgi (Tanrı) herkesi kayırır. Sevgi (İsa) her yeri dolaşıp kimseyi ayırmadan herkese iyilik yaptı. Sevgi (İsa) başkalarının malına göz dikmezdi, hiç söylenmeden mütevazi bir yaşam sürdü. Sevgi (İsa), karşılaştığı herkesi kendi kuvvetiyle yenme gücüne sahip olduğu halde, böbürlenip övünmedi. Sevgi (Tanrı) kimseden itaat edilme hakkını talep etmedi. Tanrı bile, oğlundan itaat etmeyi hak olarak talep etmedi, hayır, İsa gökteki babasına seve seve boyun eğdi. “Ama dünyanın, Baba'yı sevdiğimi ve Baba'nın bana buyurduğu her şeyi yerine getirdiğimi anlamasını istiyorum.” (Yuhanna 14:31). Sevgi (İsa) her zaman başkalarının yararını gözetiyor.

Sevginin bu kısa tanımlanması, bize bencillikten uzak bir yaşam gösteriyor, doğal insanın yaşadığı bencil yaşam tarzından çok uzak olarak. Şaşılacak bir şey şu ki, Tanrı, Oğlunu İsa’yı günahlarından kişisel kurtarıcı olarak kabul etmiş olanlara kendisinin sevdiği kadar sevebilme yeteneğini verdi; o da Kutsal Ruh’un gücüyle oluyor (bknz.: Yuhanna 1:21; 1.Yuhanna 3:1,23,24). İşte, ne kadar büyük bir çağrı, ne kadar büyük bir öncelik!

Türkçe anasayfaya geri dönünüz